tym samorządowej mają obowiązek umożliwić przeprowadzenie pokojowego zgromadzenia, a wszelkie ograniczenia wolności zgromadzeń muszą spełniać test niezbędności i proporcjonalności, będąc traktowane jak absolutny wyjątek. Przesłanki pozwalające na wydanie zakazu odbycia zgromadzenia muszą być wykładane ściśle, nie mogąc się opierać tylko na ogólnych prognozach i przypuszczeniach, co do jego przebiegu, w tym zakładanych przez władzę odmawiającą zgody, chociaż jedynie potencjalnie możliwych, zachowaniach biorących w nim udział osób. Ocena wskazanych w art. 14 pkt 1 i 2 ustawy przyczyn takiej odmowy ma dotyczyć sposobu postepowania organizatorów zgromadzenia bądź jego uczestników, a nie osób trzecich, w tym takich , którzy jawnie i w bezkompromisowych formach wyrażają swój sprzeciw wobec wartości , których propagowaniu wydarzenie to ma służyć. Przy wykładni tej normy należy również uwzględniać, że władze , w tym samorządowe, są zobowiązane chronić prawo do pokojowego gromadzenia się i powstrzymywać się przed stosowaniem nieuzasadnionych, bo nie wynikających z rzeczywiście stwierdzonych faktów, ograniczeń tego prawa, którego formą jest zastosowanie sankcji zakazu organizacji zgromadzenia. Muszą do sięgnięcia po ten, wyjątkowy w zakresie zastosowania, instrument ograniczający gwarantowaną przez Ustawę Zasadniczą wolność , istnieć rzeczywiste i ważne powody mieszczące się w katalogu opisanym przez pkt 1 i 2 art. 14 ustawy Prawo o zgromadzeniach. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy , w pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżąca nie podnosi żadnych zarzutów odnoszących się do dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych oraz oceny zgromadzonych dowodów. Wskazuje bowiem po pierwsze, na to , iż jej zdaniem , ocena prawna odwołania wnioskodawczyni zaprezentowana przez Sąd Okręgowy jest niepełna wobec pominięcia twierdzeń Stowarzyszenia o potencjalnym propagowaniu przez uczestników marszu równości ideologii faszystowskiej. Po wtóre, neguje tę ocenę w zakresie wpływu przeprowadzenia marszu w tej dacie na proponowanej trasie na wydarzenia (...) Festiwalu (...). Niepodniesienie tych zarzutów powoduje, że ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne. Nie ma racji skarżąca podważając ocenę zastosowania przez Sąd art. 14 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o zgromadzeniach, powołując się na kolizję przeprowadzenia marszu z wydarzeniami Festiwalu. Jej krytyka opiera się bowiem na dowolnym , bo nie wykazanym w postępowaniu dowodowym, a nawet nieuprawdopodobnionym twierdzeniu o istnieniu , w warunkach przeprowadzenia Marszu (...), zagrożenia dla zdrowia psychicznego młodzieży w potencjalnych i dowolnie zakładanych przez skarżące Stowarzyszenie , zachowaniach uczestników marszu. Nawiązując do trafnego wskazania Sądu I instancji, iż jedynie niewielka część z kilkutysięcznego grona uczestników Festiwalu będzie mogła się zetknąć z biorącymi w marszu udział, trzeba stanowczo stwierdzić, że to na organizatorach Festiwalu w pierwszej kolejności ciąży obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa młodzieży. Ponadto, gwarantem tego bezpieczeństwa będzie działanie służb publicznych, w tym porządkowych. Wykluczając zatem wpływ przebiegu marszu na zdrowie psychiczne młodzieży, skoro ta depozycja uczestnika pozostała jedynie w sferze jego dowolnych założeń , nie ma, w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie , żadnych podstaw do usprawiedliwionego twierdzenia, że ich bezpieczeństwo nie będzie właściwie zagwarantowane, a uczestnicy Festiwalu doznają jakichkolwiek uszczerbków na skutek kontaktu z manifestującymi swoje przekonania czy przynależność do mniejszości seksualnych.