6.naruszenie art. 7 KPK, art. 4 KPK, art. 201 KPK, art. 410 KPK i art. 424 § 1 pkt 1 KPK, które miało wpływ na treść wyroku, poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, niezgodną z zasadami prawidłowego rozumowania, wiedzy, doświadczenia życiowego i obiektywizmu, poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, jak też oparcie wyroku jedynie na wybranych okolicznościach (bez uwzględnienia kontekstu wypowiedzi), a nie ich całokształcie. Mając na względzie powyższe apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt IV Ka 1252/22, utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli prokurator oraz oskarżyciel posiłkowy. Prokurator zaskarżył wyrok w całości, na niekorzyść oskarżonego, wskazując na: 1.rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 433 § 2 KPK i art. 457 § 3 KPK, poprzez pominięcie w rozważaniach Sądu odwoławczego niektórych spośród zarzutów podniesionych w apelacjach oskarżyciela publicznego i oskarżyciela posiłkowego dotyczących wykładni prawa i oceny materiału dowodowego, a mianowicie: a.zarzutu oskarżyciela publicznego, zgodnie z którym Sąd meriti, dokonując oceny prawnej czynów zarzuconych oskarżonemu, nie dostrzegł, iż przywoływane przezeń w uzasadnieniu wykorzystywanie obelżywych określeń w mediach i w literaturze nie wyłącza bezprawności posługiwania się nimi w przestrzeni publicznej, b.zarzutu oskarżyciela posiłkowego dotyczącego niespójności w rozumowaniu Sądu pierwszej instancji, który dał wiarę oskarżonemu, że określenie „chachły” wiąże on z ukraińskim nacjonalizmem (datującym się od XIX wieku) i nie dostrzegł sprzeczności tej deklaracji z dowodowymi wypowiedziami D. C., w których „chachłami” nazwał on wywodzących się z Rusi uczestników zdarzeń z X wieku oraz podkreślał ich pochodzenie od wczesnośredniowiecznego ludu Chazarów, c.zarzutu oskarżyciela posiłkowego, zgodnie z którym fakt wieloletniego zamieszkiwania oskarżonego w pobliżu granicy polsko-ukraińskiej powinien być brany pod uwagę jako okoliczność przemawiającą nie za przyznaniem, lecz za odmówieniem jego wyjaśnieniom waloru wiarygodności, gdyż po kilku latach spędzonych na P. musiał on bowiem mieć świadomość, że określenie „kaban” jest pogardliwe i ściśle konotowane z ludnością ukraińską; 2.mającą wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. 457 § 3 KPK w zw. z art. 433 § 2 KPK poprzez dokonanie wadliwej kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu pierwszej instancji i nienależyte rozpoznanie zgłoszonego w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutu naruszenia art. 201 KPK, polegającego na oparciu rozstrzygnięcia na opinii biegłej z zakresu językoznawstwa dr J. P., która nie spełnia następujących warunków wymienionych w przywołanym wyżej przepisie: a.jest niepełna, gdyż nie udziela odpowiedzi na pytanie dotyczące zarzutu oznaczonego w akcie oskarżenia numerem 1 nie zawiera żadnych rozważań dotyczących opublikowanej przez oskarżonego grafiki przedstawiającej gwiazdę Dawida zestawioną z wizerunkami szczura i wszy, b.jest niepełna, gdyż z całego szerokiego kontekstu zrekonstruowanego w toku postępowania uwzględnia tylko te wypowiedzi oskarżonego, które były formułowane na użytek procesu karnego, pomijając jego liczne swobodne wypowiedzi ujawnione w mediach społecznościowych, c.jest niejasna, bo obarczona szeregiem istotnych błędów w zakresie logicznego rozumowania, których stwierdzenie nie wymaga wiadomości specjalnych i zawiera wewnętrzne sprzeczności, niektóre jej wnioski nie mają oparcia w przeprowadzonych badaniach, inne zaś są oparte na nielogicznych argumentach, d.jest niejasna, gdyż opiera się na rozumieniu pojęcia „znieważenia” niespójnym z definicją ugruntowaną w nauce prawa, e.jest radykalnie sprzeczna ze złożonymi w tej sprawie jasnymi i spójnymi wewnętrznie opiniami innych biegłych, których Sąd meriti nie zdołał w sposób skuteczny zdyskwalifikować - co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego, gdyż zapadłego z rażącym naruszeniem art. 201 KPK orzeczenia Sądu Rejonowego, który oparł swoje rozstrzygnięcie na opinii niepełnej, niejasnej i pełnej sprzeczności; 3.mającą wpływ na treść orzeczenia rażącą obrazę przepisów postępowania, tj. art. 457 § 3 KPK w zw. z art. 433 § 2 KPK, polegającą na dokonaniu wadliwej kontroli odwoławczej orzeczenia Sądu pierwszej instancji poprzez nienależyte rozpoznanie zgłoszonego w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutu naruszenia art. 410 KPK, polegającego na nie- 6