to sugeruje obrońca, na których jej uczestnicy nie są narażeni na tak daleko idące skutki.
Zarzut obrazy prawa materialnego tj. obrazy art. 91 § 1 k.k. jest niezasadny. Czyny
przypisanego oskarżonemu w pkt 2 litera b i c z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. nie
spełniają wszystkich kryteriów ciągu przestępstw o jakich mowa w art. 91 § 1 k.k.
Mianowicie nie jest zachowany warunek "krótkiego okresu czasu pomiędzy tymi czynami.
Zgodnie z przeważającym stanowiskiem doktryny i judykatury, za którym opowiada się
również Sąd Apelacyjny, za krótki odstęp czasu uważa się okres do 6 miesięcy. Natomiast
pomiędzy czynami przypisanymi oskarżonemu upłynął okres 1 roku.
Zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony w apelacji jest również niezasadny.
Sąd I instancji orzekając w tym przedmiocie, uwzględnił całokształt okoliczności
ujawnionych na rozprawie, uwzględniając stopień winy oskarżonego, stopień jego
demoralizacji, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia. Ponadto
wymiar kar jednostkowych za poszczególne czyny jednostkowe oscyluje w dolnych
granicach ustawowego zagrożenia, przy wymiarze kary łącznej Sąd I instancji zastosował
zasadę asperacji w wyniku której jej wymiar został efektywnie złagodzony w stosunku do
sumy tych kar, a jednocześnie Sąd warunkowo zawiesił wykonanie tej kary na okres próby
wynoszący 3 lata. Tak orzeczona kara spełnia wszystkie ustawowe wymogi i nie nosi
znamion rażącej niewspółmierności.
W odniesieniu do apelacji obrońcy T. G. (1).
Apelacja obrońcy nie zasługuje na uwzględnienie.
Podniesione w niej zarzuty obrazy prawa materialnego i błędu w ustaleniach faktycznych
są całkowicie bezpodstawne i nie znajdują uzasadnienia w wynikach przeprowadzonego
przewodu sądowego, które wskazują, że Sąd I instancji poczynił w sprawie prawidłowe
ustalenia faktyczne i na tej podstawie zajął trafne stanowisko w przedmiocie sprawstwa,
winy oskarżonego, kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu i wymiaru kary.
Chybiony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 2581 k.k. Sąd I instancji
przypisał oskarżonemu T. G. (1) udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej
przez ustalone osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na publicznym
propagowaniu faszystowskiego ustroju państwa i nawoływaniu do nienawiści na tle
rasowym
i
narodowościowym
oraz
popełnianiu
z
pobudek
rasistowskich
i
narodowościowych przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, wolności oraz czci i
nietykalności cielesnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził udział
oskarżonego w takiej grupie. Kluczowe w tym zakresie były zeznania G. B. (k. 3589, 3580,
3822) oraz R. S. (k. 2759, 3014, 3017, 3822, 4329) przez których został również
rozpoznany na okazanych zdjęciach. W świetle relacji powołanych świadków oskarżony