Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Powyższy zarzut postawiony przez obrońcę oskarżonego również należy uznać za niezasadny. Przede wszystkim trzeba wskazać, iż formułowanie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego może być skuteczne jedynie wówczas, gdy przy niekwestionowanych ustaleniach faktycznych Sąd Rejonowy dokonał błędnej subsumpcji normy prawnej pod tak prawidłowo właśnie poczynione ustalenia faktyczne. Zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy wadliwego zastosowania bądź niezastosowania prawa w orzeczeniu, które zostało oparte na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Dodać także należy, iż obraza prawa materialnego może być przyczyną odwoławczą jedynie wtedy, gdy ma ona charakter samoistny. W niniejszej sprawie nie zaistniała obraza prawa materialnego, której obrońca błędnie upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd tezy, iż wypowiedzi oskarżonego nie nawoływały do nienawiści, nie odnosiły się znieważająco do określonych grup ludzi, lecz stanowiły wyraz prezentowania przez oskarżonego swoich poglądów „w ramach dozwolonej krytyki” i realizacji wolności wypowiedzi. Argumentacja ta – jak to już wyjaśniono przy omawianiu apelacji prokuratora – nie może znaleźć uznania w realiach przedmiotowej sprawy. Zaskarżone orzeczenie w żaden sposób nie koliduje z wolnością słowa ani prawem do posiadania i prezentowania opinii. Wskazać należy, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego:”wolność wypowiedzi gwarantowana w art. 14 i 54 Konstytucji jest wartością fundamentalną dla państwa prawa, ale nie jest wartością absolutną. Ograniczenia wolności wypowiedzi mogą przybrać formę Legalis