postępowania. Jak słusznie podnosi skarżący, zwolnienie wszystkich oskarżonych od
ponoszenia kosztów sądowych w sprawie stoi w sprzeczności z celami postępowania
karnego i może utrwalić w społeczeństwie przekonanie, że popełnianie przestępstw
popłaca, zwłaszcza, że koszty te w zasadniczej części są wynikiem zachowania
oskarżonych, którzy dopuszczając się przypisanych im przestępstw spowodowali
wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego.
W tym stanie rzeczy nieuprawniona jest zawarta w uzasadnieniu wyroku teza, że
uiszczenie kosztów postępowania przez oskarżonych, w większości osoby w wieku
niespełna 40 lat, zdrowych, przy aktualnych możliwościach na rynku pracy, byłoby dla
nich zbyt uciążliwe.
Podkreślić w tym miejscu należy, że we wniesionej apelacji prokurator choć zarzucił
obrazę przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 627 k.p.k. w odniesieniu do oskarżonego
K. S., to jednak we wnioskach końcowych, nie wnosił o obciążenie go opłatą i pozostałymi
kosztami procesu za postepowanie przed Sądem I instancji. Dlatego też w części jego
dotyczącej, zaskarżony wyrok w tym zakresie nie został zmieniony. Natomiast w
odniesieniu do oskarżonego M. D. Sąd Apelacyjny zmienił wymiar kary zasadniczej
poprzez orzeczenie kary grzywny za przypisane mu czyny z art. 280 § 1 k.k. Dlatego
stosownie do treści art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach
karnych, wymierzył oskarżonemu jedną opłatę od kary za obie instancje. W pozostałej
części kosztami procesu za obie instancje w części jego dotyczącej obciążył Skarb
Państwa, albowiem apelacja prokuratora w odniesieniu do tego oskarżonego tylko w
niewielkim stopniu została uwzględniona. Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie
stanowił przepis art. 633 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., który stanowi, że koszty procesu
przypadające od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad
słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z
nich.
Za zasadny w części Sąd Apelacyjny uznał również zarzut rażącej niewspółmierności kary
orzeczonej wobec M. D., przejawiającej się w braku wymierzenia wobec oskarżonego na
podstawie art. 33 § 2 k.k. kary grzywny za zarzucane mu czyny w pkt IV i V aktu
oskarżenia kwalifikowane z art. 280 § 1 k.k. W sytuacji, gdy oskarżony działał w celu
osiągnięcia korzyści majątkowej i taką korzyść majątkową osiągnął, wymierzenie takiej
kary w aspekcie realizacji jej celów wychowawczych i zapobiegawczych było zasadne i w
tej części zaskarżony wyrok wymagał również modyfikacji. Na aprobatę zasługuje też
zawnioskowany przez prokuratora wymiar tej kary tj. 300 stawek dziennych przy ustaleniu
jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł, który jest współmierny do społecznej szkodliwości