nie miała wpływu na możliwość sprawnego i skutecznego wykonywania prawa własności, gdyż jak wykazują uczestnicy
taki wpływ miała w okolicznościach niniejszej sprawy,
5.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 172 KC polegającą na przyjęciu , iż wnioskodawca obejmując w posiadanie nieruchomość działał w dobrej wierze w sytuacji , gdy wnioskodawca składając wniosek o przejście
na jego rzecz własności w trybie zasiedzenia/przemilczenia działał w złej wierze zatajając przed Sądem , iż właściciele
nieruchomości zgłosili swoje prawa do tej nieruchomości poprzez wprowadzenie w posiadanie, dokonując tego poprzez
załączenie do akt sprawy wyłącznie działu I i II księgi wieczystej , w sytuacji gdy w dziale III tej księgi dokonano zapisu o
złożeniu postanowienia o wprowadzeniu w posiadanie właścicieli nieruchomości, jednocześnie dopuścili się rażących naruszeń prawa, będąc świadomym , iż współwłaściciele nieruchomości nie żyją, dlatego ustanowiono dla nich kuratora dla
nieznanych z miejsca pobytu, co nastąpiło na podstawie nieprawdziwych informacji przekazanych przez wnioskodawcę
chociaż od 1946 r. znane były ich adresy i adresy ustanowionych przez nich pełnomocników,
6.naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 172 KC polegającą na przyjęciu , że wnioskodawca posiadał samoistnie całą nieruchomość położoną przy ul. (...) , działka nr (...) w sytuacji , gdy z załączonych do akt dokumentów
wynika wyłącznie , iż wnioskodawca tylko w małym fragmencie tej nieruchomości posadowił małą cześć budynku, co
do pozostałej znacznej części nieruchomości nie wykazał, aby posiadał ją samoistnie .
W konkuzji uczestnicy wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia przez oddalenie wniosku ustalenie że każdy z uczestników ponosi koszty związane ze swoim udziałem w sprawie . Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja w swojej istocie jest bezzasadna , za zasadne natomiast uznać należy zarzuty w zakresie przyjęcia przez Sąd I
instancji posiadania samoistnego przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa w dobrej wierze.
Na wstępie podnieść należy , że jak stanowi przepis art. 328 § 2 w zw z art. 13 § 2 KPC uzasadnienie wyroku (tu postanowienia) powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które
Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Sporządzone
przez Sąd I instancji uzasadnienie skarżonego postanowienia stanowi , zdaniem Sądu Okręgowego wzorcowy przykład
realizacji postanowień cytowanego przepisu . Zawiera ono wszystkie elementy niezbędne uzasadnienia , szeroko rozwija
omówienie licznych w tej sprawie zagadnień prawnych . Jest logiczne i konsekwentne w wywodzie tak faktycznym jak i
prawnym . Sąd Okręgowy podziela w całości ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy jak też wywody prawne – za wyjątkiem tych , które dotyczą zagadnienia dobrej czy złej wiary posiadacza samoistnego nieruchomości w tej
sprawie . Dlatego też za zbędne należy uznać powtórzenie przyjętego za własny wywodu , a odnieść należy się jedynie do
zarzutów podniesionych w samej apelacji , zaś stanowisko takie wyraził także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 25 lipca
2013 r. , w sprawie II CSK 191/2013 (system informacji prawnej LexPolonica nr 8083353) podnosząc, że Sąd drugiej
instancji podzielając podstawę faktyczną i prawną przyjętą za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji,
nie ma obowiązku przytaczania i ponawiania jej w pełnym zakresie, a jedynie w zakresie koniecznym do rozpoznania
istotnych zarzutów apelacji.
Zarzucają skarżący Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia , a w
szczególności art. 233 KPC przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów . Tak postawiony zarzut może dotyczyć wyłącznie podnoszonego naruszenia przepisu art. 233 KPC Skonstruowanie zarzutu poprzez użycie określenia „w
szczególności” powoduje brak zarzutu – poza tym , który dotyczy naruszenia przepisu art. 233 § 1 KPC
Stosownie do przepisu art. 233 § 1 w zw z art. 13 § 2 KPC Sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego
przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Tę ustawową zasadę podkreślił także Sąd
Najwyższy w wyroku z dnia 11 stycznia 2001 r. , w sprawie II CKN 1152/2000 (system informacji prawnej LexPolonica nr 5016824) . W przepisie art. 233 § 1 KPC wyrażono jedną z podstawowych zasad procesu cywilnego czyli zasadę
swobodnej oceny dowodów. Stosując tę regułę Sąd orzekający ocenia wiarygodność dowodów, czyli decyduje o tym, czy
określony środek dowodowy ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na wiarę, czy
też nie. W ramach tej reguły Sąd ocenia też moc dowodową, czyli siłę przekonania, jaką uzyskał Sąd wskutek przeprowadzenia określonych dowodów o istnieniu lub nieistnieniu faktu, którego on dotyczy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z
dnia 15 września 2005 r. , w sprawie II CK 59/2005 – system informacji prawnej LexPolonica nr 387070). Stosownie do
art. 233 § 1 KPC Sąd I instancji ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, przy czym powinien
to uczynić na podstawie wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału dowodowego. Sprawdzianem tego,
czy Sąd należycie wykonał obowiązek wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego jest uzasadnienie
orzeczenia, w którym Sąd powinien wypowiedzieć się co do faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których
się oparł i przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 4 kwietnia 1974 r. , w sprawie I CR 117/74 – system informacji prawnej LexPolonica nr 322179) . W ocenie ma11