- art. 148 § 1 pkt 2 KPK poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o relację W.S., której okazywane było nagranie, na którym widać jak pokrzywdzony upuszcza siatki, które w takim przebiegu w aktach sprawy nie istnieje, co nie zostało utrwalone w protokole przesłuchania świadka, a przez to miało wpływ na treść składanych zeznań, które nie były następstwem odtwarzania spostrzeżeń, lecz przekazów od prowadzących czynności procesowe funkcjonariuszy; - art. 410 KPK poprzez pominięcie w uznanym za wiarygodne nagraniu z kamery H.D. okoliczności tego, że pokrzywdzony niósł czarny przedmiot, który świadek J. P. opisuje jako plecak, w którym pokrzywdzony mógł nieść maczetę; - art. 7 KPK poprzez dowolne uznanie, że chód pokrzywdzonego wskazuje na to iż nie mógł on mieć przy sobie maczety, co przy jednoczesnym braku ustalenia tego, jakiej mogła być ona wielkości oraz kształtu, jest wnioskiem przedwczesnym; - art. 386 § 1 KPK poprzez wywiedzenie negatywnych dla oskarżonego następstw w postaci odmowy nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom złożonym na rozprawie na tej podstawie, że nie zostały one przedstawione na etapie postępowania przygotowawczego; - art. 170 § 1 pkt 2 KPK poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka Z. C., pomimo iż znal on ustną relację matki oskarżonego, która obserwowała zdarzenie z okna oddalonego o kilka metrów od zdarzenia; - art. 170 § 1 pkt 2 i 3 KPK poprzez oddalenie wniosku dowodowego z dnia 14 stycznia 2019 r. o przeprowadzenie dowodu z protokołu rozprawy zawierającego zeznania M. K. (k. 2054), potwierdzającej to, że P. J. uczestniczył w pobiciach, których skutkiem były ciężkie obrażenia ciała K. S. oraz odtworzenia nagrania ukazującego jak inni członkowie fanklubu, do którego przynależeli W.Ł., A.S. oraz P.J., biją na komisariacie Policji, co zmierzało do ukazania istniejących w sferze intelektualnej czynu oskarżonego przesłanek, uzasadniających przekonanie, że może zostać naruszone dobro prawne D.R.; - art. 410 KPK poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadka N.K. w zakresie przytoczonego przez niego przebiegu zdarzenia zasłyszanego od kolegów ze środowiska pokrzywdzonego, zgodnie z czym miał on w toku zdarzenia używać noża; 4.obrazę prawa materialnego, mianowicie art. 25 § 1 KK, sprowadzającą się do błędnej jego wykładni, polegającej na przyjęciu tego, że warunkiem zmaterializowania przesłanki „zamachu”, jest użycie niebezpiecznego narzędzia, podczas gdy narzędzie wskazuje wyłącznie na „sposób” zamachu, me stanowiąc o jego istnieniu; 5.obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, mianowicie: - art. 410 KPK poprzez pominięcie cech i właściwości pokrzywdzonego w postaci nastawienia do oskarżonego, przyjmowania sterydów, warunków fizycznych, umiejętności walki; - art. 7 KPK poprzez uznanie zeznań W. Ł. za logiczne i spójne w zakresie twierdzeń tego, że nie widział on zachowania P.J. i nie utożsamiał się z nim, co pozostaje sprzeczne z relacją naocznych świadków zdarzenia, którzy wskazali, że wszyscy mężczyźni odbiegli z miejsca zdarzenia, relacji M.G., D. R., P.C. oraz opinii biegłego, który ustalił, że na jego spodniach znajdują się cząsteczki powystrzałowe świadczące o tym, że brał udział w zdarzeniu, utożsamiając się z zachowaniem pokrzywdzonego; - art. 7 KPK poprzez uznanie zeznań A.S. za logiczne i spójne w zakresie twierdzeń, że nie widział zachowania P.J. i nie utożsamiał się z nim, pomimo, iż znajdował się na miejscu zdarzenia i kierował się razem z nim na P. C., co wynika z relacji M.G., D.R. oraz P.C.; 6.obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, mianowicie art. 410 KPK poprzez pominięcie szeregu istotnych okoliczności dotyczących cech użytej przez oskarżonego broni palnej w tym; - właściwości broni czarno – prochowej, - braku wymaganego przez przepisy zezwolenia na jej posiadanie, - braku możliwości ustalenia materiału z jakiego wykonane były kule, - możliwości dozowania ilości oraz rodzaju prochu, a przez to siły wystrzału, - zapewnień K.S. co do następstw jakie może spowodować strzał; 7.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływy na jego treść, polegający na bezpodstawnym przyjęciu tezy, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym zabójstwa, podczas gdy przesłanki determinujące stan świadomości oskarżonego w inkryminowanym czasie wskazywały, że efektem wystrzału będzie dym oraz huk. zaś skutkiem obrażenia w postaci siniaka lub krwiaka; 3