genealogiczny (ze względu na pochodzenie przodków) z określonym narodem." Na rozróżnienie tych pojęć wskazuje, już samo sformułowanie brzmienia art. 2 ust. 1 lit. b ww. dekretu - „obywateli polskich narodowości niemieckiej". Z załączonych do pozwu kserokopii dowodów osobistych wynika jedynie, iż H. G., M. G. (1) i A. G. (2) byli w dacie 20 marca 1925 r. obywatelami RP. Przedłożone zaś przez powódkę Poświadczenia Obywatelstwa A. S. B. (z dnia 12 kwietnia 1949 r.) i A. G. (1) (1 lipca 1948 r.) wskazują tylko na posiadanie obywatelstwa Państwa Polskiego we wskazanej dacie, nie mówią zaś nic o narodowości ww. osób. Odpis pisma Powiatowego Urzędu Ziemskiego w G. z dnia 12 marca 1945 r. nie stanowi zaś ani potwierdzenia obywatelstwa wskazanych w nim osób ani narodowości. Nie jest też tytułem własności opisanej w nim nieruchomości przy ul. (...) (powództwo dotyczy nieruchomości przy ul. (...)). Z uwagi na treść powyższego dekretu Skarb Państwa wskazuje, iż z informacji uzyskanych w Instytucie Pamięci Narodowej, Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Biuro (...), w aktach Centralnego Więzienia W. M. za rok 1945 (sygn. akt GK 921/22 oraz GK 921/1, odnaleziono zapisy dotyczące A. G. (1) córki H. i M., ur. (...), zamieszkałej w G. przy ul. (...). Z powyższych dokumentów wynika, iż A. G. (1) została w dniu 21 sierpnia 1945 r., osadzona w powyższym więzieniu, skąd w dniu 20 października 1945 r., została wywieziona do Ł.. Przeciwko niej prowadzona była sprawa karna przez Sąd Okręgowy w Warszawie o sygn. V Sn (...) w której wydano wyrok skazujący co przeczy twierdzeniom powódki o narodowości polskiej jej członków rodziny. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, iż A. G. (1) została wyrokiem z dnia 11 maja 1948 r. uznana za winną popełnienia przestępstwa z art. 1 § 1 Dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r. o odpowiedzialności karnej za odstępstwo od narodowości w czasie wojny 1939-1945 r." Uznana za winną popełnienia tożsamego przestępstwa zostawał również L. F. (wyrok z dnia 1 lipca 1950 r.). J. F., której zarzucano także popełnienie ww czynu, na podstawie tych samych przesłanek, zmarła w dniu 25 lipca 1945 r. Przesłuchiwana w charakterze podejrzanego w dniu 24 marca 1945 r. A. G. (1) (wskazanie w protokole: narodowość i przynależność niemiecka) zeznała: „przyjęłam obywatelstwo niemieckie i korzystałam z pełni praw i uprzywilejowań narodu niemieckiego". Nadto wskazała (...) G. wiedziała, gdyż tak jak ja i moje siostry i jej córki są volkschdenvche (...)". Zeznania te potwierdzone zostały także złożonymi w tym samym czasie zeznaniami pozostałych podejrzanych L. F. oraz J. F.. Na okoliczność wykazania braku przesłanek przejęcia nieruchomości w stosunku do osób, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. b dekretu powódka nie wskazała żadnych dowodów. Powódka winna, bowiem wykazać nieistnienie przesłanek do przejęcia opisanej w pozwie własności stosunku do wszystkich współwłaścicieli w dacie wejścia w życie dekretu. Dekret PKWN wszedł w życie dniu 13 września 1944 r., tak więc istnienie przesłanek do przejęcia własności nieruchomości wymienionych w art. 2 ust. 1 lit. b dekretu należało badać na ten właśnie dzień (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., I ACa 974/10). Z twierdzeń zaś strony powodowej wynika, iż co najmniej część rodziny zgłosiła swoją przynależność do narodowości niemieckiej. Narodowość wiąże się najczęściej z poczuciem przynależności do określonego kręgu kulturowego danej jednostki zgodnie z pochodzeniem przodka. Przyjmuje się, że narodowość jest deklaratywną (a więc opartą na subiektywnym odczuciu) cechą indywidualną każdego człowieka, wyrażającą jego związek emocjonalny, kulturowy lub genealogiczny (ze względu na pochodzenie przodków) z określonym narodem. Ów związek (...), A. G. (1) a także M. G. (1) potwierdził także zeznający w charakterze światka w sprawie podejrzanych o przestępstwo z art. 1 § 1 Dekretu z dnia 28 czerwca 1946 r., świadek W. K., który zeznał: „(...) korzystały ze wszystkich praw niemieckich (...)" (k. 219 akt V Sn (...)). Nadto świadek P. J. zeznał „wiem że pobierali karty żywnościowe niemieckiej..) byli zadowoleni z tego, że są równi z Niemcami (...)(k. 221aktVSn (...)). W ocenie Skarbu Państwa opinia wykonana na zlecenie powódki przez dr hab. L. O. jest jedynie dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 245 KPC i jako taka stanowi jedynie głos strony powodowej w przedmiocie kształtującym jego roszczenie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny . M. G. (1) z domu F. pochodziła z rodziny niemieckiej która osiedliła się na terytorium Polski (zeznania L. F., jej wnuczki, złożone w dniu 31.10.1945 r. k. 202 akt V Sn (...)) . Do czasu zawarcia związku małżeńskiego z H. G., mieszkała w G.. Potem wyprowadziła się do B.. Około 1904 roku zamieszkała w W. i mieszkała tam do śmierci swojego męża H., który był profesorem w gimnazjum (zeznania i wyjaśnienia powódki k. 3, 196). W wydanych w 1925 r. małżonkom G. dowodach osobistych wskazano polskie obywatelstwo, wyznanie augsbursko – ewangelickie, posiadaną znajomość języka niemieckiego i rosyjskiego (odpisy dowodów osobistych k.25 - 33). 7