był świadomym członkiem tej grupy, akceptował jej cele i aktywnie angażował się w jej
działalność. Zeznania powołanych świadków w tym zakresie są spójne, konsekwentne,
zbieżne ze sobą i nie ma żadnych podstaw, aby odmówić im wiary.
Nie można też odmówić wiary tym świadkom tylko dlatego zdecydowali się na ujawnienie
popełnionych przestępstw licząc na złagodzenie odpowiedzialności karnej za swoje
popełnione czyny. Taka formę premiowania członków grupy przestępczej przewidział też
ustawodawca w art. 60 § 3 k.k. W takim przypadku Sąd zobligowany jest jedynie oceniać
takie zeznania ze szczególną ostrożnością i weryfikować je w oparciu o pozostały materiał
dowodowy zebrany w sprawie i Sąd I instancji dochował tych wszystkich wymogów.
Niezasadny okazał się też podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 618 1 pkt 11 k.p.k.
w zw. z 15 ust. 3 pkt 1, 4 k.p.k. Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3
października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej
pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że
zasądzona na jej rzecz z tego tytułu kwota wynagrodzenia nie jest adekwatna do jej
nakładu pracy przy uwzględnieniu zawiłości przedmiotowej sprawy. Wprawdzie materiału
dowodowego przedmiotowej sprawy jest obszerny, obejmuje 40 tomów akt, jednak tylko w
niewielkim zakresie dotyczy oskarżonego T. G. (1). Obrońca nie była więc zobligowana do
zapoznania się z całym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, a
jedynie z materiałem odnoszącym się do T. G. (1), któremu zarzucono jedynie jeden czyn
kwalifikowany z art. 258 § 1 k.k., za który został też skazany nieprawomocnym wyrokiem.
Uwzględniając powyższe podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że zasądzona na
rzecz obrońcy T. G. (1) ustanowionego z urzędu kwota tytułem zwrotu kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu, z uwzględnieniem
dodatkowych terminów rozpraw i w kwocie powiększonej o należny podatek VAT, jest
adekwatna do poniesionego przez adwokata nakładu pracy z uwzględnieniem czasu
poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy.
W odniesieniu do apelacji obrońcy W. W.
Apelacja jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Podniesione w niej zarzuty są bezpodstawne i nie znajdują uzasadnienia w wynikach
przeprowadzonego przed Sądem I instancji przewodu sądowego. Jako całkowicie
bezpodstawny należy też ocenić podniesiony w apelacji obrońcy zarzut obrazy art. 4, 7 i 4
10 k.p.k.
Sąd Apelacyjny nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia naruszenia sformułowanej w art
. 4 k.p.k. zasady obiektywizmu, bowiem Sąd Okręgowy zgodnie z jej wymogami zbadał i
uwzględnił okoliczności zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego. Zarzut obrazy