nych oświadczeń od osób zainteresowanych wynikiem postępowania oraz dwóch świadków, których relacja zasadniczo sprowadza się do powtórzenia twierdzeń zawartych w zgłoszonych wnioskach. Przed podjęciem ww. rozstrzygnięć sądy zaniechały przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków i stron) uczestników postępowania, jak również dowodów z dokumentów. Sąd dostrzegł niewątpliwe trudności w gromadzeniu materiału dowodnego w postępowaniach przed Okręgowym Sądem Rabinackim Netania i Sądem Okręgowym w Tel Awiwie (utrata dokumentów przez uczestników postępowania podczas działań wojennych, wielokrotne zmiany miejsca ich zamieszkania), jednakże nie pozwalały one na całkowitą rezygnacje z dążenia do czynienia ustaleń, zgodnych z rzeczywistym przebiegiem zdarzeń. Zdaniem Sądu Okręgowego, z całą pewnością nie może zastąpić orzeczenia rozwodowego P. S. (2) z A. S. (7) postanowienie sprowadzające się do stwierdzenia, że P. S. (2) była wdową a nie mężatką w sytuacji, gdy żadne postępowanie rozwodowe ani o unieważnienie małżeństwa się nie toczyło. Bez wątpienia P. S. (2) była w roku 1957 żoną A. S. (7), co jak wynika z jej oświadczenia złożonego pod przysięga zataiła przed sądem zagranicznym. Z tego faktu wynikają dalsze konsekwencje dotyczące danych osobowych jej małoletniego syna, który został zarejestrowany po wojnie jako syn P. i A. S. (7). Zauważyć należy także, że małżonkowie S. wyjechali do Izraela 5 lat po wojnie i nie było problemu aby rejestrując dziecko w roku 1946 podać już po wojnie jego faktyczne dane personalne, jeżeli jego ojcem nie był A. S. (7). Jeżeli natomiast z tych czy innych względów tak nie uczyniono, to drogą do tego właściwą jest postępowanie o unieważnienie lub ustalenie treści aktu stanu cywilnego przed sądem polskim, a nie droga uznania orzeczenia sądu zagranicznego dotkniętego tak dalece idącym wadami prawnymi. Podobne zastrzeżenia Sąd Okręgowy wskazał, co do drugiego postanowienie Okręgowego Sądu Rabinackiego z dnia 22 października 2007 r., stwierdzające, że P. S. (1) z domu W. zawarła związek małżeński z A. S. (2) w getcie S. w roku 1942 i pozostawali oni małżeństwem do roku 1945. W postępowaniu tym w ogóle nie był reprezentowany zmarły A. S. (2), ani jego następcy prawni, jest ono sprzeczne z aktem małżeńskim P. S. (2) z A. S. (7), gdzie jest wskazane, że zawiera ona związek małżeński jako panna, związek ten nie został zarejestrowany przed żadnym polskim organem państwowym ani religijnym zarówno podczas wojny jak i po wojnie. Jest także sprzeczne z oświadczeniem pod przysięgą P. S. (2) (później P. S. (3)), że mąż zginął w roku 1943 oraz z wcześniejszym orzeczeniem sądu zagranicznego z roku 1957. Reasumując Sąd Okręgowy uznał, że na gruncie niniejszej sprawy wnioskodawca domaga się wprowadzenia do polskiego porządku prawnego wadliwych orzeczeń sądu zagranicznego dotyczących tożsamości, rozwodu, małżeństwa, które miałyby skutkować dokonaniem zmian w istniejących polskich aktach stanu cywilnego, przy czym o istnieniu tych dokumentów oraz faktów, które z nich wynikają, sąd zagraniczny w ogóle nie posiadał wiedzy i się do nich nie odniósł. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania znajduje podstawę w przepisie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 ze zm.). Apelację wniósł wnioskodawca, zaskarżając przedmiotowe postanowienie w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 1145 § 4 w zw. z art. 1145 § 2 KPC w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 234, poz. 1571) poprzez uznanie, iż uznanie orzeczenia Okręgowego Sądu Rabinackiego Netania z dnia 22 października 2007 r. oraz postanowienia Sądu Okręgowego w Tel Awiwie z dnia 21 marca 1957 r. na obszarze Polski jest sprzeczne z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, 2) art. 233 § 1 KPC poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, iż Sąd izraelski wydając ww. orzeczenia nie posiadał w ogóle wiedzy odnośnie faktów, które z nich wynikają, 3) art. 328 § 2 KPC poprzez niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności i mocy dowodowej części załączonych do wniosku dokumentów. W związku z powyższym wnosił o zmianę w całości zaskarżonego postanowienia i uznanie za skuteczne na obszarze R.P. ww. orzeczeń bądź też o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Uczestnik wnosił o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz stosownych kosztów postepowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. 6