doktrynie dominuje pogląd, że „znieważenie" może być dokonane jedynie przez działanie. Przedmiotem ochrony jest wolność przekonali obywateli w sprawach wiary. Strona przedmiotowa polega na publicznym znieważeniu przedmiotu czci religijnej (w tym także podmiotu kultu) lub miejsca przeznaczonego do publicznego wykonywania obrzędów religijnych. Przez przedmiot czci religijnej należy rozumieć każdy przedmiot, który przez daną wspólnotę religijną uznany jest za przedmiot kultu, godny najwyższego szacunku i uwielbienia.” Patrz podobne „Z uwagi na uwłaczający charakter wypowiedzi nie można jej uznać jako mieszczącą się w granicach wolności słowa, sumienia, prawa do prezentacji odmiennych poglądów.” Patrz podobne „Nie sposób bowiem uznać, że określenie treści biblijnych jako owocu narkotycznego i alkoholowego stanu w jakim znajdowali się jej twórcy - co bezsprzecznie wynika z treści wywiadu, można uznać za właściwą i dopuszczalną krytykę przedmiotu czci religijnej, prezentowanie własnych poglądów czy żart.” Patrz podobne „Występek którego dopuściła się oskarżona, co wynika z samej jego istoty, jest przestępstwem umyślnym.” Patrz podobne „Jako osoba publiczna, opiniotwórcza, stanowiąca pewien wzorzec zachowania i stylu powinna wypowiadać się w sposób bardziej przemyślany.” Patrz podobne „Tak wymierzona kara jest w pełni adekwatna do popełnionego przestępstwa, nie nosi cech nadmiernej represji, a jednocześnie spełni wobec oskarżonej cele wychowawcze i zapobiegawcze.” Patrz podobne Skład sądu Sentencja Sąd Rejonowy dla Warszawy M. III Wydział Karny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu: 23 maja, 27 lipca, 5 października 2011 r., 11 stycznia 2012 r. sprawy: D. R. ur. (...) roku w C. c. P. i W. z d. B. oskarżonej o to, że: w dniu 3 sierpnia 2009 r. w W. w wywiadzie udzielonym na łamach internetowego wydania „(...)" publicznie obraziła uczucia religijne R. N. oraz S. K. poprzez znieważenie przedmiotu czci religijnej w osobach autorów Pisma Świętego tj. o czyn z art. 196 KK orzeka: I. oskarżoną D. R. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, z tym że ustala, iż czyn miał miejsce w okresie od 3 do 5 sierpnia 2009 r. i za to na podstawie art. 196 KK w zw. z art. 33 § 1 i 3 KK wymierza jej karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 50 (pięćdziesiąt) zł, II. zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe tytułem opłaty kwotę 500 (pięćset) zł, zaś tytułem uzasadnionych wydatków Skarbu Państwa kwotę 4244 (cztery tysiące dwieście czterdzieści cztery) zł. Uzasadnienie Na podstawie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego i ujawnionego w sprawie, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 2