użytkowania wieczystego zostało poprzedzone wydaniem decyzji administracyjnych o sprzedaży lokalu i oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Miało to miejsce w stosunku do lokali o nr 6, 14, 17 i 22. Natomiast sprzedaż i oddanie w użytkowanie wieczyste - na podstawie samej umowy cywilnoprawnej - miało miejsce w odniesieniu do lokali nr 10, 11 i 20. Zdaniem organu w stosunku do tych ostatnich lokali kwestionowane orzeczenie wywołało nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 KPA. J.W., N.L., T.G. i E.R. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że organ bezpodstawnie przyjął, iż w sprawie nie został złożony wniosek dekretowy. Ponadto, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Jacek Łempicki podnosząc, iż organ błędnie przyjął, że w stosunku do lokalu nr 22 nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. W uzasadnieniu decyzji podało, że nieruchomość znajduje się na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, zaś zgodnie z art. 7 tego dekretu wydanie orzeczenia mogło nastąpić tylko na żądanie strony. Z akt sprawy wynika, że ani byli współwłaściciele, ani nikt w ich imieniu wniosku o ustanowienie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w W. przy ul. (...) nie złożył. Wniosku takiego, a także wzmianki o nim, brakuje w aktach archiwalnych, w rejestrze wniosków dekretowych. Nie został on także przedstawiony przez strony postępowania. W ocenie organu dowodem na złożenie ww. wniosku nie może być pełnomocnictwo z dnia 10 września 1947 r. udzielone przez M.B. J.W., gdyż dotyczy ono tylko czynności administrowania nieruchomością położoną przy ul. (...) w W., a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżących - "wszelkich czynności związanych z postępowaniami w związku z dekretem warszawskim". Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skoro cyt. dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) dawał podstawę do orzekania wyłącznie na wniosek strony, to orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia (...) stycznia 1955 r. jako, że zostało wydane z urzędu (tj. bez wniosku strony), uznać należy za wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zachodzą więc przesłanki do stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 KPA. Ponadto, powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że Okręgowy Urząd Likwidacyjny nie był legitymowany do działania w imieniu byłych właścicieli nieruchomości warszawskich, a tym samym do składania w ich imieniu wniosków o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 omawianego dekretu (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r., sygn. akt III SA 1705/93, opubl. "Wspólnota" nr 42/1994). Z kolei, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu J.Ł. powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r., sygn. akt. OPS 7/96, stwierdził, iż: "okoliczność, że nieruchomość obejmująca grunty, które podlegały przepisom dekretu, znajduje się w użytkowaniu wieczystym osoby trzeciej, sama przez się nie oznacza, że decyzja administracyjna wydana na podstawie przepisów tego dekretu, odmawiająca byłemu właścicielowi tych gruntów przyznania prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego), wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 KPA". Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stwierdzenie nieważności decyzji odmownej otworzy możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu na rzecz osoby trzeciej użytkowania wieczystego. Skoro istnieje w odrębnym postępowaniu droga administracyjna dla dokonywania ustaleń i ocen w powyższej kwestii, to nie można rozpatrywać zagadnienia nieodwracalności, w zakresie związanym z istnieniem tego prawa na rzecz osoby trzeciej, skutków prawnych wcześniejszej decyzji administracyjnej, odmawiającej przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego). Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi N.L., J.W., T.G. i E.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ bezpodstawnie przyjął, że w sprawie nie został złożony przez dawnych właścicieli nieruchomości lub ich następców prawnych wniosek, o którym mowa w art. 7 cyt. dekretu z dnia 26 października 1945 r. Zdaniem skarżących brak wniosku w aktach sprawy i informacji o tym wniosku w rejestrze wpływów wniosków dekretowych, nie jest dostateczną przesłanką świadczącą o jego braku. Fakt prowadzenia postępowania w 1955 r., świadczy o tym, że zgodnie z art. 9 oraz art. 15 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.) wniosek taki został złożony. Ponadto skarżący wskazali, że art. 3