podstaw do uznania, iż w sprawie zaistniały niedające się usunąć wątpliwości w związku ze sprzecznymi opiniami sporządzonymi przez biegłe B. R. (1) i J. F. (1) oraz W. K. (1). Powyższe stwierdzenie prokuratora niewątpliwie odnosi się do rzekomego naruszenia zasady z art. 5 § 2 KPK. Prokurator zdaje się uznawać, że skoro materiał dowodowy pozwala- w jego ocenie- na skonstruowanie w tym zakresie odmiennej interpretacji zachowania oskarżonego, w zależności od sposobu dokonania oceny dowodów, i ta jest korzystniejsza dla oskarżonego - to sąd ma obowiązek zawsze przyjąć tę korzystniejszą. Jednakże jest to pokłosie wadliwego rozumienia istoty reguły in dubio pro reo. Sądowi wolno przyjąć tę wersję, którą wskutek swobodnej oceny dowodów uznał za prawidłową oraz przekonująco i logicznie to uzasadnił. Brak akceptacji stanowiska Sądu, nie może polegać jedynie na wskazaniu możliwości przyjęcia innej wersji, np. na odesłaniu do korzystniejszej opinii, bez przekonującego wykazania w środku odwoławczym, dlaczego stanowisko Sądu jest istotnie wadliwe, a temu prokurator nie sprostał. Ponadto raz jeszcze przypomnieć należy, iż przepisy art. 5 § 2 i art. 7 KPK mają charakter rozłączny, a zatem zastosowanie art. 5 § 2 KPK jest możliwe dopiero wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich właściwej oceny, spełniającej wymogi określone w art. 7 KPK, pojawią się wątpliwości, których nie da się wyeliminować i co istotne wątpliwości te ma mieć Sąd, nie zaś strona postępowania. Kontrola instancyjna wykazała, iż Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie, dbając o wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia, a zgromadzony w sprawie Legalis