skorzystać z tego prawa. Natomiast występujące w orzecznictwie poglądy aprobujące możliwość ustalania przez Sąd
abstrakcyjnego i nie wskazanego przez samą stronę interesu prawnego Sąd pierwszej instancji uznał za zdecydowanie
nieprzekonywujące. Argumentował nadto, że jeżeli nawet powódka mogłaby zostać narażona na szczególne trudności
dowodowe żądając wydania nieruchomości przejętej na cele reformy rolnej to w orzecznictwie sądów utrwalił się
pogląd, że stosunki prawne ukształtowane i ustabilizowane przez dziesiątki lat jako wynik przeprowadzonej reformy
rolnej stanowią ważny składnik bytu ekonomicznego i społecznego narodu oraz wartość konstytucyjną podlegającą
ochronie także poprzez zgłoszenie przez pozwanego odpowiednich zarzutów nie mających znaczenia w procesie o
ustalenie. W rezultacie więc także z powodu braku interesu prawnego M. H. (...)B. jej powództwo podlegało oddaleniu.
Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach procesu Sąd powołał art. 102 k.p.c. z uwagi na sytuację bytową powódki,
której obciążenie kosztami zastępstwa procesowego pozwanych pozbawiłoby prawie w całości rocznej emerytury
stanowiącej jej jedyne źródło dochodu, a sprawa dotyczyła jej majątku odrębnego (k-275-283).
Wyrok ten zaskarżyła apelacją powódka, zaś pozwany Skarb Państwa wniósł zażalenie na zawarte w nim
rozstrzygnięcie o kosztach procesu.
Powódka, zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła naruszenie następuj��cych przepisów prawa materialnego i
procesowego:
1) art. 2 ust. 1 lit. b dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, art. 8 ust. 2 w związku
z art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r., a także art.
1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności – poprzez błędne uznanie, że
przepis art. 2 ust. 1 lit. b dekretu o reformie rolnej daje podstawę do przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości
ziemskiej także w przypadku, gdy nieruchomość stanowi współwłasność obywateli polskich narodowości niemieckiej
i obywateli polskich narodowości polskiej; interpretacja ta w konsekwencji prowadzi do sprzecznego z konstytucyjną
zasadą ochrony prawa własności i dopuszczalności wywłaszczenia tylko za słusznym odszkodowaniem zastosowania
sankcji przepadku mienia w stosunku do praw własności współwłaścicieli nieruchomości będących obywatelami
polskimi narodowości polskiej, a więc kategorii osób nie wymienionej w dekrecie o reformie rolnej; uchybienie
to wynika z dokonania przez Sąd pierwszej instancji, niedopuszczalnej z punktu widzenia norm konstytucyjnych i
norm prawa międzynarodowego, interpretacji rozszerzającej przepisów wywłaszczeniowych zawartych w dekrecie
o reformie rolnej, które to przepisy z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wywłaszczenia powinny być
interpretowane ściśle; nadto Sąd błędnie nie uwzględnił, iż ustawodawca rozróżnił w dekrecie o reformie rolnej pojęcia
„własność" i „współwłasność" (art. 2 ust. 1 lit. e) co dodatkowo wskazuje, że użycie wyłącznie pojęcia „własność” w
przypadku nieruchomości ziemskich należących do obywateli polskich narodowości niemieckiej (art. 2 ust. 1 lit. b),
wyklucza dopuszczalność przepadku nieruchomości, w sytuacji gdy nieruchomość ziemska stanowiła tylko w części
własność (współwłasność) osób wymienionych w tym przepisie;
2) art. 189 k.p.c. i art 233 § 1 k.p.c. polegające na zupełnym pominięciu w rozważaniach na temat interesu
prawnego powoda, znajdującego się w aktach sprawy i zaliczonego w poczet materiału dowodowego, postanowienia
Sąd Rejonowego w Grójcu z 20 lipca 2012r., wydanego w sprawie I C 247/11, z którego wynika, że toczące się przed
tym Sądem postępowanie w sprawie o uzgodnienie treści ksiąg wieczystych z rzeczywistym stanem prawnym zostało
zawieszone do czasu ustalenia przez Sąd Okręgowy w Radomiu czy przejęcie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa
nastąpiło zgodnie z prawem;
3) art. 2 ust. 1 lit. b dekretu o reformie rolnej przez błędną wykładnię pojęcia „narodowość niemiecka” polegającą
na uznaniu przez Sąd, że sam fakt zgłoszenia w czasie wojny przynależności do narodowości niemieckiej jest
wystarczający do przypisania tej osobie narodowości niemieckiej, bez względu na okoliczności i przyczyn złożenia
takiej deklaracji oraz stosunek tej osoby do Polaków i jej postawy wobec okupanta;
4) art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 11 k.p.c. i art. 244 § 1 k.p.c. przez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji
przy ustalaniu narodowości A. G. (1) i nie ustosunkowanie się do treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w