i Pr. 2002, Nr 5, s. 40), wskazujący na istotne znaczenie motywów zachowania obdarowanego, który w ten sposób
narusza świadomie podstawowe obowiązki ciążące na nim względem darczyńcy; podobnie wyr. SN z 26.7.2000 r.
(I CKN 919/98, niepubl.), wskazujący, że zachowanie obdarowanego "musi cechować znaczne nasilenie złej woli
skierowanej na wyrządzenie darczyńcy krzywdy lub szkody majątkowej". Za trafne należy uznać stanowisko wyrażone
w wyr. SN z 7.4.1998 r. (II CKN 688/97, Legalis), zgodnie, z którym darowizna może zostać odwołana na podstawie
art. 898 § 1 KC także wówczas, kiedy wysoce naganne zachowanie się obdarowanego skierowane jest wprawdzie
bezpośrednio przeciwko osobie bliskiej darczyńcy, ale dotyka jednocześnie odczuć samego darczyńcy, i to w taki
sposób, że usprawiedliwia ocenę postawy obdarowanego, jako rażąco niewdzięczną.
W tym miejscu wskazać należy tezę orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2014 r. I CSK 493/13, którą w pełni
podziela Sąd Okręgowy, stanowiącej, iż co do zasady należy niewierność małżeńska obdarowanego małżonka, będąca
zawinioną przyczyną rozwodu, nie stanowi sama przez się rażącej niewdzięczności wobec darczyńców (teściów) w
rozumieniu art. 898 § 1 k.c.
Wskazać należy również stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2012 r., V CSK 179/11,
że rażąca niewdzięczność odnosi się do takiego zachowania obdarowanego, które jest skierowane przeciw darczyńcy
świadomie i w nieprzyjaznym zamiarze, ukierunkowane zazwyczaj na wyrządzenie krzywdy lub szkody majątkowej.
Nie są to działania nieumyślne, niezamierzone. Z zasady wyłącza się również działania skierowane przeciwko osobie
trzeciej, chyba że podjęte są z zamiarem pokrzywdzenia darczyńcy. Sąd w orzeczeniu tym zaznaczył, iż niewierność
małżeńska obdarowanego małżonka, będąca zawinioną przyczyną rozwodu, nie stanowi sama przez się rażącej
niewdzięczności wobec darczyńców (teściów) w rozumieniu art. 898 § 1 k.c.,
Rażąca niewdzięczność może przejawiać się również w działaniu wymierzonym przeciwko osobom, z którymi
darczyńca jest związany. Nie muszą to jednak być zachowania, w których osoba bliska darczyńcy jest wykorzystana
przedmiotowo, jako cel pośredni, którego krzywda ma przysporzyć cierpień darczyńcy i to stanowi zamiar
obdarowanego. Rażącą niewdzięczność może stanowić także zachowanie wymierzone w osobę najbliższą darczyńcy,
nie podjęte wprawdzie z myślą o samym darczyńcy, lecz obiektywnie naganne i z racji swojego charakteru w sposób
oczywisty uderzające w jego dobra i emocje, z czym obdarowany musiał się co najmniej godzić. Sądu Najwyższego z
dnia 6 sierpnia 2014 r. I CSK 592/13
Odnosząc się do powyższego Sąd uznał, iż z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego nie wynika, iżby celem
postępowania pozwanego P. S. (2) było wyrządzenie powódce krzywdy lub szkody. Nie potwierdza tego żaden dowód.
Niewierność małżeńska, jakiej miałby się dopuścić pozwany godzi w trwałość związku małżeńskiego i jest z natury
rzeczy wymierzona przeciwko małżonkowi, a nie przeciwko teściom. Zawarcie związku małżeńskiego z zasady nie
stwarza obowiązków wobec dalszej rodziny, chociaż z racji wspólnego zamieszkania powstała między powódką a
pozwanym określona więzi. Należy jednak podkreślić, że podczas wspólnego zamieszkania stosunki między stronami
były bardzo poprawne. Bolesne przeżycia teściów wywołane rozwodem pozwanego z ich córką są ubocznym skutkiem
zaistniałej sytuacji. Jednakże ubocznego skutku rozwodu w postaci dyskomfortu i rozczarowania powódki oraz
poczucia krzywdy a w konsekwencji podjęcia przez nią leczenia psychiatrycznego nie można utożsamiać z celem
postępowania pozwanego, związanym z uczuciem do innej kobiety. Ustalone w postępowaniu dowodowym fakty nie
potwierdzają ukierunkowanego działania pozwanego, nastawionego na wyrządzenie powódce krzywdy lub szkody.
Ponadto wskazać należy, iż powódka rozpoczęła leczenie psychiatryczne dopiero w 2011 roku tj w 3 lata po tym jak
dowiedziała się o okolicznościach, które stały się podstawą orzeczenia rozwodu pomiędzy pozwanym a córką powódki,
co może przemawiać za wielo przyczynowością takiego jej stanu zdrowia.
Nawiązując do kolejnego przejawu niewdzięczności jakim zdaniem, powódki miały być sms-y wysyłane przez
pozwanego do córki powódki i jej męża wskazać należy, iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż sms pochodzące
od pozwanego kierowane wyłącznie były do A. S. a nie do powódki. Pozwany nie może ponosić skutków działania A. S.,