charakterystyczne dla reżimu prawnego publicznej gospodarki lokalami, a więc noszące cechy zarządu sprawowanego za właściciela (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2009 r., III CSK 230/08 i z dnia 4 lutego 2011 r., III CSK 124/10). Trudności w dostrzeżeniu zmiany charakteru władania nieruchomością przez Skarb Państwa na podstawie tylko zewnętrznych jej przejawów usprawiedliwiają - jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w ostatnim z powołanych orzeczeń - dokonanie oceny znamion tego przekształcenia na podstawie analizy podstawy prawnej władania. Wyniki tej analizy przeczą wnioskowi wysnutemu przez Sąd Okręgowy, że dzierżenie przez wnioskodawcę przedmiotowej nieruchomości zmieniło się w posiadanie samoistne. Konstatacja ta nie pozwala odeprzeć skutecznie zarzutów obu skarg kasacyjnych podważających to - przyjęte za podstawę zaskarżonego postanowienia - wadliwe zapatrywanie. W konsekwencji za usprawiedliwione uznać należy zarzuty kwestionujące trafność uznania przez Sąd Okręgowy, że spełnione zostały przesłanki uwzględnienia wniosku o stwierdzenie zasiedzenia. Skuteczne podniesienie powyższych zarzutów czyni bezprzedmiotowym rozważanie zarzutów kwestionujących - zarówno w płaszczyźnie przepisów prawa materialnego jak i przepisów postepowania - stanowisko Sądu Okręgowego co do wystąpienia w sprawie wskazanej przez skarżących przesłanki zawieszenia biegu zasiedzenia. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39816 KPC orzekł, jak w sentencji. 7