Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1.art. 7 oraz art. 77 § 1, a także art. 80 KPA poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na dowolnej ocenie materiału dowodowego polegającej na przyjęciu, że teren nieruchomości na której realizowana ma być inwestycja planowana przez inwestora stanowi zabytek w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; 2. art. 10 § 1 KPA poprzez nie zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do całości materiału zgromadzonego w sprawie, który stanowił podstawę do wydania przedmiotowego postanowienia; 3. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak podstawy do uzgodnienia przez (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w (...) projektu decyzji o warunkach zabudowy przekazanego przez Burmistrza Miasta (...) - z uwagi na brak jakiejkolwiek formy ochrony zabytków dla cmentarza żydowskiego przewidzianej w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami Powyższe zarzuty znalazły rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. Skarżący podkreślił przede wszystkim, że planowana inwestycja nie będzie usytuowana na terenie cmentarza. Wskazał, że teren ten został zamknięty dla pochówków w 1798 roku, czyli ponad 220 lat temu a następnie w tym miejscu w XIX w. urządzono ogród. Nie zachował się żaden element napowierzchniowy świadczący o istnieniu cmentarza a na jego terenie wybudowane zostały obiekty budowlane jak budynek wielorodzinny dla którego w ostatnim czasie (...)WKZ w (...) wydał pozytywne uzgodnienia na rozbudowę i nadbudowę. Ponadto w miejscu planowanej inwestycji występują budynek usługowy, kotłownia, osłona śmietnikowa, utwardzone miejsca postojowe (parkingi] dla których zrealizowano wiele inwestycji podziemnej infrastruktury technicznej. Teren jest nieogrodzony, brak jest oznaczonych jego granic. Skarżący podniósł, że stan zagospodarowania miejsca po starym cmentarzu żydowskim i jego otoczenia wskazuje jednoznacznie o braku podstaw do uznania, że teren ten jest cmentarzem i stanowi zabytek podlegający włączeniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Dokonane przez ostatnie 220 lata zmiany w zagospodarowaniu terenu, prace inwestycyjne w postaci obiektów kubaturowych podpiwniczonych na głębokość większą niż głębokości grzebalnych mogił oraz fizyczna obecność tych budowli na terenie przedmiotowej działki, dyskwalifikuje teren w myśl definicji zabytku oraz cmentarza. Zdaniem strony Skarżącego, wpis do wojewódzkiej ewidencji zabytków, na który powołuje się organ odwoławczy nie przesądza, iż dana nieruchomość w rzeczywistości odpowiada definicji zabytku z art. 3 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji nie zawarł jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za przyjęciem, iż teren planowanej inwestycji odpowiadałby definicji zabytku. Skarżący wskazał, że granice cmentarza żydowskiego są zupełnie nieczytelne w terenie i trudne do precyzyjnego określenia nawet na podstawie dokumentów (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i map archiwalnych. W ocenie strony skarżącej podejmowane działania i decyzje służb konserwatorskich w oparciu o "przybliżoną" lokalizację cmentarza są chaotyczne i nie poparte żadnym materiałem dowodowym, wprost wytworzone są na podstawie domysłów. Skarżący wskazał, że w dokumentacji zatwierdzonych i uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymienionych w skardze brak jest też wniosków Służb Ochrony Zabytków o ujęcie przedmiotowego terenu jako cmentarza żydowskiego, celem wprowadzenia odpowiedniego przeznaczenia terenu w opracowywanych planach. Zdaniem Skarżącego, skoro wymienione plany zagospodarowania przestrzennego nie określiły lokalizacji cmentarza w miejscu położenia działki nr (...), to brak jest podstaw do określenia ochrony konserwatorskiej takiego terenu przez (...)WKZ. Strona skarżąca podniosła również, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu oględzin przez (...)KWZ, nie umożliwił stronom wypowiedzenia się co do całego materiału faktycznego i prawnego zgromadzonego w sprawie, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia, czym dopuścił się naruszenia art. 10 KPA Dalej Skarżący podkreślił, że organ nie wskazał dowodu wpisania starego cmentarza żydowskiego do wojewódzkiej ewidencji zabytków a co za tym idzie brak jest podstawy do uzgodnienia przedmiotowej inwestycji przez (...)WKZ. Po przeprowadzonej analizie posiadanych dokumentów, tj.: karty cmentarza z 1994 r., zarządzenia (...)WKZ z 2014 r. karty cmentarza z 2017 r. Skarżący stoi na stanowisku, że teren objęty inwestycją, nie jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Zdaniem strony skarżącej, tylko nowy cmentarz żydowski (znajdujący się poza terenem inwestycji), jest wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków, zaś stary cmentarz żydowski (znajdujący się w niejednoznacznych granicach) nie jest wpisany do tej ewidencji, gdyż został on wykazany w opracowanej nowej karcie cmentarza w 2017 r. natomiast wpis cmentarza żydowskiego do wojewódzkiej ewidencji zabytków nastąpił wcześniej, w 2014 r. Nie jest więc zasadne wydanie 4