nadawał się już do użytkowania dobitnie świadczy o tym, że czynności Skarbu Państwa jako zarządcy tej nieruchomości a jednocześnie jej współwłaściciela w 3/8 części ograniczały się do minimum, bez należytego dbania o konstrukcję budynku, o utrzymanie go w należytym stanie, o niezbędne remonty. Podkreślany w apelacji fakt, że w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie ujawniono w księdze wieczystej hipotek zabezpieczających roszczenia nakładowe Skarbu Państwa (w przeciwieństwie do sąsiedniej nieruchomości gdzie takie hipoteki ujawniono), to nie dowód innego charakteru władania (...), tylko potwierdzenie tego, że Skarb Państwa nie poczynił na tę nieruchomość nakładów, które podlegałyby zabezpieczeniu przez wpis hipoteki przymusowej. Wątek braku ustanowienia hipotek szeroko poruszony w apelacji nie jest zatem okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozbiórka budynku przy ul. (...) w 2000 roku nie może być traktowana jako czynność świadcząca o zmianie charakteru posiadania Skarbu Państwa, ale i Gminy V.. Przyjąć należy, że z chwilą uwłaszczenia Gminy V. udziałem w wysokości 3/8 części we współwłasności tej nieruchomości (zatem z dniem 27 maja 1990 roku) na podstawie decyzji M. (...) (2) z dnia 2 grudnia 1996 roku, znak (...). Skarb Państwa przestał być jej posiadaczem w jakimkolwiek zakresie. Z tym dniem administrowanie lokalami położonymi na terenie miasta V. przejęła Gmina V., w tym także w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, czego potwierdzeniem są umowy najmu zawierane w późniejszym okresie przez Gminę V. a nie przez Skarb Państwa (por. dokumentacja dot. zamiany lokalu z 1998 roku k. 33-35, skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu z 1992 roku k. 36 i umowa najmu lokalu użytkowego z 10.11.1992 roku k. 42-45). Nie ma żadnych dowodów na to, że po uwłaszczeniu Gminy Skarb Państwa wykonywał jakiekolwiek czynności w odniesieniu do tej nieruchomości, a tym bardziej takie, które mogłyby wskazywać na charakter tego posiadania jako samoistnego. Dowolne pozostaje twierdzenie apelacji, że Skarb Państwa po 12 listopada 1994 roku nie wyzbył się tej nieruchomości, sprawował i do dnia dzisiejszego sprawuje wobec niej czynności właścicielskie. Wnioskodawca na tę okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów, nie wskazał żadnej skonkretyzowanej czynności, którą Skarb Państwa miałby podjąć względem tej nieruchomości po 12 listopada 1994 roku, nie mówiąc już o tym, aby czynność ta miała potwierdzać samoistny charakter władania tą działką w jakimkolwiek udziałowo zakresie, a dokumenty znajdujące się w aktach niniejszej sprawy oraz w aktach sprawy I Ns 73/16 Sądu Rejonowego w Kielcach temu przeczą. Co istotne, czynności rozbiórkowe miały charakter przymusowy (został wydany administracyjny nakaz rozbiórki – por. przywołanie decyzji znak: (...) z dnia 30 czerwca 1998 roku orzekającej o rozbiórce budynku przy (...) w V. k. 41), zatem dostosowanie się do tego nakazu nie świadczy o wykonywaniu samodzielnych czynności charakterystycznych dla posiadacza samoistnego, który decyduje o tym w jaki sposób wykorzystuje daną nieruchomość, co się na niej dzieje, także pod względem inwestycyjnym. Podkreślenia wymaga, że adresatem nakazu rozbiórki nie był Skarb Państwa (który już wówczas nie miał żadnego udziału we współwłasności tej nieruchomości) i to nie Skarb Państwa zrealizował tę rozbiórkę, czego potwierdzeniem jest dokumentacja tej rozbiórki dołączona na etapie postępowania apelacyjnego. Wynika z niej jednoznacznie, że inwestorem w zakresie prac rozbiórkowych była Gmina V. a nie Skarb Państwa. Z projektu rozbiórki wynika, że zleceniodawcą jego sporządzenia był (...) V., zatem jednostka organizacyjna Gminy V., podmiotu odrębnego od Skarbu Państwa (por. k. 437-453). Z protokołu odbioru robót rozbiórkowych wykonanych w okresie od stycznia do lutego 2000 roku wynika, że inwestorem był Miejski Zarząd Budynków w V. a nie Skarb Państwa (k. 455-457). Nie wykazano też, aby koszty tych robót poniósł Skarb Państwa. Do akt sprawy złożono fakturę VAT z dnia 14 lutego 2000 roku opiewającą na kwotę 108.227,42 zł jako koszt rozbiórki budynku przy (...) w V., w której jako nabywca widnieje Miejski Zarząd Budynków w V. (k. 454). Wnioskodawca nawet nie twierdził, że to on poniósł koszty tej rozbiórki, wbrew treści złożonej faktury, a tym bardziej nie wykazał, aby koszty tej rozbiórki podlegały rozliczeniu pomiędzy (...) w V. a Skarbem Państwa i zostały ostatecznie poniesione przez Skarb Państwa. Nie można także pomijać tego, że nawet gdyby samo dokonanie rozbiórki tego budynku traktować jako czynność zmieniającą charakter posiadania (z uwagi na zmiany jakie w związku z tym zaszły w obrębie tej nieruchomości), zatem jako początek posiadania samoistnego, to od jej dokonania i tak nie upłynął okres 30 lat, wymagany do zasiedzenia w złej wierze (a taką złą wiarę należałoby niewątpliwie przyjąć, skoro przyjmujemy ją nawet w stosunku do nieformalnych nabywców nieruchomości a wnioskodawca przecież wiedział, że udziały we współwłasności przysługują innym osobom i musiałby zawładnąć ich udziałami, zresztą wnioskodawca w tym postępowaniu sam zakładał swoją złą wiarę przyjmując pierwotnie upływ terminu zasiedzenia w dniu 1 stycznia 1985 roku). Po dokonanej rozbiórce to nie Skarb Państwa wykonywał czynno��ci w odniesieniu do (...) tylko Gmina V. i to czyniąc to jedynie w ramach posiadanego udziału we współwłasności wynoszącego 3/8. Potwierdzeniem tego jest (...) zawarta pomiędzy Gminą