uwzględnieniu w wydanym rozstrzygnięciu załączonych do aktu oskarżenia dowodów w postaci zrzutów ekranu z bezwpływowymi wypowiedziami oskarżonego świadczącymi o jego stosunku do narodów ukraińskiego i żydowskiego oraz o przyjmowanym przezeń znaczeniu i funkcji słów „chachły”, „kabany”, „banderowski i „chazarski, a także materiałów naukowych i popularnonaukowych dotyczących obiektywnego odbioru tych określeń oraz znaczenia i funkcji komunikacyjnej symboli szczura i wszy oraz słowa „chazarski” - co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego, gdyż zapadłego z rażącym naruszeniem art. 410 KPK orzeczenia Sądu Rejonowego, który przeprowadził, ale nie poddał ocenie i pominął przy wydawaniu rozstrzygnięcia dowody świadczące jednoznacznie o uogólnionym uprzedzeniu oskarżonego do narodów ukraińskiego i żydowskiego, a także o tym, że słowa „chachły” i „kabany” traktuje on jako obraźliwe synonimy słowa „Ukraińcy”, a nie słowa „nacjonaliści; 4.mającą wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 457 § 3 KPK w zw. z art. 433 § 2 KPK, polegającą na dokonaniu wadliwej kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu pierwszej instancji poprzez nienależyte rozpoznanie zgłoszonego w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutu pominięcia nadsyłanych w toku procesu materiałów w postaci zrzutów ekranu z bezwpływowymi wypowiedziami oskarżonego świadczącymi o jego stosunku do narodów ukraińskiego i żydowskiego oraz o przyjmowanym przezeń znaczeniu i funkcji słów „chachły” i „kabany”, co stanowiło naruszenie art. 170 § 3 KPK, art. 410 KPK i art. 366 § 1 KPK. - co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego, gdyż zapadłego mimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy orzeczenia Sądu Rejonowego, który w procesie dokonywania ustaleń faktycznych pominął materiały świadczące o uogólnionym uprzedzeniu oskarżonego do narodów ukraińskiego i żydowskiego, a także o tym, że słowa „chachły i „kabany traktuje on jako obraźliwe synonimy słowa „Ukraińcy”, nie zaś jako określenia niektórych tylko przedstawicieli narodu ukraińskiego; 5.mającą wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 452 § 2 KPK oraz art. 433 § 2 KPK i art. 457 § 3 KPK w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 KPK, polegającą na nieprzeprowadzeniu na forum Sądu odwoławczego dowodu niesłusznie oddalonego przez Sąd pierwszej instancji i zarazem na nienależytym rozpoznaniu zgłoszonego w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutu naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 KPK poprzez niezasadne inkorporowanie przez Sąd odwoławczy twierdzenia Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenie charakteru określenia „chachły” w językach rosyjskim i ukraińskim, mimo że oskarżony wprost odnosił się do tej okoliczności w ramach swojej linii obrony; 6.mającą wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę przepisów prawa materialnego - mianowicie art. 256 § 1 KK i art. 257 KK - poprzez dokonanie ich nieprawidłowej wykładni, polegającej na przyjęciu, że do znamion obu tych występków należy wyrażanie przez sprawcę nienawiści, a ponadto na uznaniu, że konkretnej wypowiedzi nie można przypisać charakteru znieważenia, o którym mowa w art. 257 KK, jeśli wypowiedź ta stanowi manifestację osobistych poglądów autora z perspektywy własnych doświadczeń, emocjonalne wyrażenie niechęci i sprzeciw wobec zastanej rzeczywistości. Mając na względzie powyższe prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Oskarżyciel posiłkowy także zaskarżył wyrok Sądu odwoławczego w całości, zarzucając temu orzeczeniu: 1.rażące naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez pozbawienie oskarżyciela prawa do sądu i rzetelnego procesu sądowego i nierozpoznanie apelacji, co wyraziło się w stanowisku Sądu drugiej instancji, iż miało miejsce „umorzenie postępowania” i było ono „słuszne i zasługiwało na pełną aprobatę”, podczas gdy w niniejszej sprawie taka decyzja o umorzeniu nie zapadła (lecz o uniewinnieniu); 2.rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 167 KPK, art. 453 § 1 i 2 KPK i art. 452 § 3 KPK poprzez nieustosunkowanie się i pominięcie wniosku dowodowego oskarżyciela posiłkowego zawartego w apelacji o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 17 kwietnia 2019 r. (sygn. akt II K 599/177) skazującego 20 osób za złośliwe zakłócanie procesji religijnej w Przemyślu, do której to procesji odnosił się wpis oskarżonego D. C. z dnia 18 kwietnia 2019 r. (zarzut 10 a/o), co doprowadziło Sąd do zaakceptowania błędnego wniosku, iż użyte przez oskarżonego słowa „kaban” i „chachły” nie są znieważające z powodu ukraińskiej przynależności narodowej i nie nawoływały do nienawiści na tle różnic narodowościowych, a wpisy oskarżonego stanowiły (zdaniem Sądów w ślad za biegłą) „manifestację jego osobistych poglądów”, mieściły się granicach swobody wypowiedzi, odnosiły się do „części Ukraińców, którzy propagują nacjonalistyczne poglądy” i mają roszczenia wobec Polski, są „przejawem sprzeciwu co do nacjonalistycznych postaw, przemocy, ludobójstwa”, a słowa „kaban”, „chachły” w różnych tekstach odnoszą się do działalności „Iwana Bandery” (!), UPA i Kozaczyny; 7