decydowaniu o wynajmie lokali, w oparciu o wskazane przepisy, miały charakter posiadania samoistnego, które
mogłoby w przyszłości prowadzić do zasiedzenia.
W dalszym okresie na przeszkodzie w przyjęciu posiadania samoistnego udziału w wysokości 5/8 części w
przedmiotowej nieruchomości stoją co najmniej dwie okoliczności, obie trafnie dostrzeżone przez Sąd Rejonowy.
Chodzi nadal o charakter władania nieruchomością będącą w zarządzie państwowym, choćby tylko faktycznym,
w związku z prowadzeniem publicznej gospodarki mieszkaniowej (lokalowej) oraz o problematykę zasiadywania
dalszych udziałów we współwłasności nieruchomości.
Publiczna gospodarka mieszkaniowa była realizowana na terenie V. poczynając od listopada 1946 roku, co wynika
z w/w rozporządzenia Rady Ministrów. Była następnie kontynuowana pod rządem ustawy z dnia 30 stycznia 1959
roku Prawo lokalowe, Dz.U. z 1959 roku, Nr 10, poz. 59 oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z 9
czerwca 1959 roku w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy, Dz.U. z 1962 roku Nr 38, poz. 237,
czego potwierdzeniem są choćby: realizacja uchwały Nr 3/58 Miejskiej Rady Narodowej w V. z dnia 24 kwietnia
1958 roku w sprawie ustalenia zasadniczych kierunków polityki mieszkaniowej na terenie Miasta V., uchwała Nr
187/61 Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w V. z dnia 21 lipca 1961 roku w sprawie usprawnienia gospodarki
mieszkaniowej oraz uchwały Miejskiej Rady Narodowej w V. z dnia 29 lipca 1961 roku w sprawie usprawnienia
gospodarki mieszkaniowej na terenie V., ze zmianami wynikającymi z uchwał Nr 2/62 z dnia 16 lutego 1962 roku i Nr
14/62 z dnia 12 kwietnia 1962 roku. Potwierdzeniem prowadzenia na terenie V. publicznej gospodarki mieszkaniowej
jest to, że na sąsiedniej nieruchomości doszło do ustanowienia hipotek przymusowych zabezpieczających roszczenia
nakładowe Skarbu Państwa. Podstawą dla wydatkowania środków finansowych na remont i następnie zabezpieczenia
wierzytelności o ich zwrot były przepisy ustawy z 22 kwietnia 1959 roku o remontach i odbudowie oraz o wykańczaniu
budowy i nadbudowie budynków (tekst jedn. Dz.U. z 1968 roku Nr 27, poz. 166 ze zm.). Ustawa ta miała zastosowanie
do takich budynków, stanowiących własność osób fizycznych lub prawnych, w których wprowadzono publiczną
gospodarkę lokalami (art. 1 ustawy z 22 kwietnia 1959 roku). Sądowi Okręgowemu z urzędu wiadomo, że publiczna
gospodarka mieszkaniowa nie była prowadzona w odniesieniu do tylko niektórych lokali znajdujących się na terenie
V., lecz miała charakter ogólny, odnoszący się do całego miasta. Okoliczność ta nie była w sprawie kwestionowana,
także w apelacji. Publiczna gospodarka mieszkaniowa była także kontynuowana pod rządem ustawy z 10 kwietnia
1974 roku Prawo lokalowe, Dz.U.1987.30.165 t.j. oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony
Środowiska z dnia 5 października 1974 roku w sprawie przejmowania budynków niestanowiących własności jednostek
gospodarczych, Dz.U. z 1974 roku, Nr 37, poz. 222 (czego ani wnioskodawca ani Gmina V. nie kwestionowali
w tym postępowaniu, wskazując w apelacji, że publiczne gospodarowanie lokalami ustało najpóźniej w dniu 12
listopada 1994 roku i najpóźniej od tego momentu należy przyjąć początek biegu terminu zasiedzenia na rzecz
Skarbu Państwa). Ówczesne uwarunkowania ustrojowe prowadziły do tego, że państwo w istocie przejęło zarządzanie
budynkami mieszkalnymi wielolokalowymi w większych miastach, decydowało o zawieraniu umów najmu, z reguły
w oparciu o decyzje administracyjne o przydziałach poszczególnych lokali, połączonych z dopełnieniem obowiązku
meldunkowego.
Analizując zarzuty apelacji dotyczące charakteru władania nieruchomością przez Skarb Państwa, kwestii imperium i
dominium, wskazać należy, że kwestia ta nie wypada tak jednoznacznie, jakby na to wskazywała treść apelacji.
Po pierwsze, przywołując uchwałę pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2007 roku, III CZP
30/07, OSNC 2008/5/43, skarżący poprzestał na jej sentencji, pomijając jej uzasadnienie, z którego wynika,
że nie ma automatyzmu w przyjmowaniu posiadania samoistnego w przypadku uzyskania władania w ramach
władztwa publicznego, czy w oparciu o określone przepisy prawne. W uzasadnieniu tym wprost wskazano, że
z rozważań dotyczących przedstawionego zagadnienia prawnego należy wyłączyć kwestię władania przez Skarb
Państwa nieruchomością w związku z wykonywaniem zarządu państwowego na podstawie określonych przepisów, w
szczególności dekretu z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach opuszczonych i poniemieckich, rozporządzenia Ministra
Gospodarki Komunalnej z dnia 9 czerwca 1959 roku w sprawie przejmowania budynków w zarząd państwowy oraz
rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 5 października 1974 roku w sprawie
przejmowania budynków nie stanowiących własności jednostek gospodarki uspołecznionej w zarząd terenowych