ch ukrywanie w latach 1939-1945, ze względu na ich narodowość lub działalność na rzecz suwerenności i niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej - groziła kara śmierci. W związku z tym, że ustawa nie zawiera legalnej definicji zwrotu "dawać schronienie", to zgodnie z ustalonymi regułami wykładni językowej przyjąć należy, że domniemanie przemawia za potocznym (etnicznym) znaczeniem tego pojęcia. W języku potocznym zwrot ten znaczy tyle, co udzielić, zapewnić komuś miejsce, gdzie można schronić się bezpiecznie (słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1981, t. III, s. 188). Wynika z tego, że podstawą uzyskania uprawnienia kombatanckiego jest spełnienie wyłącznie przesłanki przedmiotowej w postaci zapewnienia osobom wskazanym w przepisach ustawy miejsca, gdzie można się bezpiecznie schować, ukryć. Dawanie takiego schronienia, o jakim mowa w tej normie prawa, aby pozwalało to na przyznanie uprawnień kombatanckich musi wiązać się z groźbą kary śmierci, w przypadku ujawnienia osób ukrywających się. Ponadto zwrócić należy uwagę, że o ile można by przyjąć, że art. 2 ust. 31 ustawy o kombatantach nie uzależnia spełnienia przesłanki "dawania schronienia" od czasu jej trwania, to jednak aktualne pozostaje twierdzenie, że decyzja taka musi zostać podjęta świadomie. Zgodzić się należy z poglądem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że brak jest podstaw do rozszerzającej wykładni art. 2 pkt 31 ustawy o kombatantach i objęcia jego dyspozycją osób niemających wpływu na podjęcie decyzji, za które groziła ze strony władz okupacyjnych utrata życia. Ustawa o kombatantach nie wyklucza przyznania uprawnień z niej wynikających także osobom małoletnim, jednak wyłącznie w sytuacjach w niej określonych. Przepis art. 2 pkt 31 ustawy o kombatantach nie przewiduje bowiem przyznania uprawnień kombatanckich w sytuacji, gdy osoba małoletnia pozostawała pod opieką osoby dorosłej. Ewentualna zatem pomoc jakiej rodzina skarżącego udzieliła osobom narodowości żydowskiej a także konsekwencje związane z uszkodzeniem ręki strony, nie mogą być uznane za spełnienie przesłanki określonej w ustawie, która zawęża grono osób, które mogą otrzymać uprawnienia kombatanckie z tego tytułu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 10 września 2002 r. I SA 2124/01 Lex nr 171230; z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2765/13; z dnia 20 kwietnia 2021 r. III OSK 3518/21, dostępne w CBOSA). W trakcie opisywanych przez skarżącego okoliczności związanych z pomocą osobom narodowości żydowskiej w 1944 r. skarżący miał 4 lata i nie sposób jest przyjąć, że mógł on w tym wieku świadomie udzielać pomocy czy też schronienia osobom zagrożonym. Niewątpliwie wszelkie decyzje w tym zakresie podejmowały osoby dorosłe, rodzice bądź inni domownicy strony. Skarżący nie mógł mieć żadnego wpływu na takie działania, mało tego w wieku 4 lat prawdopodobnie nie był nawet świadomy tej sytuacji. Istotą zaś spełnienia przesłanki w postaci dawania schronienia osobom narodowości żydowskiej jest właśnie świadome i intencjonalne działanie. Sąd nie neguje cierpień skarżącego, jakich doznał on od Niemców w trakcie wojny, jednakże nie stanowią one przesłanki uzyskania uprawnień kombatanckich w myśl przepisów ustawy. Nie może być zatem mowy o naruszeniu wskazywanego w skardze przepisu ustawy. Prawidłowa wykładnia art. 2 ust. 31 ustawy o kombatantach dokonana przez organ, nie pozwala na uznanie, że przeprowadzenie przez organ kolejnych dowodów na okoliczności związane z dawaniem schronienia osobom narodowości żydowskiej mogłaby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja organu I instancji została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzi przesłanka uzasadniająca jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za wystarczający w okolicznościach niniejszej sprawy, pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 7, 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3