został skierowany przez Komitet Powiatowy Polskiej Partii Robotniczej w K. Okoliczność ta wynikała zresztą już z akt
byłego ZBoWiDu, gdyż w deklaracji członkowskiej z dnia (...) r. skarżący napisał, że do pracy w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego w S. został skierowany przez Komitet PPR (karta (...) akt adm.). We wniosku o ponowne rozpatrzenie
sprawy skarżący zarzuty te podtrzymał precyzując, iż do pracy w organach BP skierowany został przez: "organizacje
niepodległościowe Polską Partię Robotniczą i Armię Ludową, które w czasie wojny walczyły o niepodległość Polski".
Wobec tak sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że Polska Partia Robotnicza jak i Armia Ludowa nie były organizacjami niepodległościowymi w rozumieniu art. 21 ust. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach.
Przede wszystkim należy zauważyć, że Armia Ludowa była konspiracyjną organizacją wojskową utworzoną na mocy
dekretu Krajowej Rady Narodowej z 1 stycznia 1944 r., była formacją zbrojną Polskiej Partii Robotniczej. Jej zadaniem
była dywersja antyniemiecka. Na mocy dekretu KRN z dnia 21 lipca 1944 r. Armię Ludową połączono z Armią Polską,
w ZSRR w 1944 r. w Wojsko Polskie (vide: Wielka Encyklopedia PWN Warszawa 2001, t.2, str.315-316).
Skarżący przez tę organizację nie mógł być skierowany do pracy w organach bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu
art. 21 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy. Zresztą w piśmie procesowym z dnia (...) r. przyznał skarżący, że w dniu (...) r. Oddział "(...)"
Armii Ludowej został rozwiązany. Natomiast Polska Partia Robotnicza (PPR) była partią komunistyczną, utworzoną w
(...) r. Była to organizacja polityczna, która w deklaracjach programowych wysuwała hasła powszechnej walki zbrojnej w
celu wyzwolenia kraju spod okupacji niemieckiej. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Polski przejęła władzę państwową
(tworząc PKWN), wysuwając hasło tzw. demokracji ludowej. Zwalczała też podziemie niepodległościowe (vide: Wielka
Encyklopedia PWN, Warszawa 2004, t.21, str.553), PPR nie była więc organizacją niepodległościową, której celem było
zwalczanie komunistycznego aparatu represji w Polsce, do której to działalności nawiązuje ustawodawca w Preambule
do ustawy o kombatantach.
W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że działalność prowadzona w strukturach PPR z racji przynależności
do tej organizacji nie może być uznana za działalność kombatancką w rozumieniu art. 1, 2 lub 4 ustawy o kombatantach
(por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. IV SA 900/99).
Skoro PPR nie stanowiła organizacji niepodległościowej w rozumieniu art. 1, 2 lub 4 cyt. ustawy, to tym samym brak
było podstaw do uznania, że stanowiła ona organizację niepodległościową w rozumieniu art. 21 ust. 3 pkt 1 tej ustawy.
Zatem trafnie uznał organ orzekający w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów,
które mogłyby stanowić podstawę do zmiany decyzji w oparciu o art. 21 ust. 3 ustawy o kombatantach.
Dowodami takimi nie mogły być załączone do akt sprawy kserokopie dokumentów z których wynika, że Najwyższy
Sąd Wojskowy w W. postanowieniem z dnia (...) r. uchylił wyrok Wojskowego Sądu Rejonowego w S. z dnia (...) r. i
postępowanie karne o przestępstwo z art. 4 ust. 1 i 2 Dekretu z dnia 26.10.1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i
służbowej - umorzył, z braku dostatecznych dowodów winy oskarżonego.
Przede wszystkim skarżący ani w toku postępowania weryfikacyjnego, ani w skardze nie wskazywał ww. okoliczności
na poparcie twierdzeń z art. 21 ust. 3 ustawy o kombatantach. Natomiast okoliczności te nie stanowią na tle uregulowań
ustawy o kombatantach podstawy do zachowania uprawnień kombatanckich, ani też nie dowodzą o istnieniu faktów o
jakich mowa w art. 21 ust. 3 pkt 1 tej ustawy.
Jeżeli się zważy, że skarżący stosownie do art. 61 § 4 KPA został zawiadomiony o wszczęciu postępowania weryfikacyjnego i wezwany do nadesłania wszelkich dowodów m.in. w celu wykazania okoliczności, o których mowa w art. 21 ust.
3 a także pouczony o prawie zapoznania się z całością akt sprawy (pismo organu z dnia (...) r. wraz z tekstem art. 21 i
25 ustawy o kombatantach - k. (...) akt adm.), to stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało prowadzone
zgodnie z regułami zawartymi w art. 7 i art. 73 § 1 KPA.
W świetle przedstawionych okoliczności zarzutów skargi nie można było uznać za zasadnych. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że spełnia ona wymogi prawa materialnego i procesowego. Dlatego z mocy art. 151 § 1
Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił.
3