a także prawa procesowego. Stanowisko takie w pełni zaakceptował Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 21 kwietnia 1978 r., sygn. IV RC 65/78 (OSNC 1979/1/12). Nie chodzi przy tym tylko o samą sprzeczność orzeczenia zagranicznego z podstawowymi zasadami naszego porządku prawnego, ale o to, by skutki uznania orzeczenia były do pogodzenia z tymi zasadami. Jeżeli orzeczenie sądu zagranicznego jest wyrazem zastosowania instytucji prawnej znanej prawu polskiemu, to nie sposób orzeczenia tego postrzegać w kategoriach niezgodności z podstawowymi zasadami porządku prawnego i przepis art. 1146 § 1 pkt 5 KPC nie może stanowić przeszkody do uznania orzeczenia sądu zagranicznego (postanowienie SN z dnia 9 marca 2004 r., sygn. akt I CK 412/03). Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że kolejny warunek uznania wyroku zagranicznego na obszarze Polski wiąże się z koniecznością zastosowania przez zagraniczny sąd prawa polskiego, gdy było ono właściwe. Podstawę do oceny, czy w sprawie, w której należało zastosować prawo polskie, prawo to zostało zastosowane, stanowi polskie prawo kolizyjne, jako prawo sądu, przed którym toczy się postępowanie o uznanie orzeczenia zagranicznego (orzeczenie SN z dnia 26 września 2000 r., I CKN 853/00). Z uwagi na fakt, że przedmiotowe orzeczenie dotyczy ustalenia istnienia małżeństwa zawartego w 1932 r., zastosowanie znajdą obowiązujące w tym czasie przepisy ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwym dla stosunków prywatnych międzynarodowych (prawo prywatne międzynarodowe, Dz.U. z 1926 r. Nr 101, poz. 581). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy „forma zawarcia małżeństwa podlega prawu, obowiązującemu w miejscu zawarcia związku małżeńskiego”. W niniejszej sprawie miejscem zawarcia związku małżeńskiego była Polska. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. na terenie Polski funkcjonowało pięć porządków prawnych, pozostałych po państwach zaborczych: - prawo niemieckie (pruskie) w województwach zachodnich, - prawo austriackie (galicyjskie) w województwach południowych i na Śląsku Cieszyńskim, - prawo rosyjskie w województwach wschodnich, - prawo byłego Królestwa Polskiego w województwach centralnych, - prawo węgierskie w częściach Spiszu i Orawy przyłączonych do Polski. Oprócz tego obowiązywało również wiele miejscowych aktów prawnych wydawanych przez organy zarządzające poszczególnymi terenami Polski w okresie przed uformowaniem się jednolitej władzy: wojskowego komendanta Litwy Środkowej, władz wojennych na Kresach Wschodnich, komisji likwidacyjnych poszczególnych dzielnic itp. Porządki prawne państw zaborczych były odmienne co do zasad i szczegółów w każdej ze swych gałęzi. Komisja Kodyfikacyjna powołana ustawą z dnia 3 czerwca 1919 r., której zadaniem była unifikacja, a w dalszej kolejności - kodyfikacja polskiego prawa, nie zdążyła wprowadzić w życie prawa małżeńskiego osobowego, druga wojna światowa przerwała proces unifikacji. Dopiero dekret z 25 września 1945 r. (Dz.U. z 1945 r. Nr 48, poz. 270), który obejmował tylko prawo małżeńskie osobowe, ujednolicił tę kwestę. W orzeczeniu sądu rabinackiego brak jest jakiejkolwiek informacji, w jakiej części Polski i w jakiej formie małżeństwo zostało zawarte. Brak tej informacji uniemożliwia ustalenie, jakie prawo należało zastosować, w szczególności, czy było to prawo polskie i czy takie prawo zastosował sąd rabinacki. Tym samym nie można uznać, by przesłanka z art. 1146 § 1 pkt 6 KPC została spełniona. Wobec powyższego Sąd Okręgowy uznał, iż nie zostały spełnione wszystkie przesłanki wymienione w art. 1146 § 1 KPC warunkujące uznanie zagranicznego orzeczenia za skuteczne na obszarze Polski i na podstawie art. 1148 KPC w zw. z art. 1146 § 1 pkt 6 KPC oddalił wniosek. O kosztach Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Postanowienie Sądu Okręgowego wnioskodawca zaskarżył apelacją w całości wnosząc o jego uchylenie i uznanie skuteczności na obszarze Polski orzeczenia Okręgowego Sądu Rabinackiego w T. z dnia 18 września 2006 r. Apelacja oparta została na zarzutach: - naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1146 KPC poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - naruszenia prawa procesowego, tj. art. 233 KPC poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto apelujący wnosił o dopuszczenie dowodów z dokumentów dołączonych do apelacji w postaci oświadczenia wnioskodawcy oraz protokołu Okręgowego Trybunału Rabinackiego w T. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej nie zajął stanowiska w postępowaniu apelacyjnym. 3