tegoż przepisu, określającego kierowanie rozprawą przez przewodniczącego. Zarzut ten nie znalazł żadnego rozwinięcia ani sprecyzowania w uzasadnieniu apelacji prokuratora, stąd nie sposób merytorycznie ustosunkować się do niego. Trzeba zatem przypomnieć, iż przepis art. 366 § 1 KPK ma charakter stricte porządkowy w zakresie kierowania rozprawą i czuwania przez przewodniczącego nad jej prawidłowym przebiegiem oraz baczenia, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Apelujący nie podjął nawet próby wykazania w jaki sposób przewodnicząca uchybiła tej normie, kierując rozprawami oraz jaki ewentualnie miało to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Dodać też trzeba, że przepis ten nie może zastępować inicjatywy stron w przeprowadzeniu dowodów stosownie do treści art. 167 KPK i art. 169 § 1 i 2 KPK. W podsumowaniu tej części uzasadnienia wypada także zauważyć, iż prokurator, formułując jeden zarzut obrazy różnych przepisów prawa procesowego (jak wykazano wyżej – w sposób niepoprawny), nie postawił zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych , nawet jako zarzutu wtórnego, pomimo że z wywodów apelacji wynikałoby, iż według skarżącego doszło do błędnego ustalenia faktów na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów. Kwestionując choćby zamiar oskarżonego apelujący nie zarzucił błędnych ustaleń faktycznych, podczas gdy ustalenie zamiaru- lub jego braku – jest ustaleniem natury faktycznej (vide: wyrok SN z 04.04.2011 r., III KK 280/10, biul. PK 2011/7, poz. 20). Biorąc pod uwagę specyfikę konstrukcji zarzutu, a także jego ogólnikowość i skumulowanie w jednym zarzucie kilku różnych przepisów, Sąd Okręgowy swoje rozważania odniesie w szczególności do treści Legalis