dowolnych wiadomości o zmarłych. Również wówczas niezbędne jest bowiem „wyważanie” między znaczeniem ujawnionej informacji dla realizacji interesu społecznego a dolegliwością dotykającą osobę w związku z naruszeniem kultu pamięci nieżyjącej osoby bliskiej.” Patrz podobne Skład sądu Sentencja Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa H. G. i A. S. przeciwko A. T. i Wydawnictwu (...) sp. z o.o. o ochronę dóbr osobistych, po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 10 lutego 2016 r., skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 21 listopada 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie Powodowie domagali się ochrony dóbr osobistych w postaci kultu pamięci zmarłego W. S. i dobrego imienia A. S., naruszonych opublikowaniem kłamliwych informacji zawartych w książce „(...)”, przez zobowiązanie pozwanych do złożenia i opublikowania oświadczeń zawierających przeproszenie, którego treść, forma i miejsce publikacji zostały określone w żądaniu pozwu, nakazanie pozwanym, aby zaniechali naruszania wymienionych dóbr osobistych przez usunięcie z książki wskazanych fragmentów, zakazanie pozwanym publikacji i rozpowszechniania książki w przyszłości „w całości bądź w części, bez względu na formę i środki przekazu, w formie zawierającej informacje naruszające kult pamięci po zamarłym W. S. oraz dobre imię A. S., w szczególności zawierających wskazane w pozwie fragmenty książki”, oraz upoważnienia powodów do opublikowania żądanych oświadczeń na koszt pozwanych, jeżeli oni nie zrobią tego sami. Wyrokiem z dnia 30 września 2013 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił powództwo i orzekł o kosztach procesu. Sąd ustalił, że w dniu 5 października 2010 r. została wydana przez Wydawnictwo (...) napisana przez A. T. książka „(...)”. Jej wydaniu towarzyszyła kampania reklamowa w postaci wywiadów prasowych z autorką, wieczorów autorskich i zamieszczenia fragmentów książki na stronie internetowej wydawcy. Książka jest biografią (...). Powstała ona w wyniku wielu spotkań autorki z W.G. w okresie od 2003 r. do 2007 r., czyli do śmierci W.G. Powstaniu książki towarzyszyła praca badawcza autorki nad dokumentami znajdującymi się w licznych archiwach i innych instytucjach zarówno w kraju, jak i zagranicą, szczegółowo wymienionych w uzasadnieniu wyroku. Podczas zbierania materiału do książki pozwana przeprowadziła także liczne rozmowy z osobami posiadającymi informacje dotyczące spornych faktów z życia W.G. z okresu drugiej wojny światowej, w szczególności z czasu pobytu w getcie, i wytaczanych przez W.G. oskarżeń pod adresem W. S. Zebrane w ten sposób świadectwa wykorzystała w książce w formie cytatów, przytaczając zwłaszcza wypowiedzi M. E., S. G., R. K. i S. K. W czasie zbierania materiału do książki pozwana podejmowała również próby skonfrontowania z rodziną W. S. przekazanych jej przez W.G. informacji dotyczących S. a także pochodzących z książki będącej autobiografią W.G. „(...)”. W tym celu zatelefonowała do powódki, aby umówić się na rozmowę, powódka przekazała jednak słuchawkę powodowi, który zarzucił pozwanej rozpowszechnianie w Ameryce, w środowiskach (...), pogłosek o współpracy W. S. z gestapo, poinformował ją też, że jej pomówieniami zajmą się amerykańscy adwokaci. Pozwana podjęła próbę nawiązania kontaktu z A. S. także w czasie uroczystości „(...)”, która odbyła się w dniu 10 października 2007 r. w Teatrze(...). Wśród uhonorowanych pośmiertnie znalazł się wówczas W. H., który pod koniec 1944 r. pomógł W.S. W uroczystości uczestniczyli wdowa po W. S. - H. G., jego syn A. S. i wnuk. Po uroczystości, (...) do E. J., pełniącej funkcję podsekretarza stanu w (...), podszedł A. S. i zaczął wykrzykiwać pod adresem A. T. i E. J. obraźliwe słowa. A. S. zachowywał się agresywnie, nazywał W.G. gestapowską dziwką. E. J. sporządziła notatkę z tego zdarzenia, powodowana obawą, że jego przebieg może wpłynąć negatywnie na autorytet (...). Jednym z elementów książki jest wątek dotyczący W. S. (...),pochodzenia żydowskiego, który podobnie jak bohaterka książki, przeżył część drugiej wojny światowej w getcie (...). Oboje spotykali się w kawiarni „(...)”, w której W.G. śpiewała, a W. S. grał (...). Do tego wątku nawiązuje okładka książki, na której wydawca m.in. napisał: „Biografia (...), W.G., to nieznana do tej pory cześć historii W. S.(...).” „S. grał w tej samej kawiarni ..,gdzie W.G. (...)- śpiewała swoje piosenki, 3