W przypadku złożenia wniosku o uznanie orzeczenia sądu państwa obcego wydanego do dnia 1 lipca 2009 r., postępowanie przed sądem powinno być prowadzone na podstawie przepisów kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2009 r., także wtedy, gdy wniosek złożony został po tej dacie. Przedmiotowe orzeczenia zapadły kolejno 21 marca 1957 r. oraz 22 października 2007 r. Tym samym pomimo, iż wniosek został wniesiony 30 października 2015 r. należało stosować art. 1148 w brzmieniu sprzed 1 lipca 2009 r. Obowiązek stosowania przepisów KPC w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2009 r. oznacza, że zastosowanie ma art. 1146 KPC formułujący przesłanki uznania, a także art. 1148 KPC stanowiący, iż o uznaniu orzeka sąd okręgowy w składzie trzech sędziów zawodowych, po przeprowadzeniu rozprawy z udziałem prokuratora, a od postanowienia sądu okręgowego przysługuje apelacja. Wszystkie te przesłanki Sąd Okręgowy spełnił. Tym samym rozpoznanie apelacji następuje przy zastosowaniu przepisów KPC regulujących to postępowanie. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał jego niewadliwej oceny prawnej. Sąd Apelacyjny podziela powyższe ustalenia i ocenę, przyjmując je za własne. Należy w tym miejscu również zaznaczyć, że niniejsze postępowanie nie zmierzało do ustalenia stanu cywilnego wnioskodawcy i jego matki. Sąd nie stwierdził zatem, że wbrew treści orzeczeń sądów zagranicznych, wnioskodawca jest synem A. S. (8) a jego matka po wyjeździe do Izraela nie była wdową lecz mężatką. Sąd I Instancji ocenił objęte wnioskiem orzeczenia sądów zagranicznych jedynie od strony formalnej, to jest możliwości ich uznania z uwagi na obowiązujące w Rzeczypospolitej podstawowe zasady porządku prawnego. W tym kontekście należało ocenić zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC Nie można nie zauważyć, że skarżący jednocześnie uzasadniając ten zarzut odwołuje się do ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji. Nie wskazuje na żadne fakty, które błędnie zostały ustalone przez ten sąd. W istocie zatem wnioskodawca, pomimo postawienia wyżej wskazanego zarzutu, nie kwestionuje ani oceny dowodów, ani ustaleń faktycznych Sądu I instancji. Podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC zawsze musi się wiązać z polemiką z dokonaną przez sąd oceną zebranego materiału i wymaga jednoznacznego wskazania, które z dowodów zostały przez sąd wadliwie ocenione, na czym polega błąd sądu w tej ocenie, jaka powinna być właściwa ocena tych dowodów i dlaczego. Mając na uwadze, że zarzut naruszenia prawa procesowego, aby był skuteczny, musi wskazywać, że naruszenie to miało wpływ na treść wyroku, koniecznym jest także wskazanie, które z ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd są błędne, na czym błąd ten polega i jakie ustalenia, w świetle zebranego materiału, przy poprawnej jego ocenie, sąd powinien poczynić. Wadliwa ocena materiału dowodowego tylko wtedy ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, gdy jej wynikiem jest błędne ustalenie okoliczności faktycznych dla tego rozstrzygnięcia istotnych. Tymczasem wnioskodawca akceptuje ustalenia faktyczne Sądu Okręgowego, a jedynie stoi na stanowisku, że ustalone fakty powinny prowadzić do konkluzji, iż przedmiotowe orzeczenia zgodnie z prawem polskim przesłanki do ich uznania. Tym samym formułowany przez skarżącego w apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC, zdaniem Sądu Apelacyjnego, nie dotyczy etapu dowodzenia i oceny dowodów oraz sfery ustalonych faktów. Błąd w podciągnięciu konkretnego stanu faktycznego pod abstrakcyjny stan faktyczny zawarty w normie prawnej może być rozpatrywany w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie lub błędną jego wykładnię prowadzącą do zastosowania przepisu prawa, który nie powinien być zastosowany, bądź niezastosowania przepisu prawa, który powinien być zastosowany (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 28 października 2003 r. w sprawie I CK 204/02 . Reasumując zarzut rzekomego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczy w rzeczywistości wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego i stanowi powielenie pozostałych zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności art. 1146 § 4 KPC w zw. z art. 1145 § 2 KPC Jednocześnie za nieuprawnione należy uznać, aby Sąd Okręgowy stwierdził, iż Sąd izraelski wydając ww. orzeczenia nie posiadał w ogóle wiedzy odnośnie faktów, które z nich wynikają. Sąd Okręgowy wskazał tylko, iż w polskich aktach stanu cywilnego znajduje się zarówno akt urodzenia wnioskodawcy sporządzony w USC w Z. w dniu 10 sierpnia 1946 r. Nr (1946, jak i akt małżeństwa jego matki P. W. z A. S. (4) sporządzony w USC w Z. w dniu 10 sierpnia 1946 r. Nr (...) oraz że akty te nie zostały zarówno przez wnioskodawcę jak i jego matkę okazane w związku z wydaniem przez Sąd izraelski orzeczeń. Nietrafny jest również zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku, bez zachowania wymogów wynikających z art. 328 § 2 KPC W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że sporządzenie uzasadnienia w sposób nie w pełni odpowiadający stawianym mu wymaganiom może stanowić usprawiedliwioną podstawę zaskarżenia jedynie wtedy, gdy przedstawione w nim motywy nie pozwalają na przeprowadzenie kontroli zaskarżonego orzeczenia z uwagi na brak wszystkich koniecznych elementów lub inne kardynalne braki. Chodzi o sytuację, gdy treść uzasadnienia orzeczenia unie- 8