cego wyboru kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury może nastąpić wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych,
szczególnych, niedających się zaakceptować w demokratycznym państwie prawa, z przyczyn widocznych na "pierwszy
rzut oka" w postaci istotnych wad prawnych naruszających przepisy prawa oraz ustalone wcześniej normy postępowania
konkursowego, nie zaś z powodów ocennych, uznaniowych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 26 października 2016 r.
sygn. akt II SA/Bk 640/16). Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
6. Podsumowując, zdaniem Sądu, rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody nie zawiera argumentacji prawnej wskazującej
na jakiekolwiek naruszenia prawa a tym bardziej na kwalifikowane - "istotne" naruszenia prawa, które uzasadniałyby
stwierdzenie nieważności zarządzenia Nr 1285/2022 Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 2 sierpnia 2022 r. w
sprawie powołania dyrektora Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy.
Nie jest rolą sądu administracyjnego kontrolującego zarządzenie kończące postępowanie konkursowe (o powołaniu
dyrektora teatru) poszukiwanie powodów ustalenia takich a nie innych kryteriów wyboru kandydatów, interpretacja "oczekiwań organizatora" lub polemika z poglądami, czy też koncepcją rozumienia roli teatru w społeczeństwie. W swojej
istocie przecież różne formy teatralne mają na celu wzbudzać emocje w odbiorcach, a także zachęcać ich do głębszych
refleksji dotyczących ludzkiego życia, spraw politycznych czy również moralnych. Nie oznacza to jednak, że sąd administracyjny jako "sąd prawa" może ingerować władczo w daną koncepcję sztuki teatralnej czy wizję artystyczną. Takich
uprawnień nie ma również Wojewoda.
W istocie zatem rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego nie może być uznane z zgodne z prawem, gdyż
pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 85 SamGminU i art. 91 ust. 1 SamGminU. To na Wojewodzie (organie nadzoru) spoczywa obowiązek takiego sformułowania rozstrzygnięć nadzorczych, by były one zgodne z literą prawa i w pełni
transparentne. Wymóg należytego uzasadnienia władczego aktu w sprawie z zakresu administracji publicznej wynika z
ogólnych zasad ustrojowych zawartych w Konstytucji, w tym zwłaszcza z zasady demokratycznego państwa prawnego art. 2 Konstytucji oraz z zasad praworządności i legalności - art. 7 Konstytucji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 176/17; wyrok WSA w Warszawie z 28 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1954/16).
Wymóg uzasadnienia rozstrzygnięcia nadzorczego wiąże się z zachowaniem standardów sprawiedliwości proceduralnej,
której zasadniczymi elementami są prawo do wysłuchania i obowiązek przedstawienia w czytelny sposób motywów rozstrzygnięcia. Uzasadnienie rozstrzygnięcia przede wszystkim pozwala uniknąć arbitralności działania organów władzy i
umożliwia obronę praw podmiotu dotkniętego działaniem tych organów (por. wyrok NSA z 6 października 2016 r., sygn.
akt II OSK 1889/16). Takie standardy sprawiedliwości proceduralnej nie zostały w niniejszej sprawie zastosowane.
7. Podkreślić trzeba, że podstawą uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi jednostki samorządy terytorialnego
na akt nadzoru jest art. 148 PostAdmU, a nie art. 147 § 1 PostAdmU (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK
2674/19). Przepis art. 148 PostAdmU nie wymienia żadnej przesłanki uchylenia przez sąd zaskarżonego aktu nadzoru.
Również z przepisów SamGminU nie wynikają przesłanki uchylenia takiego aktu. Przyjąć więc, należy, że do uchylenia
aktu nadzoru może dojść w każdym przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia tym aktem prawa, zarówno materialnego
jak i procesowego. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w
ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z
obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt lub jego część nie wywołuje skutków prawnych od samego
początku (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt III FSK 4907/21).
8. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 148 PostAdmU, uchylił rozstrzygniecie nadzorcze
Wojewody. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 PostAdmU
14