zwrócił w szczególności uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2011 r., IV CSK 13/11
(LEX nr 1111005).
Podsumowując zatem, Sąd Apelacyjny podziela w całości pogląd Sądu Okręgowego wraz z towarzyszącą mu
argumentacją odwołując�� się do właściwego orzecznictwa, a podnoszoną także konsekwentnie w realiach tego sporu
przez pozwanych, o braku interesu prawnego powódki w rozumieniu art. 189 k.p.c. Zbyteczne jest w związku z tym jej
powielanie zwłaszcza, że została powyżej dość wiernie przytoczona, a ponadto bezprzedmiotowe jest wypowiadanie
się o zasadności pozostałych niedotyczących naruszenia art. 189 k.p.c. zarzutów apelacji.
Wbrew stanowisku skarżącej Sąd Okręgowy nie naruszył art. 233 § 1 k.p.c. ze skutkami mogącymi mieć jakikolwiek
wpływ na treść zwalczanego wyroku przez to, że nie wypowiedział się na temat znaczenia prawnego rzeczywiście
znajdującego się w aktach sprawy dokumentu w postaci postanowienia Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 20
lipca 2012r. wydanego sprawie I C 247/11 (k-146-147). Sąd ten bowiem wypowiedział się w szerszym aspekcie
wpływu wszczętego w tamtej sprawie procesu o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych (...) z rzeczywistym stanem
prawnym prowadzonych dla nieruchomości pochodzących z macierzystej nieruchomości ziemskiej (...) Nr (...) jako
dającego powódce dalej idącą ochronę a przez to prowadzącą do wniosku o braku interesu prawnego w żądaniu
ustalenia dotyczącego nieruchomości objętych tymi księgami. W procesie toczącym się trybie art. 10 ust 1 ustawy o
księgach wieczystych i hipotece mogą być badane wszystkie fakty mające znaczenie dla określenia stanu prawnego
nieruchomości i jego zwieszenie było wadliwe. Pełnomocnik powódki (reprezentujący ją w obu tych procesach)
postanowienia tego jednak nie zaskarżył, a powoływanie się na potrzeby apelacji, że zakończenie niniejszego sporu jest
niezbędne do złożenia w tamtej sprawie wniosku o podjęcie postępowania jest argumentem chybionym. Abstrahując
już od tego, że z momentem wydania przez Sąd Apelacyjny wyroku w niniejszej sprawie, niezależnie od tego czy
byłyby on korzystny dla powódki czy też nie, nie ma żadnych przeszkód do podjęcia i kontunuowania postępowania
w sprawie I C 247/11 zawisłej wcześniej przez Sądem Rejonowym w Grójcu. To, że Skarb Państwa nadal ujawniony
jest w tych księgach jako właściciel nie uzasadnia mnożenia procesów po to tylko by drogą procesu o ustalenie
uzyskać wyrok ustalający zastępujący postępowanie dowodowe w procesie o uzgodnienie. Sąd Apelacyjny utożsamia
się zdecydowanie z tą dominującą linią orzeczniczą (przykładowo ostatnio prezentowaną w wyroku Sądu Najwyższego
z dnia 15 maja 2013r., III CSK 254/12, LEX nr 1353202), która postrzega proces cywilny jako oparty na założeniu,
że realizacja praw na drodze sądowej powinna być celowa i możliwie prosta a w związku z tym udzielana bez
mnożenia postępowań. „Założenie to - jak wskazał Sąd Najwyższy w powoływanym orzeczeniu – realizuje wymaganie
wykazania interesu prawnego w wypadku żądania ustalenia istnienia (nieistnienia) stosunku prawnego lub prawa
i przyjęcie zasady, że możliwość uzyskania skuteczniejszej ochrony w drodze innego powództwa podważa interes
prawny w żądaniu ustalenia. Przykładowo w innym wyroku z dnia 15 marca 2002 r., II CKN 919/99, (LEX nr
54376) Sąd Najwyższy argumentował: „Skuteczne powołanie się na interes prawny wymaga wykazania, że oczekiwane
rozstrzygnięcie wywoła takie skutki w stosunkach między stronami, w następstwie których ich sytuacja prawna
zostanie określona jednoznacznie i tym samym wyeliminowane zostanie, wynikające z błędnego przekonania co do
przysługiwania powodowi określonych uprawnień, ryzyko naruszenia w przyszłości jego praw. W przypadku gdy
dojdzie już do naruszenia prawa, w związku z którym powodowi służy roszczenie o świadczenie (danie, czynienie,
zaniechanie, znoszenie), wyłączona jest możliwość skutecznego wystąpienia z powództwem o ustalenie, skoro sfera
podlegająca ochronie jest w takiej sytuacji szersza, a rozstrzygnięcie o różnicy zdań w stanowiskach stron nabiera
charakteru przesłankowego” (por. też wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 kwietnia 1965r. II CR 266/64, OSP
1966/7/166, z dnia 9 maja 2000r., IV CKN 686/00, LEX nr 602301, z dnia 18 czerwca 2009r., II CSK 33/09, OSNCZD 2010/2/47, także LEX nr 515730, z dnia 7 kwietnia 2010 r. II PK 342/09, OSNP 2011/19-20/247 i z dnia 9 lutego
2012r., III CSK 181/11, OSNC 2012/7-8/101).
Jeśli chodzi o pozostałą część nieruchomości, których proces wszczęty w trybie art. 10 ust 1 ustawy o księgach
wieczystych i hipotece nie dotyczy, apelacja nie dostarcza żadnego przekonywującego i podważającego w tym
względzie zapatrywanie Sądu Okręgowego argumentu. Przypomnienia bowiem jeszcze wymaga, że przesłanka
materialnoprawna w postaci interesu prawnego podlega ocenie według stanu sprawy w chwili orzekania (art. 316
§ 1 k.p.c.), co sądy obu instancji badają z urzędu, a więc nawet przy braku aktywności strony powodowej. W