Wyrok SO w Warszawie z 30.12.2025 r., I C 2400/21, Legalis nr 3946393 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie - I Wydział Cywilny z dnia 30 grudnia 2025 r. I C 2400/21 Argumenty prawne - ważne fragmenty uzasadnienia „W myśl art. 24 § 1 KC ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, a w razie dokonanego naruszenia także dopełnienia czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności poprzez złożenie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że przesłanką udzielenia ochrony na podstawie art. 24 KC jest wykazanie przez powoda faktu naruszenia dobra osobistego, natomiast bezprawność działania sprawcy jest objęta domniemaniem. Oznacza to, że po wykazaniu samego faktu naruszenia ciężar wykazania okoliczności wyłączających bezprawność spoczywa na pozwanym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 19 października 1989 r., II CR 419/89). Bezprawność może zostać wyłączona w szczególności wtedy, gdy działanie nastąpiło w ramach obowiązującego porządku prawnego, stanowiło wykonywanie prawa podmiotowego lub służyło ochronie uzasadnionego interesu społecznego bądź prywatnego.” Patrz podobne „W judykaturze podkreśla się bowiem, że ocena naruszenia dóbr osobistych nie może abstrahować od kontekstu sytuacyjnego, w jakim doszło do określonych wypowiedzi czy zachowań. W szczególności przyjmuje się, że w warunkach ostrego konfliktu interpersonalnego granice dopuszczalnej ekspresji emocji mogą być szersze niż w zwykłych relacjach społecznych, co jednak nie oznacza dopuszczalności zachowań polegających na znieważaniu lub kierowaniu gróźb (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 marca 1997 r., III CKN 33/97). W podobnym duchu wskazuje się również w orzecznictwie, że ocena naruszenia dóbr osobistych powinna uwzględniać całokształt relacji pomiędzy stronami oraz przebieg konfliktu, w szczególności w sytuacji gdy działania stron mają charakter wzajemny i eskalujący (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 października 1971 r., II CR 455/71).” Patrz podobne „W judykaturze podkreśla się, że przypisywanie innej osobie zachowań o charakterze szczególnie nagannym – takich jak stosowanie przemocy wobec członków rodziny – stanowi ingerencję w dobro osobiste w postaci czci i dobrego imienia, jeżeli twierdzenia te nie znajdują potwierdzenia w ustalonych faktach (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CSK 743/10). Tego rodzaju zarzut prowadzi bowiem do powstania negatywnego obrazu danej osoby w oczach otoczenia i może istotnie wpływać na jej reputację społeczną. W orzecznictwie wskazuje się ponadto, że nawet w sytuacji konfliktu rodzinnego lub osobistego rozpowszechnianie niezweryfikowanych zarzutów dotyczących zachowań nagannych nie korzysta z ochrony prawnej, jeżeli osoba formułująca takie twierdzenia nie dysponuje dostatecznymi podstawami faktycznymi pozwalającymi uznać je za prawdziwe. W szczególności podkreśla się, że powoływanie się jedynie na relacje osób trzecich nie uzasadnia formułowania wobec innych osób kategorycznych zarzutów o charakterze naruszającym ich dobre imię (por. wyrok Sądu Najwyższego z 11 marca 1997 r., III CKN 33/97).” Patrz podobne „Stwierdzenie naruszenia dobra osobistego nie oznacza jednak automatycznie zasadności wszystkich roszczeń dochodzonych przez powoda. Przepis art. 24 § 1 KC pozostawia sądowi możliwość doboru takiego środka ochrony, który będzie adekwatny do charakteru naruszenia oraz jego skutków. W orzecznictwie podkreśla się, że środki ochrony dóbr osobistych powinny pozostawać w rozsądnej proporcji do charakteru naruszenia oraz do okoliczności sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CSK 743/10).” Patrz podobne 1