niem przedstawiła jedynie oświadczenie świadka A. G., który mieszkał w innej miejscowości w okolicy i jedynie słyszał, a nie był bezpośrednim świadkiem wydarzeń. Skargę na decyzję organu I instancji z 13 lipca 2023 r. wywiódł skarżący, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1994 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego poprzez odmowę przyznania uprawnień kombatanckich z uwagi na nieudowodnienie swoich twierdzeń; 2. naruszenie art. 7 KPA, art. 8 KPA, art. 75 § 1 KPA a także art. 77 § 1 KPA, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niedostateczną analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, iż okoliczności przytaczane przez stronę nie zostały udowodnione, mimo że skarżący przedstawił wszystkie możliwe do uzyskania dowody wielokrotnie wyjaśniając przy tym, iż brak jest z przyczyn niezależnych od niego możliwości uzyskania innego materiału dowodowego, a także na bezzasadnym odmówieniu wiarygodności twierdzeniom przytaczanym przez stronę oraz oświadczeniu świadka A. G. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że przedstawił wszystkie możliwe do uzyskania dowody, jakie był w stanie zdobyć. Ponadto wielokrotnie w swoich pismach przedstawił okoliczności ukrywania przez jego rodzinę osób narodowości żydowskiej i konsekwencję z tym związane, łącznie z uszkodzeniem jego ręki. Zaznaczył, że nie jest w stanie przedstawić innych dowodów, z uwagi na upływ czasu i specyfikę wybrakowanej dokumentacji z tamtych czasów. W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że we wniosku z 28 czerwca 2023 r. skarżący w ogóle nie podniósł w opisie działalności lub represji o dawaniu schronienia Żydom. Dopiero odpowiadając na pismo z 10 maja 2023 r. skarżący podał, że jego rodzina prowadziła działalność polegającą na dawaniu schronienia osobom ludności żydowskiej. Dopiero w tym piśmie pojawił się wątek akcji niemieckiej poszukiwania Żydów i egzekucji brata matki i jest to opis zasadniczo różniący się od opisu zawartego we wniosku. Ponadto w ocenie organu materiał dowodowy nie potwierdza, by skarżący dawał schronienie ukrywającym się osobom narodowości żydowskiej. Pomijając bardzo młody wiek skarżącego w tym czasie, brak jest dowodów, aby w domu rodzinnym skarżącego ukrywane były takie osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2325 t.j.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2023 r. poz. 1634 t.j. - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako PostAdmU) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 PostAdmU), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 PostAdmU). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu z 13 lipca 2023 r., którym to rozstrzygnięciem organ odmówił stronie przyznania uprawnień kombatanckich. Zgodnie z art. 2 pkt 31 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2039 t.j.), dalej jako ustawa, za działalność równorzędną z działalnością kombatancką uznaje się dawanie schronienia osobom narodowości żydowskiej lub innym osobom, za który- 2