realizacji tej zasady ” (vide: postanowienie SN z dnia 24.01.2008 r., II KK 275/07); „przedmiotem uchybień zarzucanych w apelacji mogą być tylko konkretne normy nakazujące lub zakazujące dokonanie określonych czynności procesowych w ukształtowanej sytuacji procesowej” (vide: postanowienie SN z dnia 13.05.2002 r., V KKN 90/01). Dalej wskazać należy, iż zasada określona w art. 4 KPK nakazuje badać oraz uwzględniać wszystkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, kierować się bezstronnością wobec stron oraz innych uczestników postępowania. Analiza treści uzasadnienia apelacji nie daje Sądowi Okręgowemu możliwości prześledzenia ewentualnych naruszeń zasady obiektywizmu w odniesieniu do konkretnych przepisów postępowania. Także i w zakresie powołanych przez prokuratora kolejnych przepisów doszło do zignorowania niedopuszczalności konstruowania zarzutu odwoławczego poprzez jednoczesne powołanie się na obrazę art. 5 § 2 KPK i art. 7 KPK. Co do zasady, przepisy te mają bowiem charakter rozłączny, gdyż nie dające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero wówczas gdy sąd meriti, po wyczerpaniu wszystkich możliwości dowodowych, oceni materiał dowodowy zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (zob. postanowienia SN: z dnia 10.10. 2013 r., V KK 119/13, LEX 1400594; z 11.05.2017 r., II KK 18/17, LEX nr 2311295). Nadto należy przypomnieć, że z unormowania art. 5 § 2 k.p.k . jasno wynika, iż reguła ta ma zastosowanie dopiero wtedy, gdy mimo wszystkich starań organu prowadzącego postępowanie nie da się usunąć występujących wątpliwości, a więc zostanie ona naruszona dopiero wówczas, gdy Legalis