3.rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 433 § 1 i 2 KPK oraz art. 457 § 3 KPK, polegające na nienależytym rozpoznaniu (ogólnikowym, nierzetelnym, niewnikliwym, niewyczerpującym) podniesionych w apelacjach oskarżyciela posiłkowego i oskarżyciela publicznego zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, a mianowicie: a.art. 257 KK poprzez uznanie i zaakceptowanie błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, wyrażającej się w przyjęciu błędnego poglądu, że zniewagą są tylko „zachowania powszechnie uznane za obelżywe”, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, iż zniewagą są wszelkiego rodzaju zachowania wyrażające pogardę wobec drugiego człowieka, które głębiej wyrażają ujemny stosunek do wartości, jaką reprezentuje sobą człowiek, aniżeli lekceważenie, w tym także zachowania mogące kogoś w oczach innych ludzi poniżyć i dotknąć na czci, choćby same nie były wyrazami obelżywymi, jak też zarzuty ośmieszające postawione w formie niezracjonalizowanej, co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż słowa użyte przez oskarżonego jak „chachły” i „kabany” (w odniesieniu do Ukraińców), „żmijowe plemię” (w odniesieniu do Żydów), oraz grafiki (Dawida z wizerunkiem szczura i wszy, Ukraińca ze świnią na ręku, kogutem na głowie i butelką samogonu w ręku) nie stanowią zniewagi; b.art. 256 § 1 KK i art. 257 KK poprzez uznanie i zaakceptowanie błędnej wykładni tych przepisów dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wyrażającej się w przyjęciu błędnego poglądu, że znamieniem tych przestępstw jest „motywacja w postaci wyrażenia nienawiści”, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że motywacja taka („motywacja w postaci wyrażenia nienawiści”) nie jest ich znamieniem, co doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż użyte przez oskarżonego słowa „chachły” i „kabany” (w odniesieniu do Ukraińców), „żmijowe plemię” (w odniesieniu do Żydów), oraz grafiki (gwiazdy Dawida z wizerunkiem szczura i wszy, Ukraińca ze świnią na ręku, kogutem na głowie i butelką samogonu w ręku) nie stanowią zniewagi w rozumieniu art. 257 KK i nie stanowią nawoływania do nienawiści na tle różnic narodowościowych w rozumieniu art. 256 § 1 KK, jak też do b��ędnego wniosku, iż oskarżony nie miał zamiaru znieważania z powodu przynależności narodowej i nawoływana do nienawiści na tle różnic narodowościowych; c.art. 193 § 1 KPK i art. 194 pkt 2 KPK poprzez uznanie i zaakceptowanie zasięgnięcia przez Sąd pierwszej instancji dowodu z opinii biegłego z zakresu lingwistyki na okoliczność ustalania znamion czynu zabronionego, tj. „celem ustalenia czy wypowiedzi oskarżonego D. C. zamieszczone na portalach społecznościowych, a opisane w pkt I-XIII aktu oskarżenia miały charakter znieważający grupę ludności narodowości ukraińskiej i żydowskiej z powodu jej przynależności narodowej” i oparcie wyroku na takiej opinii, podczas gdy ocena czy dana wypowiedź stanowi zniewagę i czy znieważanie następuje „z powodu” przynależności narodowej, należy do wyłącznej kompetencji Sądu, a nie biegłego, gdyż to do kompetencji Sądu należy ustalenie (ocena) znamion czynu zabronionego (tu z art. 257 KK), a wypowiedź biegłego w tym zakresie wychodzi poza zakres jego kompetencji i wkracza w kompetencje Sądu, a ponadto ustalenie (ocena), czy określenie kogoś mianem „kaban” czyli „wieprz (świnia), nie wymagało wiadomości specjalnych; d.art. 7 KPK w zw. art. 410 KPK poprzez uznanie i zaakceptowanie dowolnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego i niezasadne uznanie ich za wiarygodne, w sytuacji gdy ocena ta jest niezgodna z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy, doświadczenia życiowego, przeprowadzona bez wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, bez uwzględnienia treści wpisów i ich kontekstu, bez uwzględnienia treści postów, pod którymi oskarżony zamieścił swoje wpisy, bez uwzględnienia, że stoją one w sprzeczności z kontekstem i treścią jego wpisów i postów, co skutkowało niezasadnym przyjęciem za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, a w konsekwencji błędnym przyjęciem, że oskarżony nie miał zamiaru znieważania z powodu ukraińskiej przynależności narodowej i nawoływania do nienawiści na tle różnić narodowościowych; e.art. 201 KPK w zw. z art. 410 KPK w zw. z art. 7 KPK poprzez uznanie i oparcie wyroku na niepełnej, sprzecznej i nielogicznej opinii biegłej z zakresu lingwistyki, w sytuacji gdy opinia nie uwzględnia (nie analizuje) treści wpisów w jakich oskarżony użył słów „kaban”, „chachły” i „plemię żmijowe”, postów, pod którymi oskarżony zamieścił swoje wpisy, kontekstu ich użycia, związku (braku związku) użycia tych słów z treścią postów, pod którym je zamieszczono, co doprowadziło Sądy obu instancji do błędnego wniosku, iż użyte przez oskarżonego słowa „kaban”, „chachły” i „plemię żmijowe” nie są znieważające z powodu ukraińskiej i żydowskiej przynależności narodowej, nie nawołują do nienawiści na tle różnic narodowościowych, a wpisy oskarżonego stanowią (zdaniem Sądów w ślad za biegłą) „manifestację jego osobistych poglądów” i mieściły się granicach swobody wypowiedzi, wpisy odnosiły się do części Ukraińców, którzy propagują nacjonalistyczne poglądy i mają roszczenia wobec Polski, są przejawem sprzeciwu co do nacjonalistycznych postaw, przemocy, ludobójstwa, a słowa „kaban”, „chachły” w różnych tekstach odnoszą się do działalności „Iwana Bandery” (!), UPA i Kozaczyny - co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji, który to wyrok został wydany z obrazą w/w przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku. 8