Pismem z dnia 7 kwietnia 2011 roku, (...), Ministerstwo Infrastruktury poinformowało, iż byli właściciele nie wystąpili z roszczeniami do nieruchomości wskazanej jako S. ani jako K. S. o wzruszenie decyzji o przejęciu lub wywłaszczeniu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 roku, (...), (...) Urząd Wojewódzki w K. Wydział Skarbu Państwa i (...) poinformował, iż w Wydziale nie toczy się postępowanie administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia przez Skarb Państwa nieruchomości pozostających we władaniu wnioskodawcy. Ponadto Sąd I instancji ustalił, że J. S. (3) zmarł 27.09.1939 roku w K.. Nie był żonaty. E. J. T. Ś.-C. została uznana za zmarłą postanowieniem Sądu Grodzkiego w W. O.. VII. Cywilny z dnia 7.09.1948 roku, sygn. akt VII.Zg. (...) - z dniem 9.05.1946 roku. W chwili śmierci nie miała dzieci. Jej bratem był M. S. (1). M. (S.) S. zmarł 29.01.1960 roku w K.. W chwili śmierci był żonaty z J. S. (1). J. S. (1) zmarła 25.02.1991 roku w K.. Jej jedynym następcą prawnym był brat J. C.. J. C. zmarł 21.12.2009 roku w K.. Był żonaty z K. C. z domu L.. Był ojcem M. M. (1), która pozostaje jego jedynym następcą prawnym. Kolejno Sąd I instancji ustalił, że zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 26.02.1953 roku Przedsiębiorstwo Państwowe (...) przekazało zakład (...) Przedsiębiorstwu Państwowemu (...). Przekazanie objęło składniki majątkowe stanowiące własność Skarbu Państwa. Zarządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 26.02.1953 roku utworzono przedsiębiorstwo państwowe (...) z siedzibą w S.. Zarządzeniem nr 2 Przewodniczącego Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia 18.05.1957 roku zmieniono zarządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26.02.1953 r. w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą (...), nadając mu nowe brzmienie. Na mocy § 1 i 2 zarządzenia utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Miejskie Zakłady (...) z siedzibą w K.. Zarządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 29.12.1975 r. z m. in. dotychczasowego przedsiębiorstwa państwowego (...) w K. utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Zespół (...) z siedzibą w K.. W dniu 23.12.1998 r. aktem notarialnym, rep. A Nr (...), dokonano komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego Zespół (...) z siedzibą w K., przekształcając je w Zespół (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w K., której jedynym akcjonariuszem został Skarb Państwa. Kapitał własny spółki pokryty został funduszami własnymi komercjalizowanego przedsiębiorstwa państwowego. Na mocy uchwały nr 6 zwyczajnego walnego zgromadzenia spółki Zespół (...) S.A. z siedzibą w K., podjętej w dniu 31.05.2007 roku, spółka ta przekształciła się w podmiot pod nazwą (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K.. Decyzją (...) z dnia 21.09.2007 roku, (...). (...) (...), stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5.12.1990 r. przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Gminy K., położonej w K. przy ul. (...), składającej się z zabudowanych działek nr (...) o pow. 1 ha (...)m2, nr (...) o pow. 12 ha (...) m2 oraz niezabudowanej działki nr (...) o pow. 177 m2 obr. (...)jedn. ewid. K., objętej księgą wieczystą Nr (...). Okres użytkowania ustalono od dnia 5.12.1990 roku do dnia 4.12.2089 roku. Decyzją z dnia 6.05.2008 r., nr (...)(...), obejmującą działki nr (...), wpisano do rejestru zabytków Zespół (...) w S. położony przy ul. (...) w K.. Ustalając wskazany powyżej stan faktyczny, Sad I instancji oparł się na powołanych w swym uzasadnieniu dokumentach urzędowych i prywatnych, albowiem ich autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom K. S., który zeznawał w charakterze strony za wnioskodawczynię (t. II, k. 247-248). Zeznania te Sąd I instancji ocenił jako spójne, logiczne i rzeczowe. Osoba ta – będąc prezesem zarządu spółki od 23.12.2013 roku – dysponowała bezpośrednią wiedzą jedynie co do okoliczności aktualnych. W pozostałym jednak zakresie jego zeznania znalazły potwierdzenie w zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji, zatem i w tej części zeznania te zostały uznane za wiarygodne. Sąd I instancji dał również wiarę zeznaniom uczestniczki M. M. (1), jako konsekwentnym, szczerym, zgodnym z regułami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Sąd wskazał, że treść tych zeznań była jednak zawężona do okoliczności wywłaszczenia poprzednika prawnego uczestniczki, podejmowanych przez niego prób odzyskania odebranych nieruchomości, a także aktywności jego spadkobierców w tej mierze. Z uwagi na powyższe, zeznania uczestniczki miały dla ustaleń faktycznych jedynie ograniczone znaczenie, chociaż i tak wynikało z nich, iż po 1951 r. jej wuj M. S. (1) nie podejmował już żadnych kroków prawnych m.in. względem tych dwóch działek. W tak ustalonym stanie faktycznym, powołując się na przepis art. XLI § 1 i 2 przepisów wprowadzających kodeks cywilny, art. 172 kc, art. 50 § 1 dekretu z dnia 11 października 1946 r. Prawo rzeczowe (Dz. U. z 1946 nr 57 poz. 319),