było konieczne, albowiem jego realizacja może zagrażać życiu lub zdrowiu albo mieniu w znacznych rozmiarach, a
zagrożenia tego nie dało się usunąć.
Ryzyko wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 14 pkt 2 u.p.z. jest znacznie większe w sytuacji organizacji
krzyżowych zgromadzeń. Prezydent argumentował również, że literalne brzmienie tego przepisu nie daje podstaw
do przyjęcia wykładni zawężającej jego stosowanie jedynie do sytuacji, w których zagrożenie wynika bezpośrednio z
działań uczestników zgromadzenia.
Organizowanie zgromadzenia jakim jest Marsz(...), w którym mogą wziąć udział bardzo różne grupy osób o
przeciwstawnych poglądach, ideach może doprowadzić do eskalacji konfliktu, a tym samym stanowić realne
zagrożenie nie tylko dla uczestników przemarszu, ale również osób postronnych. Zagrożenie to wiąże się nie tylko
z potencjalnym zachowaniem jego uczestników , ale również z faktem, iż na ten sam dzień zaplanowana została
organizacja innych zgromadzeń w licznie 12 - tu, w których udział wziąć mają grupy społeczne o poglądach
przeciwstawnych do poglądów prezentowanych przez uczestników przemarszu. Sposób składania zawiadomień o
zamiarze zorganizowania zgromadzeń daje powód do przyjęcia tezy, że organizatorzy kontrmanifestacji działają w
sposób świadomy i celowy, aby uniemożliwić organizację przemarszu, oraz że ich działania w tym celu nie ograniczą
się tylko do rozwiązań formalnych.
Prezydent Miasta K. wskazał, że nie bez znaczenia jest również okoliczność, że w dniach 11-21 lipca 2019 r. na terenie
K. odbywać się będzie (...)Festiwal(...), a na dzień 13 lipca 2019 r. zaplanowano dla jego uczestników warsztaty w (...)
Domu Kultury, (...) Centrum (...) oraz koncert w (...).
Sąd Okręgowy wskazał, że stan faktyczny w sprawie był niesporny i ustalony został w oparciu o wyjaśnienia
wnioskodawczyni K. Z. jak i dowody z dokumentów z akt postępowania o symbolu (...).
W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie było zasadne, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta
Miasta K..
Podniósł , że wolność zgromadzeń jest jednym z fundamentów demokratycznego państwa prawa i gwarantuje
członkom społeczności wpływ na władze publiczne, na oddziaływanie jednostek na nie przez prezentowanie opinii,
ocen, poglądów i żądań. Jest dobrem osobistym człowieka. Rzeczpospolita Polska wolność tę chroni przepisami
Konstytucji, a ponadto zobowiązało się do jej respektowania ratyfikując Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i
Podstawowych Wolności.
Sąd przytoczył art. 57 Konstytucji RP oraz art. 14 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach (Dz.
U. poz. 1485), wskazując kiedy organ gminy wydaje decyzję o zakazie zgromadzenia. Zgodził się ze stanowiskiem
uczestników postępowania, że wolność zgromadzeń nie jest absolutna, ale jej ograniczenie powinno być traktowane
jako wyjątek, co wskazuje na potrzebę zawężającej interpretacji wszelkich ograniczeń dotyczących swobodnego,
pokojowego zgromadzania się. Każdy więc zakaz odbycia zgromadzenia musi być oparty i w sposób przekonywujący
uzasadniony przesłankami określonymi w art. 14 Prawa o zgromadzeniach.
Powołał się na stanowisko orzecznicze, że ograniczenia wolności zgromadzeń nie powinny opierać się na
przypuszczeniach bądź spekulacjach, a ewentualny zakaz podejmowany bez uprzedniej oceny stopnia zagrożenia (tak
uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 1994 r., W 8/93, OTK 1994, Nr 1, poz. 18; orzecznictwo ETPC, w
szczególności wyr. ETPC z: 2 października 2001 r. w spr. Stankov i the United Macedonian Organisation ilinden
przeciwko Bułgarii, skargi Nr 29221/95, 29225/95; 20 lutego 2003 r. w spr. Djavit An przeciwko Turcji, skarga Nr
20652/92; wyr. ETPC z 8 lipca 2008 r. w spr. Vajnai przeciwko Węgrom, skarga Nr 33629/06).
Sąd w całości podzielił stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich w zakresie elementów wyznaczających standard
ochrony wolności zgromadzeń oraz powiązany z nim zakaz nierównego traktowania przez władze publiczne.