8.obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, mianowicie: - art. 7 KPK poprzez wyprowadzenie na podstawie nagrania z kamery umieszczonej w samochodzie H.D. wniosku o działaniu oskarżonego z zamiarem ewentualnym, czego w oparciu o to źródło dowodowe ustalić nie sposób, albowiem nie ukazuje ono oskarżonego, a co za tym idzie żadnej okoliczności przedmiotowej, mogącej posłużyć do jego ustalenia; - art. 74 KPK poprzez przerzucenie na oskarżonego ciężaru dowodzenia zamiaru zamachnięcia się markującego zadanie ciosu pokrzywdzonemu K. P.; IX. art. 7 KPK poprzez wyprowadzenie na podstawie nagrania z kamery umieszczonej przy ul. (…) wniosku o zamiarze zadania ciosu maczetą przez oskarżonego, pomimo iż nagranie to nie pozwala przyjąć celu, w jakim oskarżony zamachnął się przed pokrzywdzonym K. P.; 1.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym ustaleniu tego, że oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa pobicia, pomimo iż nie doszło do fizycznej konfrontacji, a co za tym idzie stanu bezpośredniego zagrożenia, zaś jego celem było wywołanie strachu u pokrzywdzonego, a nie zadanie ciosu, nadto na bezpodstawnym uznaniu tego, że oskarżony dopuścił się brutalnego ataku na pokrzywdzonego P.J., działając przy tym bez powodu, podczas gdy sam odpierał atak, oddal jeden strzał w stronę trzech idących na niego mężczyzn, po czym sam uciekł, co cech brutalności oraz działania bez powodu nie nosi, a co za tym idzie nie może stanowić okoliczności obciążającej. 2. rażącą niewspółmiemość orzeczonej kary 15 lat pozbawienia wolności, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia ustalenia działania oskarżonego w zamiarze ewentualnym, nagłego charakteru zdarzenia, dotychczasowych doświadczeń życiowych oskarżonego, wyjścia z domu w celu pomocy D.R., przekonania oskarżonego o cechach oraz właściwościach użytej przez niego broni; młodego wieku, postawy pokrzywdzonego. Podnosząc powyższe zarzuty, autor apelacji wniósł o: - uniewinnienie oskarżonego od pierwszego z przypisanych mu czynów, poprzez przyjęcie tego, że działał on w ramach kontratypu obrony koniecznej, ewentualnie że dopuści! się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzą warunki do podjęcia obrony koniecznej; - zmianę kwalifikacji prawnej co do drugiego z przypisanych czynów na art. 190 § 1 KK i umorzenie postępowania wobec braku wniosku o ściganie pokrzywdzonego, ewentualnie - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. II AKa (…), zaskarżony wyrok został zmieniony w ten sposób, że: uchylone zostało orzeczenie w zakresie kary łącznej; obniżona została kara pozbawienia wolności orzeczona za zbrodnię zabójstwa do 13 lat; przyjęto w ramach czynu przypisanego w pkt ll wyroku, że oskarżony P. C. swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 7 sierpnia 2016 r. w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M.S. oraz inną ustaloną osobą, używając maczety i narzędzia podobnego do broni palnej, groził K.P. spowodowaniem uszkodzenia ciała, czym wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 190 § 1 KK, i na podstawie art. 17 § 1 pkt 10 KPK umorzono postępowanie o ten czyn; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok został utrzymany w mocy. Od tego wyroku kasację złożył obrońca skazanego P. C., zarzucając rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, mianowicie: 1.art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 7 KPK poprzez nierozpoznanie zarzutów nr I ppkt 1, 2, II oraz VIII ppkt 1. wynikające z bezkrytycznego przeniesienia przez Sąd ad quem przesłanki przyjętej przez Sąd Okręgowy, że skoro nie istniał stan zagrożenia w momencie, gdy M. G. i P. C. wychodzili z kamienicy to też, P. C. nie mógł działać w celu odparcia bezprawnego zamachu i był jednocześnie stroną dążącą do konfrontacji, podczas gdy stawiane w apelacji zarzuty wskazywały, że takie przyjęcie nie relatywizuje do treści oraz momentu uzyskanej od M.G. informacji o istniejącym stanie zagrożenia D. R., co wpłynęło na błędne ustalenie przyczyny opuszczenia mieszkania przez P.C.; 2.art. 7 KPK poprzez dowolne przypisanie, na gruncie rozpoznawanego przez Sąd ad quem zarzutu nr 9 uzupełnienia apelacji, znaczenia słowom D. R. „Żydy mnie przycięły, dawajcie”, kierowanym do M. G. jako nawołującym do konfrontacji, co nie znajduje uzasadnienia zarówno na gruncie językowym jak i w kontekście poprzednich wypowiedzi D.R., co spowodowało, że P. C. niesłusznie przypisany został zamiar konfrontacji, a nie odparcia ataku na D.R., co do istnienia którego był przekonany; 4