ostatecznie zdecydowała się ratować małżeństwo i przy niej mąż dzwonił do M. D. informując ją, że kocha żonę i z nią
zostaje. W tamtym czasie pozwana nikomu nie powiedziała o zdradzie męża, nie chciała rozbijać rodziny. W październiku
2008 r. P. S. (1) namawiał żonę na wyprowadzenie się z domu i zamieszkanie osobno. Córka powódki miała jednak
podejrzenia, że mąż nie zerwał relacji z jej bratową. Zleciła obserwację męża i ustaliła, że nadal spotyka się z M. D. (1).
Orzekając o winie w rozpadzie pożycia małżeńskiego małżonków S. Sąd Okręgowy stwierdził, że wyłączną winę za ten
rozpad ponosi P. S. (1) (powód w sprawie o rozwód), a polega ona na związaniu się z inną kobietą - M. D. (1).
Apelacja P. S. (1) od wyroku rozwodowego została odrzucona jako spóźniona po uprzednim oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zażalenie powoda na postanowienie odrzucające apelację zostało oddalone.
Wyrok z dnia 10 listopada 2011 r. wydany w sprawie sygn. akt XII C 862/09 jest prawomocny,
(z akt sprawy Sądu Okręgowego w Łodzi XII C 862/09 - wyrok. k. 491, uzasadnienie k. 492-503, postanowienie o odrzuceniu apelacji - k. 469, uzasadnienie k. 571-572, postanowienie SA z uzasadnieniem k. 597-598).
Powyższe ustalenia dokonane zostały w oparciu o zeznania świadków A. S. (1), K. D. (1) i M. P., które Sąd Apelacyjny
uznał za wiarygodne. Zeznania świadków A. S. i K. D. w zakresie relacji w rodzinie stron i przyczyn, dla których relacje te uległy całkowitej zmianie po wyprowadzeniu się pozwanego oraz przyczyn, dla których pozwany opuścił rodzinę,
wzajemnie się uzupełniają, są spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w ustaleniach i wnioskach Sądu Okręgowego w
Łodzi w sprawie o sygnaturze akt XII C 862/09, w której orzeczono o rozwodzie związku małżeńskiego córki powódki i
pozwanego z wyłącznej winy pozwanego, która to wina wywiedziona została z jednej wyłącznie przyczyny, a mianowicie zdrady małżeńskiej pozwanego z synową powódki. W zakresie prawomocnego wyroku wydanego w innej sprawie
cywilnej wskazać jedynie trzeba, iż wiąże on nie tylko strony i sąd, który go wydał, ale również inne sądy, organy państwowe i organy administracji publicznej (art. 365 § 1 KPC). Tak więc w niniejszej sprawie pozwany nie może negować
ustaleń tego sądu co do wyłącznej własnej winy w rozkładzie pożycia małżeńskiego z córką powódki. W powiązaniu zaś
z dowodem z zeznań świadków przeprowadzonym w niniejszej sprawie (oprócz świadków powołanych wyżej również
świadka H. D.) wyrok ten pozwalał na ustalenie tej winy również w tej sprawie, a wyrażającej się bez żadnych wątpliwości
w zdradzie małżeńskiej pozwanego z żoną syna powódki.
W zakresie, w jakim Sąd Okręgowy nie poczynił powyższych ustaleń, zarzut naruszenia art. 233 § 1 KPC pozostawał
zatem uzasadniony i jego uwzględnienie doprowadziło do poczynienia tych uzupełniających ustaleń we własnym zakresie
przez Sąd Apelacyjny, przy czym bez potrzeby uzupełniania postępowania dowodowego, a jedynie w oparciu o dowody przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji, a pominięte przez ten sąd z naruszeniem reguł swobodnej oceny
dowodów.
Nie można natomiast podzielić zarzutów powódki w zakresie „zlekceważenia i niepoddania ocenie dowodów z opinii
leczących ją lekarzy”. Podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie sąd nie przeprowadzał dowodu z opinii lekarskich
na okoliczność stanu zdrowia powódki, a zaoferowane przez powódkę dowody z zeznań leczących ją lekarzy nie stanowią
dowodu z opinii biegłego, a jedynie dowód z zeznań świadków. Świadkowie zaś zeznają jedynie na okoliczność faktów,
a nie przedstawiają swoich opinii.
Za niezasadny uznać należało również zarzut nieustalenia przez sąd, że to pozwany z telefonu swojej matki pisał smsy
obrażające teścia. Zgromadzone w sprawie dowody nie dawały podstaw do takich ustaleń, powódka zaś nie wykazał, aby
pozwany „użył” telefonu swojej matki do pisania takich smsów.
Nie sposób również zgodzić się z zarzutem skarżącej co do braku ustaleń w zakresie odnoszącym się do nazwania powódki
przez pozwanego „złodziejem”. Wskazać należy, iż ustalenie takie dotyczy okoliczności irrelewantnej dla oceny prawnej
zgłoszonego żądania. Pamiętać bowiem należy, że przedmiotem oceny prawnej w niniejszej sprawie mogą być tylko te
przyczyny, dla których powódka zdecydowała się złożyć pozwanemu oświadczenie o odwołaniu darowizny. Wśród nich
zaś daremnie szukać podnoszonej następnie w pozwie okoliczności zarzucenia jej przez pozwanego okradzenia go przy
rozliczeniu dochodów z apteki.
Wskazane w ramach zarzutu naruszenia prawa procesowego takie zarzuty jak: uchylenie się od oceny zawinienia pozwanego w rozpadzie rodzin dzieci powódki, nietrafne nadanie znaczenia próbie godzenia się córki powódki i pozwanego oraz
niewłaściwa ocena zachowania pozwanego polegającego na pobiciu syna powódki - stanowią w istocie zarzuty odnoszące
się błędnej oceny prawnej ustalonych faktów, a nie odnoszą się do błędnych ustaleń faktycznych.
Przechodząc do oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem uzupełnienia dokonanego w postępowaniu odwoławczym, Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, że zachowanie P. S. (1) opisane w piśmie pełnomocnika powódki
7