że to pozostałe wyjaśnienia, w których oskarżony nie przyznaje się do winy, nie zasługują
na wiarę i stanowią przyjętą przez niego linię obrony.
Sąd Okręgowy nie dopuścił się naruszenia przepisu art. 350a k.p.k. poprzez zaniechanie w
toku rozprawy głównej w dniu 24 listopada 2022 r. wezwania świadków, których zeznania
zostały wskazane przez prokuratora do odczytania na rozprawie. Powołany przepis zezwala
na to w sytuacji, gdy dotyczy to m.in. świadków mających stwierdzić okoliczności, które
nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie świadków na
rozprawie, w szczególności takie, którym oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie
zaprzeczył. Postanowienie z dnia 24 listopada 2022 r. zostało wydane w odniesieniu do
takich świadków, a tym samym Sąd I instancji był uprawniony do wydania takiej decyzji
procesowej.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że wskutek oddalenia przez Sad Okręgowy zgłaszanych
przez obrońcę w toku procesu wniosków dowodowych doszło do obrazy wskazywanych w
apelacji przepisów art. 170 § 1 pkt 2, 3 i 5 k.p.k. i art. 409 k.p.k. Powołane przez Sąd
Okręgowy podstawy prawne postanowień o oddaleniu tychże wniosków wraz z
uzasadnieniem wskazują, że wydane w tym przedmiocie rozstrzygnięcia były
merytorycznie zasadne i zgodne z przepisami prawa. Przedstawione w uzasadnieniu
wydanych decyzji motywy są logiczne, przekonujące i znajdują wsparcie w
zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Jako takie zasługują na pełną aprobatę
(k. 9116 - 9117).
Zarzut rażącej niewspółmierności kar jednostkowych orzeczonych wobec oskarżonego
oraz kary łącznej podniesiony w apelacji obrońcy jest również niezasadny. Sąd I instancji,
jak wynika z części motywacyjnej zaskarżonego wyroku, orzekając w tym przedmiocie,
uwzględnił całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie, uwzględniając stopień
winy oskarżonego, stopień jego demoralizacji, właściwości i warunki osobiste oraz
dotychczasowy sposób życia. Zasadnie skonstatował, że bilans tych okoliczności jest
niekorzystny dla oskarżonego, który mimo młodego wieku w krótkim czasie dopuścił się
wielu przestępstw o znacznej społecznej szkodliwości. W tych okolicznościach podzielić
należy stanowisko Sądu Okręgowego, że przypisane oskarżonemu czyny nie były w jego
życiu zdarzeniem incydentalnym jako wybryk osoby niedoświadczonej życiowo i podatnej
na złe wzorce jak podnosi obrońca. Dodać też należy, że wymiar orzeczonych wobec niego
kar jednostkowych oscyluje w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, a przy
wymiarze kary łącznej Sąd I instancji zastosował zasadę asperacji w wyniku której jej
wymiar został efektywnie złagodzony w stosunku do sumy tych kar. Tak orzeczona kara
spełnia wszystkie ustawowe wymogi i nie nosi znamion rażącej niewspółmierności.