głównej, bądź tylko na części materiału ujawnionego i jego rozstrzygnięcie nie jest wynikiem analizy całokształtu ujawnionych okoliczności. W żadnej mierze natomiast dokonanie oceny dowodów i oparcie się na określonych z nich, przy jednoczesnym odmówieniu wiary dowodom przeciwnym, nie stanowi naruszenia dyspozycji art. 410 KPK Wyrażony w tym przepisie nakaz uwzględnienia wszystkich okoliczności nie może być też utożsamiany z koniecznością oparcia ustaleń faktycznych na wszystkich ujawnionych dowodach, w tym także na tych, które zostały ocenione przez organ procesowy krytycznie. Organ ten ma jedynie obowiązek objąć orbitą swych rozważań całokształt ujawnionych okoliczności, a następnie jest jego zadaniem poczynić ustalenia faktyczne już w oparciu o te z nich, które wynikają z dowodów ocenionych jako wiarygodne, nie zaś całego, często przecież wzajemnie sprzecznego, materiału dowodowego (zob. np. postanowienia SN z 23.05.2019 r., IV KK 578/18, Prok. i Pr. 2020/3/19; z 03.01.2019 r., III KK 215/18, LEX2602107). W niniejszej sprawie naruszenie wskazanej normy absolutnie nie miało miejsca. Sąd meriti nie pominął w podstawie faktycznej wyroku żadnego z przeprowadzonych dowodów, opierał się tylko na dowodach ujawnionych w toku procesu, znanych stronom, natomiast nie jest przecież możliwe, by orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów. Sąd miał prawo oprzeć się na dowodach ocenionych jako wiarygodne i przydatne, zaś pominąć inne, uznane w wyniku oceny materiału dowodowego za pozbawione tych walorów. Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd meriti przepisu art. 366 § 1 KPK. Apelujący nie wskazał na czym konkretnie polegać miało w niniejszej sprawie naruszenie Legalis