Za niezasadny Sąd uznał wniosek o nakazanie sprostowania nieprawdziwych informacji opisanych w pkt 1 petitum wniosku. Żądanie bowiem winno być precyzyjnie określone przez wnioskodawcę, stosownie do dyspozycji przepisu art. 187
§ 1 pkt 1 KPC w zw. z art. 13 § 2 KPC Rolą zaś Sądu nie jest precyzowanie żądań wnioskodawcy z urzędu, albowiem nie
sposób rozstrzygać co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem, ani rozstrzygać ponad żądanie. W przedmiotowej
sprawie natomiast G. B. w żaden sposób nie określił, w jaki sposób należałoby sprostować nieprawdziwe dane zawarte w
spornym artykule prasowym, stąd też wniosek w tym zakresie również podlegał oddaleniu.
Przez sprostowanie bowiem należy rozumieć oświadczenie osoby zainteresowanej, która składa własne oświadczenie
dotyczące tego, w jaki sposób subiektywnie postrzega ona określone fakty. G. B. zaś w rozpoznawanej sprawie zaniechał
doprecyzowania tego typu oświadczenia.
Odnośnie roszczenia majątkowego to jego podławe prawna stanowi cytowany na wstępie rozważań art. 448 KC Należy
wskazać, iż w doktrynie przeważający jest pogląd, iż konieczną przesłanką przyznania zadośćuczynienia na podstawie
tego przepisu jest wina sprawcy naruszenia dobra osobistego (por. A. Szpunar, Przesłanki przewidzianego w art. 448 KC
zadośćuczynienia, Przegląd Sądowy 2002/1/3; Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, W sprawie wykładni art. 448 KC,
Przegląd Sądowy 1997/1/3).
W przekonaniu Sądu, choć działanie uczestników postępowania było bezprawne i naruszyło dobre imię G. B., to przeproszenie wnioskodawcy w całości usuwa skutki tego naruszenia. Żądanie zapłaty zadośćuczynienia zatem jest za daleko
idące, a także stanowi nadużycie prawa i dlatego podlega oddaleniu. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11
stycznia 2007 r. wyraził pogląd, który sąd orzekający podziela w całości, że przepis art. 448 KC ma charakter samodzielny
i przysługuje obok zastosowania innych środków koniecznych do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, o ile
inne środki nie wyczerpują uprawnień osoby, której dobro naruszono. Zasądzenie zadośćuczynienia ma zatem charakter
fakultatywny i od oceny sądu opartej na analizie okoliczności konkretnej sprawy zależy przyznanie pokrzywdzonemu
ochrony w tej formie (sygn. akt I ACa 833/06). W ocenie Sądu wystarczającym środkiem do usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych wnioskodawcy było przeproszenie przez uczestników w żądanej przez wnioskodawcę formie.
Biorąc pod uwagę sposób prowadzenia przez wnioskodawcę dyskursu politycznego, jego formę, zdaniem Sądu, należało
przyjąć, że żądanie zapłaty, stanowi nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 KC Osoba, która w swoich wystąpieniach
posługuje się pomówieniami, insynuacjami, musi liczyć się z tym, że spotka się podobnymi metodami w stosunku do
siebie np. wypowiedź w trakcie wywiadu w radiu (...) na temat zwerbowania Prezydenta RP przez P., czy wypowiedz na
temat uczestnictwa J. L. w loży masońskiej.
O kosztach postępowania natomiast Sąd orzekł na podstawie art. 520 § 1 KPC, zgodnie z którym każdy uczestnik ponosi
koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Wprawdzie należało mieć na względzie okoliczność, iż interesy występujących w sprawie uczestników były sprzeczne, niemniej jednak wniosek G. B. uwzględniony został jedynie
w części, wobec czego należało ustalić, iż każdy uczestnik ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie.
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji postanowienia.
7