Postanowienie SN z 03.12.2014 r., III CSK 329/13, Legalis nr 1213141
Zmiana dzierżenia nieruchomości w posiadanie - majątki opuszczone
Postanowienie
Sądu Najwyższego - Izba Cywilna
z dnia 3 grudnia 2014 r.
III CSK 329/13
Teza
1. Skuteczne przekształcenie dzierżenia w posiadanie, podobnie posiadania zależnego w posiadanie samoistne, wymaga
zamanifestowania przez władającego faktycznie rzeczą woli dokonania zmiany charakteru dotychczasowego władania w
sposób dostrzegalny dla otoczenia.
2. Zmiana dzierżenia nieruchomości w posiadanie mogła nastąpić w związku z przywróceniem posiadania nieruchomości
przez organ zarządzający majątkiem opuszczonym na podstawie art. 19 w związku z art. 15 ust. 1 dekretu o majątkach
opuszczonych i poniemieckich. Ciężar wykazania tej okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. Domniemanie przewidziane w art. 339 KC działa na rzecz posiadacza rzeczy. Wnioskodawca, chcą skorzystać z tego domniemania, winien
zatem udowodnić fakt, że jego dotychczasowe władanie nieruchomością, mające postać dzierżenia, przeobraziło się w
posiadanie w rozumieniu art. 298 Prawa rzeczowego, a później art. 336 KC.
Argumenty prawne - ważne fragmenty uzasadnienia
„Ocena zasadności skarg kasacyjnych wymaga zatem w pierwszym rzędzie przesądzenia charakteru władania przez
wnioskodawcę nieruchomością objętą zgłoszonym przez niego żądaniem; zawieszenie biegu zasiedzenia wchodzi bowiem
w rachubę tylko w przypadku posiadania mogącego prowadzić do zasiedzenia, a więc posiadania samoistnego.”
Patrz podobne
„Uzasadnienie orzeczenia sądu drugiej instancji niewątpliwie musi zawierać między innymi wskazanie okoliczności
faktycznych, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia (art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 KPC). Podstawa faktyczna
rozstrzygnięcia obejmuje ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione oraz ocenę dowodów stanowiących podstawę
tych ustaleń. Ustalenie stanu faktycznego sprawy stanowi warunek prawidłowego zastosowania prawa materialnego. W
orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zarzut naruszenia art. 328 § 2 w związku z art.
391 § 1 KPC może usprawiedliwiać podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania wyjątkowo wtedy, gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie posiada wszystkich koniecznych elementów lub zawiera braki uniemożliwiające
przeprowadzenie jego kontroli kasacyjnej (zob. m.in. wyroki: z dnia 24 stycznia 2008 r., I CSK 347/07, z dnia 27 marca
2008 r., III CSK 315/07, z dnia 21 lutego 2008 r. III CSK 264/07). Ze względu na charakter postępowania apelacyjnego,
dopuszcza się przy tym uproszczony sposób wskazania przez sąd drugiej instancji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia
przez stwierdzenie, że podziela on ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji, jeżeli - oczywiście - dokonuje takiej ich
oceny.”
Patrz podobne
„Zgodnie bowiem z jednolitym i utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, władanie przez Skarb Państwa nieruchomością w związku z wykonywaniem zarządu państwowego na podstawie przepisów ustawy o majątkach opuszczonych i porzuconych oraz dekretu o majątkach opuszczonych i poniemieckich nie ma charakteru władania właścicielskiego; nie może być więc kwalifikowane jako posiadanie samoistne prowadzące do zasiedzenia (zob. m.in. uchwała Izby
Cywilnej z dnia 24 maja 1955 r., 1 CO 9/56, OSN 1957, nr 1, poz. 1 oraz postanowienia: z dnia 24 maja 2005 r. V CK
664/04, i z dnia 18 grudnia 2008 r. III CSK 208/08).”
Patrz podobne
1