Współwłaścicielami hipotecznymi nieruchomości objętej wnioskiem byli: I. R. w 52/64 części oraz E. R., E. R., B.R. i H. R. - w 3/64 części każdy z nich. W dziale IV księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości dokonano wpisów obciążających udziały wymienionych współwłaścicieli, zabezpieczających należności Skarbu Państwa z tytułu koszty remontów; na udziale I. R. zabezpieczono również zobowiązania z tytułu podatku od wzbogacenia wojennego i dodatku za zwłokę. Sąd Rejonowy w K. postanowieniem z dnia 13 grudnia 1994 r. uznał za zmarłych I. R., E. R., E. R. i H. R., a postanowieniem z dnia 26 sierpnia 1998 r. stwierdził, że spadek po wymienionych zmarłych nabyła B. D. Obecnie toczy się postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłej B. D. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła majątek opuszczony w rozumieniu art. 1 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87 ze zm.; dalej: „dekret o majątkach opuszczonych i poniemieckich”). Okręgowy Urząd Likwidacyjny w K. decyzją z dnia 26 sierpnia 1948 r. zarządził przywrócenie posiadania na rzecz B. D. udziału w 3/64 części tej nieruchomości za równoczesną zapłatą kosztów zarządu i remontu; do fizycznego objęcia nieruchomości przez uprawnioną jednak nie doszło. Za Skarb Państwa nieruchomością władali kolejno Miejski Zarząd Budownictwa Mieszkaniowego, Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej „Ś.” w K., a od 1995 r. Gmina Miejska K. Przy podejmowanych w tym czasie próbach wykupu lokali mieszkalnych położonych w budynku znajdującym się na tej nieruchomości lokatorzy byli informowani, że nieruchomość stanowi własność prywatną. Gmina Miejska K. protokołem zdawczo - odbiorczym z dnia 19 listopada 1998 r. przekazała B. D. całą nieruchomość przy ulicy E. (...), a następnie wypłaciła jej pełnomocnikowi - w wyniku dokonanego rozliczenia - kwotę 24.833,33 zł. Oceniając tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy stwierdził, że władanie wnioskodawcy przedmiotową nieruchomością jako majątkiem opuszczonym nie może zostać zaliczone do okresu posiadania prowadzącego do zasiedzenia. Wydanie decyzji przywracającej posiadanie nieruchomości spowodowało przerwę biegu przemilczenia nie tylko w stosunku do udziału B. D., ale również w odniesieniu do udziałów pozostałych współwłaścicieli. Późniejsze władztwo Skarbu Państwa nad nieruchomością miało podstawę w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 9 czerwca 1959 r. w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy (Dz.U. Nr 38, poz. 237 ze zm.) oraz Prawa lokalowego (ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. zastąpionej - z dniem 1 sierpnia 1974 r. - ustawą z dnia 10 kwietnia 1974 r.). Władztwo to nie było posiadaniem w znaczeniu cywilnoprawnym, lecz dzierżeniem; nie zmieniło się ono w taki sposób, aby można byłoby uznać je za władanie właścicielskie. O braku woli takiego władania przez Skarb Państwa świadczą również zabezpieczania jego roszczeń przez wpisy hipotek na nieruchomości. Wnioskodawca nie wykazał zatem podstawowej przesłanki warunkującej uwzględnienie wniosku - posiadania samoistnego objętej nim nieruchomości. Sąd Okręgowy w K., na skutek apelacji wnioskodawcy, postanowieniem zaskarżonym skargami kasacyjnymi, zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w ten sposób, że uwzględnił wniosek o stwierdzenie zasiedzenia i orzekł o kosztach postępowania za obie instancje. Sąd Okręgowy podzielił ocenę, że władanie przedmiotową nieruchomością przez państwowe jednostki organizacyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 maja 1945 r. o majątkach opuszczonych i porzuconych (Dz.U. Nr 17, poz. 97 ze zm.) oraz dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich nie było posiadaniem samoistnym. Uznał jednak, że charakter tego władania uległ zmianie w związku z wydaniem w dniu 26 sierpnia 1948 r. decyzji przywracającej B. D. posiadanie nieruchomości w zakresie przysługującego jej udziału. B. D. nie podjęła czynności faktycznych zmierzających do objęcia w posiadanie nieruchomości; pozostawała ona w dalszym ciągu we władaniu Skarbu Państwa, który jednak niezwłocznie po wydaniu powołanej decyzji, tj. z dniem 15 września 1948 r. stał się jej posiadaczem w znaczeniu cywilnoprawnym, korzystającym z domniemania przewidzianego w art. 298 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe (Dz.U. Nr 57, poz. 319; dalej: „PrRzecz”), a następnie w art. 339 KC. Samoistny charakter posiadania wnioskodawcy potwierdzają podejmowane przez niego na przestrzeni kilkudziesięciu lat działania w zakresie szeroko zakrojonych prac remontowo - budowlanych na nieruchomości, bieżące utrzymywanie budynku w stanie niepogorszonym i zarzadzanie nieruchomością. Uczestnicy postępowania sprzeciwiający się uwzględnieniu wniosku nie obalili domniemania samoistnego charakteru posiadania wnioskodawcy, mimo że na nich spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu. Bez znaczenia dla tej oceny pozostaje późniejsze działania Gminy Miejskiej K. - podmiotu praw i obowiązków odrębnego od Skarbu Państwa oraz zabezpieczenie jego wierzytelności z tytułu dokonanych remontów hipotekami obciążającymi nieruchomość objętą wnioskiem, ujawnionymi w księdze wieczystej z mocy art. 9 ustawy z dnia 22 kwietnia 1959 r. o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu budowy i nadbudowie budynków (Dz.U. Nr 27, poz. 166 ze zm.: dalej: „ustawa o remontach i odbudowie”). Przekazywana potencjalnym nabywcom lokali informacja o przysługiwaniu prawa własności nieruchomości osobom fizycznym świadczy wyłącznie o złej wierze wnioskodawcy jako posiadacza samoistnego. Okoliczności powyższe - w ocenie Sądu Okręgowego - usprawiedliwiają żądania wniosku. Skoro przedmiotowa nieruchomość była w posiadaniu samoistnym wnioskodawcy, będącego w złej wierze, od dnia 15 wrześnie 1948 r., to nabycie 3