społeczny tytułem zadośćuczynienia; nadto powódka sama zdecydowała o upublicznieniu treści , które rzekomo naruszyły
jej dobra osobiste zwiększając zasięg odbiorców, do których one dotarły, a wysokość zasądzonej kwoty odbiega od kwot
wynikających z praktyki orzeczniczej w podobnych sprawach;
- art. 5 KC. poprzez zobowiązanie pozwanego do opublikowania przeprosin w sposób opisany w punkcie drugim
zaskarżonego wyroku, podczas gdy nie jest to adekwatne do rodzaju rzekomo naruszonego dobra i okoliczności tego
naruszenia powodując dotarcie jego do kręgu osób szerszego niż krąg osób będących świadkami naruszenia; ten sposób
publikacji stanowi nadużycie prawa podmiotowego przez powódkę i stanowi formę szykany, nie zaś złagodzenie negatywnych odczuć i restytucję naruszonych dób osobistych powódki.
II. w odniesieniu do powództwa wzajemnego:
1. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 23 KC. w związku z art. 6 KC. poprzez uznanie, że powódka - pozwana
wzajemnie miała prawo nagrywać rozmowy z pozwanym bez jego wiedzy i zgody, jako że toczyły się one terenie zakładu
pracy i nie dotyczyły sfery życia prywatnego, a tym samym nie zostało naruszone prawo pozwanego - powoda wzajemnego
do prywatności, oraz że nie stanowiło naruszenia tego prawa przekazanie nagrań redaktor E. S., a także iż powódka nie
odpowiada za treści na jej profilu na portalu F.;
2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że powódka nie mogła przewidzieć, iż publikacja nagrania wywoła
gwałtowne reakcje, w tym groźby względem pozwanego;
3. naruszenie prawa procesowego – art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC poprzez dowolną i wybiórczą ocenę materiału
dowodowego poprzez bezkrytyczne danie wiary twierdzeniom i argumentom powódki.
Skarżący zarzucił także naruszenie art. 100 KPC w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu poprzez błędne
przyjęcie, że pozwany przegrał sprawę w zakresie roszczenia niemajątkowego w całości oraz poprzez nieuwzględnienie,
że pozwany wygrał w większym zakresie sprawę co do roszczenia niemajątkowego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa głównego i uwzględnienie powództwa wzajemnego, ewentualnie o zmianę treści przeprosin, aby nie obejmowały one odniesień do Polaków
i całego narodu polskiego, uchylenie rozstrzygnięć zawartych w punkcie drugim litery b) – d) oraz obniżenie kwoty zasądzonej na cel społeczny do kwoty 1000 zł. Ewentualnie skarżący domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy
Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Skarżący wniósł nadto o zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania.
Powódka – pozwana wzajemnie na rozprawie apelacyjnej wniosła o oddalenie apelacji na koszt strony skarżącej.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja okazała się w znacznej części uzasadniona, co skutkowało zmianą wyroku tak w zakresie pozwu głównego
jak i pozwu wzajemnego. Jednakże w pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny zaznacza, iż chybiony jest zarzut naruszenia
art. 328 § 2 KPC, gdyż mógłby on okazać się skuteczny jedynie wówczas, gdyby niedostatki uzasadnienia nie pozwalały
w ogóle na dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia (por. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r.,
III CKN 792/98, OSNC 1999/4/83, z dnia 26 listopada 1999 r., III CKN 460/98, OSNC2000/5/100, z dnia 5 września
2012 r., IV CSK 76/12). Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie, bowiem Sąd Okręgowy odniósł się do podstawy faktycznej żądania, omówił dowody na których się oparł, oraz dowody, którym odmówił przymiotu wiarygodności,
dokonał także subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do norm prawnych regulujących ochronę dóbr osobistych tak w
zakresie powództwa głównego jak i wzajemnego.
Dalej Sąd Apelacyjny wskazuje, iż podziela i przyjmuje za własne tę część ustaleń faktycznych poczynionych przez
Sąd a quo co do chronologii wydarzeń, to jest czasu trwania stosunku pracy powódki w spółce (...), nagrywania pozwanego
przez powódkę, przekazania nagrań dziennikarzowi (...), reakcji społecznych, jakie wywołał program wyemitowany przez
tę stację, zatem w tym zakresie nie ma potrzeby ich ponownego przytaczania. Częściowo ustalenia te zasługują na aprobatę
również co do wypowiedzi, jakie padły ze strony pozwanego, a mianowicie w tym zakresie, w jakim zostały one utrwalone
na nagraniach i ich stenogramach złożonych przez powódkę , oraz potwierdzone zeznaniami świadków (świadek A. K.
(1) – k. 291 -292, J. M. – k. 491 -493, E. P. (1) – k. 652- 654, D. K. (2) - k. 656). Natomiast zgodzić się należy z
zarzutami apelacji, iż ustaleń tych nie można podzielić co do pozostałych wypowiedzi, których autorstwo Sąd Okręgowy
przypisał pozwanemu odnoszących się w sposób seksistowski do wyglądu powódki, czy też jej poglądów politycznych
i przynależności partyjnej.
13