2006 roku, I CSK 17/05). Pogląd ten został expressis verbis potwierdzony w uzasadnieniu uchwały pełnego składu
Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 roku, III CZP 30/07, OSNC 2008, nr 5, poz. 43.
Wobec złożenia przez N. O. wniosku o przywrócenie posiadania nieruchomości położonej przy (...) w V., objętej K.
739 w zakresie udziału 5/8 części oraz wydania przez Sąd Grodzki w V. w dniu 10 września 1945 roku w sprawie
C 463/45 postanowienia o takim przywróceniu, ze wskazaniem jako podstaw prawnych jego wydania art. 19 i 20
ustawy z dnia 6 maja 1945 roku o majątkach opuszczonych i porzuconych (por. kopia tych akt k. 483-505), jedynie
w zakresie pozostałego udziału w wysokości 3/8 części w tej nieruchomości doszło następnie do wydania orzeczenia
stwierdzającego, że Skarb Państwa na podstawie art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach opuszczonych
i poniemieckich nabył ten właśnie udział w tej nieruchomości. Postanowienie to zostało wydane w dniu 1 grudnia
1960 roku, w sprawie Ns 682/60, ale uwzględniając jego podstawy prawne - dekret z dnia 8 marca 1946 roku o
majątkach opuszczonych i poniemieckich, skutek w postaci nabycia przez Skarb Państwa udziału w wysokości 3/8
części we współwłasności tej nieruchomości nastąpił z upływem dnia 31 grudnia 1955 roku. We wniosku inicjującym
postępowanie w tej sprawie wskazano, że mienie to jako opuszczone znajduje się w zarządzie i administracji Prezydium
Miejskiej Rady Narodowej w V. a z dniem 31 grudnia 1955 roku upłynął 10-letni termin przewidziany w art. 34 ust.
1 dekretu. Od 1 stycznia 1956 roku Skarb Państwa był już zatem współwłaścicielem tej nieruchomości i mógł z niej
korzystać w ramach stosunku współwłasności.
Przyjęciu, że Skarb Państwa posiadał samoistnie przedmiotową nieruchomość przed 1 stycznia 1956 roku, w tym udział
w niej w wysokości 5/8 części sprzeciwia się charakter władania uzyskanego nad nieruchomością opuszczoną, ale i
charakter władania w ramach publicznej gospodarki mieszkaniowej (lokalowej).
Państwowy zarząd majątków opuszczonych został wprowadzony ustawą z dnia 6 maja 1945 roku o majątkach
opuszczonych i porzuconych, Dz.U.1945.17.97, która przewidywała wydawanie orzeczeń przywracających posiadanie
majątku opuszczonego (art. 19 i 20), nabywanie własności majątku przez osoby, którym przywrócono posiadanie
jeśli wcześniej nie były jego właścicielami (art. 36, przy przyjęciu, że osoby te nabywają tytuł własności majątku
przez przedawnienie (zasiedzenie) 10 - letnie, licząc od daty uprawomocnienia się postanowienia o przywróceniu
posiadania, a bieg tego terminu na ich rzecz rozpoczyna się z tą datą niezależnie od tego, czy osoby faktycznie przejęły w
posiadanie nieruchomość opisaną w postanowieniu – por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005
roku, III CK 220/05 i z dnia 13 czerwca 1959 roku, IV CO 3/59), wreszcie nabywanie własności majątków opuszczonych
przez Skarb Państwa z upływem 20 lat (art. 37). W tym wypadku doszło do wydania orzeczenia przywracającego
posiadanie udziału w wysokości 5/8 części, w oparciu o art. 19 i 20 tej ustawy. Uregulowania zawarte w tej ustawie
zostały w istocie podtrzymane dekretem z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach opuszczonych i poniemieckich,
Dz.U.1946.13.87, przy czym skrócono w nim z 20 do 10 lat okres, po którym następowało nabycie własności majątku
opuszczonego przez Skarb Państwa. W myśl art. 34 ust. 1 tego dekretu, Skarb Państwa nabywał własność majątku
opuszczonego stanowiącego nieruchomość "przez przedawnienie (zasiedzenie)" z upływem lat dziesięciu, od końca
roku kalendarzowego, w którym wojna została ukończona, tj. od dnia 31 grudnia 1945 roku. W uchwale Całej Izby
Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1956 z uzupełnieniem wprowadzonym uchwałą Całej Izby Cywilnej z
dnia 26 października 1956 roku, 1 CO 9/56 (OSN 1957, nr 1, poz. 1) wyjaśniono, że wobec tego, iż art. 34 dekretu
z 1946 roku nie wymagał posiadania rzeczy jako przesłanki nabycia jej własności, przewidziane w nim nabycie nie
było wynikiem zasiedzenia, lecz przemilczenia, czyli niewykonywania przez właściciela swego prawa do rzeczy przez
czas w ustawie określony. Jednocześnie podkreślono, że dekret nie zmierzał do nacjonalizacji opuszczonego mienia,
lecz do jego zabezpieczenia, co powinno prowadzić do preferowania przy wykładni przepisów dekretu interesów osób
pozbawionych posiadania mienia w wyniku działań wojennych. Upaństwowienie opuszczonego mienia na podstawie
art. 34 ust. 1 dekretu z 1946 roku stanowiło więc w świetle deklarowanych założeń tego dekretu ostateczność,
którą - zdaniem Sądu Najwyższego - należało przyjąć tylko dlatego, że szkodliwy z punktu widzenia gospodarczego
stan tymczasowości nie powinien trwać bez ograniczeń. Skoro istotą wskazanej regulacji określanej mianem
"przemilczenia" była bezczynność właściciela w dochodzeniu przywrócenia posiadania, bieg terminu określonego w
wymienionym przepisie ulegał przerwaniu, a stan przemilczenia zniweczeniu, ilekroć właściciel lub osoba działająca
w jego interesie wyraziła w odpowiedni sposób wolę odzyskania posiadania, choćby poprzez złożenie wniosku o