„Jak wskazano wyżej, przesłanką udzielenia ochrony na podstawie art. 24 § 1 KC jest wykazanie przez powoda, że doszło do naruszenia jego dobra osobistego, przy czym ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na powodzie. Dopiero po wykazaniu faktu naruszenia aktualizuje się domniemanie bezprawności działania sprawcy.” Patrz podobne „W orzecznictwie wskazuje się, że dla przyjęcia naruszenia dobra osobistego w postaci czci konieczne jest wykazanie, iż określona wypowiedź została skierowana do osób trzecich i mogła doprowadzić do powstania negatywnego obrazu danej osoby w opinii publicznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 29 września 1971 r., II CR 455/71). Samo powstanie podejrzeń co do sprawcy określonego zdarzenia lub przekazanie informacji o samym zdarzeniu nie jest wystarczające do przyjęcia naruszenia dobra osobistego.” Patrz podobne „Przepis ten przewiduje możliwość przyznania osobie, której dobro osobiste zostało naruszone, odpowiedniej sumy pieniężnej tytułem zadośćuczynienia, jednak środek ten ma charakter fakultatywny i pozostaje uzależniony od oceny całokształtu okoliczności sprawy. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że przyznanie zadośćuczynienia na podstawie art. 448 KC nie następuje automatycznie z chwilą stwierdzenia naruszenia dobra osobistego, lecz wymaga oceny charakteru naruszenia, jego intensywności, skutków dla osoby pokrzywdzonej oraz kontekstu, w jakim do naruszenia doszło (por. wyrok Sądu Najwyższego z 28 września 2011 r., I CSK 743/10). W orzecznictwie podkreśla się również, że zadośćuczynienie pieniężne stanowi środek o charakterze szczególnie dolegliwym i powinno być stosowane przede wszystkim wówczas, gdy inne środki ochrony przewidziane w art. 24 § 1 KC nie są wystarczające do usunięcia skutków naruszenia dobra osobistego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2002 r., V CKN 1581/00). Ocena zasadności jego przyznania powinna uwzględniać także zachowanie osoby dochodzącej ochrony oraz całokształt relacji pomiędzy stronami.” Patrz podobne „W judykaturze wskazuje się, że przy ocenie zasadności przyznania zadośćuczynienia na podstawie art. 448 KC istotne znaczenie ma również kontekst sytuacyjny naruszenia dóbr osobistych, w szczególności charakter relacji pomiędzy stronami. W sytuacji gdy naruszenie dóbr osobistych następuje w ramach wzajemnego konfliktu, a obie strony w istotnym stopniu przyczyniają się do jego eskalacji, przyznanie zadośćuczynienia pieniężnego może prowadzić do nieuzasadnionego uprzywilejowania jednej z nich (por. wyrok Sądu Najwyższego z 30 września 2016 r., I CSK 598/15). Podkreśla się również, że w tego rodzaju sytuacjach właściwym środkiem ochrony dóbr osobistych może być ograniczenie się do środków niemajątkowych, w szczególności zobowiązania sprawcy naruszenia do złożenia oświadczenia odpowiedniej treści, które służy przywróceniu naruszonej równowagi w sferze reputacji osoby pokrzywdzonej (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2008 r., I CSK 319/07).” Patrz podobne „W judykaturze utrwalony jest pogląd, że w przypadku częściowego uwzględnienia powództwa zastosowanie znajduje art. 100 KPC, który pozwala sądowi stosunkowo rozdzielić koszty procesu albo wzajemnie je znosić, jeżeli stopień wygranej i przegranej stron jest zbliżony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 października 2012 r., I CZ 102/12). Przepis ten przyznaje sądowi pewien zakres uznania przy rozstrzyganiu o kosztach, tak aby rozstrzygnięcie to odpowiadało rzeczywistemu wynikowi sprawy oraz całokształtowi jej okoliczności.” Patrz podobne „W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku kumulacji roszczeń majątkowych i niemajątkowych dopuszczalne jest odrębne rozliczenie kosztów dotyczących poszczególnych części żądania, jeżeli wynik procesu w tych częściach jest różny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2011 r., III CZ 61/11).” Patrz podobne „W sytuacji gdy roszczenie majątkowe zostało oddalone w całości, zaś roszczenie niemajątkowe zostało uwzględnione jedynie w ograniczonym zakresie, uzasadnione jest obciążenie powoda kosztami dotyczącymi roszczenia pieniężnego przy jednoczesnym zniesieniu kosztów w pozostałym zakresie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., II CZ 98/13).” 2