znalazły potwierdzenia w postępowaniach karnych ani obserwacjach rodziny (zeznania powoda – znacznik ok. 00:16:59,
zeznania świadka A. W. – znacznik ok. 17:58–18:52, zeznania świadka R. W. – znacznik ok. 43:06–46:02). Pozwany
informacje o rzekomej przemocy powoda wobec A. W. uzyskał od niej samej. A. W. opowiadała o konfliktach pomiędzy
nią a powodem oraz o sytuacji, w której po cesarskim cięciu powód miał przeciągnąć ją za nogi po mieszkaniu (zeznania
pozwanego – znacznik ok. 01:04:43–01:05:25). Wiedza pozwanego w tym zakresie pochodziła wyłącznie z relacji A.
W. i nie była wynikiem jego własnych obserwacji, ani nie została przezeń w żaden sposób zweryfikowana. (zeznania
pozwanego – znacznik ok. 01:07:04).
Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których
autentyczności i rzetelności nie kwestionowały strony a i Sad nie znalazł podstaw do odmówienia im mocy dowodowej.
Sąd oparł się także na nagraniach dostarczonych przez powoda, przy czym nie uwzględnił nagrania rozmowy telefonicznej
pomiędzy powodem a A. W., bowiem z jej przebiegu wynika iż A. W. nie była świadoma nagrywania jej i nie wyrażała
na to zgody zaś powód celowo tak prowadził rozmowę aby jego interlokutorka wypowiadała określone treści.
Sad oparł się także na zeznaniach świadków dopuszczonych w sprawie: #
A. W. (k. 130 – 131v znacznik 00:09:10 – 00:34:49) które Sąd uznał za wiarygodne w tej części, w której dotyczyły ogólnego przebiegu konfliktu pomiędzy stronami oraz relacji powoda kierowanych wobec niej i członków jej rodziny. Zeznania te były w tym zakresie spójne i znajdowały potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności
w przedstawionej korespondencji. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że świadek jest byłą żoną powoda i pozostaje z nim
w konflikcie, co w sposób naturalny wpływa na sposób postrzegania przez nią zachowań powoda. W szczególności twierdzenia świadka dotyczące rzekomego stosowania przez powoda przemocy wobec jej osoby nie znalazły potwierdzenia w
innych dowodach zgromadzonych w sprawie, a sama świadek wskazała, że powód nie został skazany za pobicie jej osoby.
R. W. (k. 131v – 132 znacznik 00:40:18 – 00:55:25) Sąd uznał za wiarygodne w tej części, w której dotyczyły ogólnego
charakteru relacji pomiędzy stronami oraz przebiegu konfliktu pomiędzy nimi. Świadek w sposób rzeczowy wskazywał,
że konflikt pomiędzy stronami jest długotrwały i intensywny oraz że strony wzajemnie kierują wobec siebie liczne zarzuty.
Jednocześnie świadek nie wskazywał na własne obserwacje dotyczące rzekomego stosowania przemocy przez powoda
wobec córki, co również miało znaczenie przy ocenie materiału dowodowego w tej części.
Sąd przesłuchał także strony w trybie art. 299 KPC oceniając ich zeznania: #
powoda T. W. (k. 158 - 161 znacznik 00:07:25-00:58:51) które Sąd uznał za wiarygodne w tej części, w jakiej dotyczyły
przebiegu zdarzenia z dnia 6 września 2021 r. oraz wypowiedzi kierowanych wobec niego przez pozwanego w trakcie tego
zdarzenia. Relacja powoda w tym zakresie znajduje potwierdzenie w nagraniu złożonym do akt sprawy oraz w treści prawomocnych wyroków zapadłych w postępowaniach karnych dotyczących zachowania pozwanego wobec powoda. Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że powód pozostaje z pozwanym w silnym konflikcie osobistym, co w oczywisty sposób
wpływa na sposób postrzegania przez niego działań pozwanego. Z tego względu zeznania powoda w części zawierającej
jego oceny motywów działania pozwanego oraz przypisywane mu intencje były traktowane z ostrożnością. pozwanego R.
S. (k. 161 – 162 znacznik 01:02:17 -01:26:32) Sąd uznał za częściowo wiarygodne. Pozwany w sposób spójny opisywał
charakter konfliktu pomiędzy stronami oraz okoliczności, w jakich uzyskał informacje dotyczące rzekomego stosowania
przemocy przez powoda wobec jego byłej żony. Jednocześnie pozwany przyznał, że wiedza w tym zakresie pochodziła
wyłącznie z relacji A. W. i nie była wynikiem jego własnych obserwacji. Okoliczność ta została przez Sąd uznana za
istotną przy ocenie wypowiedzi kierowanych przez pozwanego wobec powoda. W pozostałym zakresie zeznania pozwanego również były obciążone kontekstem silnego konfliktu pomiędzy stronami, co wymagało ich konfrontacji z innymi
dowodami.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie w części.
Podstawę prawną zgłoszonych roszczeń stanowiły art. 23 i art. 24 § 1 KC, a w zakresie żądania zapłaty także art. 448 KC
Zgodnie z art. 23 KC dobra osobiste człowieka, takie jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia,
nazwisko lub pseudonim, wizerunek czy tajemnica korespondencji, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie
od ochrony przewidzianej w innych przepisach. W myśl art. 24 § 1 KC ten czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem może żądać zaniechania tego działania, a w razie dokonanego naruszenia także dopełnienia czynności
potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności poprzez złożenie oświadczenia odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie.
Z ugruntowanego orzecznictwa wynika, że przesłanką udzielenia ochrony na podstawie art. 24 KC jest wykazanie przez
powoda faktu naruszenia dobra osobistego, natomiast bezprawność działania sprawcy jest objęta domniemaniem. Ozna-
7