przy omawianiu zarzutu prokuratora i stanowisko to jest w pełni aktualne także wobec analogicznego zarzutu obrońcy. Dodać jedynie trzeba, iż bez istotnego znaczenia w kontekście niniejszej sprawy pozostaje szeroka wiedza oraz kompetencje biegłego w zakresie religioznawstwa, teologii czy medioznawstwa, albowiem nie te sfery wiedzy specjalistycznej, lecz językoznawstwo było tu przydatne do odpowiedzi na pytania postawione biegłym przez organ procesowy. Ad. 2 c) i d) Zarzuty uznać należy za niezasadne. W pierwszej kolejności należy tu ponownie zwrócić uwagę, iż zarzuty te są niepoprawnie sformułowane, gdyż art. 7 KPK i art. 5 § 2 KPK. mają charakter rozłączny. Podobnie łączne postawienie zarzutu obrazy przepisów art. 7 i art. 410 k.p.k . jest wadliwe. Sąd Okręgowy w tym zakresie poczynił stosowne wyjaśnienia w punkcie 3.1 uzasadnienia, przy omawianiu apelacji prokuratora. Dodatkowo wskazać należy, iż wbrew tym zarzutom Sąd Rejonowy ocenił poszczególne dowody pod kątem ich wiarygodności, uwzględniając kryteria obiektywne (logikę, wiedzę, doświadczenie życiowe). To, że uczynił to nie w taki sposób, jak życzyłby sobie tego skarżący, wcale nie oznacza, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguł wyrażonych w art. 7 KPK W szczególności dla wykazania zasadności tego rodzaju zarzutu dalece niewystarczające jest twierdzenie, że przyjęte przez Sąd Rejonowy założenia dowodowe nie odpowiadają preferencjom skarżącego. Apelujący naruszenia przepisów postępowania upatrywał w pominięciu pełnego, literalnego brzmienia wypowiedzi oskarżonego oraz treści złożonych wyjaśnień. Jednakże Sąd Rejonowy niezwykle szczegółowo Legalis