W realiach niniejszej sprawy przyznanie powodowi zadośćuczynienia pieniężnego prowadziłoby do nieuzasadnionego
uprzywilejowania jednej ze stron konfliktu, który w istotnym stopniu był przez nią współtworzony. Na nagraniu powód
prowokuje pozwanego, dopytuje go „No i co byś jeszcze zrobił? No i co?”, gdy ma możliwość nie odchodzi a wręcz podąża za odchodzącym pozwanym, próbuje zaangażować w kłótnię osoby trzecie. Powód nie ukrywa treści które naruszają
jego dobra osobiste, wręcz je udostępnia osobom trzecim chcąc przedstawić pozwanego w złym świetle. O ile więc zachowanie pozwanego jest naganne i bezprawne, to postępowanie dowodowe nie wykazało, by poczucie krzywdy powoda
nim wywołane uzasadniało przyznanie mu zadośćuczynienia które to w wypadku roszczeń związanych z naruszeniem
dóbr osobistych ma fakultatywny charakter. Okoliczności sprawy uzasadniają natomiast przyjęcie, że adekwatnym środkiem ochrony dóbr osobistych powoda jest zobowiązanie pozwanego do złożenia oświadczenia zawierającego przeprosiny, które w wystarczający sposób kompensuje skutki naruszenia jego dobrego imienia. Z tych przyczyn roszczenie o
zadośćuczynienie zostało oddalone, o czym rzeczono jak w sentencji w punkcie II.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 108 § 1 KPC w zw. z art. 100 KPC oraz art. 98 § 11 KPC, uznając, że
powód wygrał sprawę jedynie w części dotyczącej roszczenia niemajątkowego, natomiast przegrał w całości roszczenie
pieniężne.
W judykaturze utrwalony jest pogląd, że w przypadku częściowego uwzględnienia powództwa zastosowanie znajduje art.
100 KPC, który pozwala sądowi stosunkowo rozdzielić koszty procesu albo wzajemnie je znosić, jeżeli stopień wygranej
i przegranej stron jest zbliżony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 października 2012 r., I CZ 102/12). Przepis
ten przyznaje sądowi pewien zakres uznania przy rozstrzyganiu o kosztach, tak aby rozstrzygnięcie to odpowiadało rzeczywistemu wynikowi sprawy oraz całokształtowi jej okoliczności.
W niniejszej sprawie żądanie złożenia przeprosin zostało uwzględnione jedynie częściowo – zarówno co do zakresu
oświadczenia, jak i co do sposobu jego publikacji. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu. W tych okolicznościach należało uznać, że w części dotyczącej roszczenia niemajątkowego każda ze stron wygrała i przegrała sprawę
w zbliżonym zakresie, co uzasadniało pozostawienie stron przy poniesionych przez nie kosztach w tej części postępowania. Jednocześnie Sąd miał na uwadze charakter konfliktu pomiędzy stronami, który – jak wynika z ustalonego stanu
faktycznego – ma charakter długotrwały i wzajemny, a działania procesowe podejmowane przez strony stanowią element
tego konfliktu. W takich okolicznościach wzajemne zniesienie kosztów w tej części postępowania pozostaje zgodne z zasadą słuszności leżącą u podstaw art. 100 KPC (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., II CZ 98/13).
Odmiennie należało natomiast ocenić kwestię kosztów związanych z roszczeniem majątkowym. Roszczenie o zadośćuczynienie na podstawie art. 448 KC zostało oddalone w całości, co oznacza, że w tej części powoda należy traktować
jako stronę przegrywającą sprawę. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku kumulacji roszczeń majątkowych i
niemajątkowych dopuszczalne jest odrębne rozliczenie kosztów dotyczących poszczególnych części żądania, jeżeli wynik
procesu w tych częściach jest różny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 listopada 2011 r., III CZ 61/11). Sąd
miał przy tym na uwadze, że o wyniku procesu decyduje rzeczywisty zakres uwzględnienia żądań strony, a nie sam fakt
częściowego uwzględnienia powództwa. W sytuacji gdy roszczenie majątkowe zostało oddalone w całości, zaś roszczenie niemajątkowe zostało uwzględnione jedynie w ograniczonym zakresie, uzasadnione jest obciążenie powoda kosztami
dotyczącymi roszczenia pieniężnego przy jednoczesnym zniesieniu kosztów w pozostałym zakresie (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2014 r., II CZ 98/13). W konsekwencji należało obciążyć powoda kosztami celowej
obrony pozwanego w zakresie roszczenia pieniężnego. Na zasądzoną kwotę złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika
pozwanego w wysokości 3.600 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22
października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (k. 40). Takie rozstrzygnięcie odpowiada rzeczywistemu wynikowi procesu.
Z tych względów postanowiono jak w sentencji w punkcie III.
11