Czynił to w miejscu publicznym, w porze dziennej kierując gesty, wypowiadając słowa i prezentując symbol faszystowski wobec osób postronnych – przypadkowych obserwatorów jego zachowania, bez zważania na to jak negatywny odbiór jego postawa może wywołać. Sąd orzekający uwzględnił wniosek oskarżonego i wymierzył mu kary jednostkowe i karę łączną zgodnie ze złożonym przez oskarżonego wnioskiem. Wymierzone kary jednostkowe po 3 miesiące pozbawienia wolności oraz kara łączna 6 miesięcy pozbawienia wolności została dostosowana do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego i zdaniem Sądu, spełni swoje cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, oddziaływania prewencyjnego i wychowawczego na oskarżonego, a zwłaszcza pozwoli uzmysłowić nieopłacalność tego typu przestępnych zachowań i nieuchronność poniesienia konsekwencji prawnych, jakie ze sobą niosą. Jedyną okolicznością poczytaną na korzyść oskarżonego było przyznanie się do winy, co należało odczytać także, jako dokonanie pewnego rodzaju próby refleksji nad swoim zachowaniem. Na niekorzyść uwzględniono uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego i działanie pod wpływem alkoholu. Biorąc pod uwagę sposób działania oskarżonego i jego uprzednią karalność należy uznać, iż wcześniej wymierzone oskarżonemu kary nie odniosły pożądanego rezultatu i nie były na tyle dotkliwe, by doprowadzić do zaprzestania przestępnych zachowań w przyszłości, a D. M. nie potrafił dokonać krytycznej refleksji nad swoim zachowaniem. Wymierzenie oskarżonemu w tej sytuacji kary łącznej łagodniejszego rodzaju utwierdziłoby go w przekonaniu, iż popełnione czyny godzące w porządek publiczny nie są na tyle ciężkie gatunkowo, aby mogły go spotkać dotkliwe i odczuwalne skutki. Zdaniem Sądu, pobyt w zakładzie karnym uzmysłowi oskarżonemu nieopłacalność przestępczych zachowań, a tym samym pozwoli uniknąć w przyszłości skutków w postaci podobnych zachowań. Na podstawie art. 44 § 2 KK Sąd orzekł przepadek przez zniszczenie dowodów rzeczowych i śladów zabezpieczonych do niniejszej sprawy jako przedmiotów służących do popełnienia przestępstwa. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. Krzysztofa Ostrowskiego kwotę 516,60 złotych tytułem nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Kwota wynagrodzenia jest zgodna z § 17 ust. 2 pkt 3 5 w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r. poz. 1714) i uwzględnia należny podatek od towarów i usług. O kosztach sądowych w sprawie orzeczono w oparciu o art. 626 § 1 KPK w związku z art. 627 KPK. 4