w ocenie materiału dowodowego, jakich dopuścił się tenże sąd w świetle zasad logicznego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego (vide: wyrok SN z dnia 20.02.1975 r., II KR 335/74, OSNPG 1975/9/84; wyrok SN z dnia 22.01.1975 r., I KR 19/74, OSNKW 1975/5/58). W niniejszej sprawie apelujący wymogu tego nie spełnił, a jego zarzut w istocie ograniczał się do stwierdzenia, że prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów prowadzić powinna do uniewinnienia oskarżonego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jest, najogólniej mówiąc, zasadny wtedy, gdy sąd orzekający narusza reguły rządzące swobodną oceną dowodów. Zarzut ten będzie więc trafny zarówno wtedy, gdy sąd ustalił stan faktyczny w oderwaniu od zgromadzonych dowodów (tzw. błąd braku), jak i wtedy, gdy podstawą ustaleń faktycznych uczyniono wprawdzie wszystkie ujawnione w toku rozprawy dowody, lecz dokonano ich nieprawidłowej oceny z punktu widzenia zasad logiki, wskazań wiedzy czy doświadczenia życiowego (tzw. błąd dowolności). Bardzo przejrzysta i należycie umotywowana argumentacja Sądu Rejonowego zawarta w pisemnych motywach wyroku, a dotycząca kwestii sprawstwa oskarżonego, czyni całkowicie zbędnym i po części nieracjonalnym, przywoływanie w tym miejscu po raz wtóry tych wszystkich racji i dowodów, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie, skoro Sąd Okręgowy w całości ją podzielił. Nie zachodzi zatem potrzeba ponownego przytaczania tych wszystkich dowodów i aspektów sprawy, które doprowadziły Sąd meritii do wyprowadzenia wniosku co do winy oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Ponadto podkreślić nalży, iż stan faktyczny co do zdarzeń, w których uczestniczył oskarżony czy też publikacji, których jest autorem, nie budzi wątpliwości, albowiem zostało to utrwalone na Legalis