przywrócenie posiadania (por. uzasadnienie w/w uchwały Sądu Najwyższego z maja i października 1956 roku, 1 CO
9/56, orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 1958 roku, 1 CR 425/58, OSN 1960, nr 2, poz. 38 oraz wyrok
Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1965 roku, III CR 121/65, OSNCP 1966, nr 9, poz. 149). Złożenie wniosku o
przywrócenie posiadania, a tym bardziej wydanie orzeczenia o takim przywróceniu prowadziło do przerwania biegu
terminu przemilczenia, choćby w ich następstwie nie doszło do faktycznego przywrócenia posiadania opuszczonej
rzeczy. Orzeczenie sądu o przywróceniu posiadania nieruchomości opuszczonej przerywa bieg terminu z art. 34
dekretu z dnia 8 marca 1946 roku o majątkach opuszczonych i poniemieckich także wtedy, jeżeli nie nastąpiło
faktyczne objęcie w posiadanie tej nieruchomości przez jej współwłaścicieli (tak w uchwale Sądu Najwyższego z
dnia 28 lutego 1994 roku, III CZP 10/94). W orzecznictwie przyjęto także, że bieg terminu przewidzianego w
art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 6 maja 1945 roku o majątkach opuszczonych i porzuconych na rzecz osoby, której
przywrócono posiadanie, rozpoczyna się od daty uprawomocnienia się postanowienia o przywróceniu posiadania
niezależnie od tego, czy osoby faktycznie przejęły w posiadanie nieruchomość opisaną w postanowieniu (tak w
postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2005 roku, III CK 220/05). W orzecznictwie wyjaśniono
także, że po przerwaniu biegu przemilczenia orzeczeniem przywracającym posiadanie, termin nie biegł na nowo a
w judykaturze ukształtował się pogląd, że wobec nieruchomości, co do której nastąpiło przerwanie biegu terminu
przemilczenia, nie mógł się przed dniem 1 stycznia 1956 roku, ze względu na cel regulacji zawartej w dekrecie z
1946 roku, rozpocząć bieg terminu zasiedzenia na rzecz Skarbu Państwa (por. postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 16 października 1998 roku, III CKN 644/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 76). W postanowieniu tym przyjęto, że
Skarb Państwa nie mógł przekształcić w posiadanie władztwa nad objętą w zarząd nieruchomością opuszczoną przed
upływem terminu dziesięciu lat, określonego w art. 34 ust. 1 lit. a dekretu. Skarbowi Państwa dopiero z dniem 1
stycznia 1956 roku otwierała się możliwość nabycia prawa własności takiej nieruchomości przez zasiedzenie (tak
samo w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2014 roku, III CSK 336/13 oraz w postanowieniu Sądu
Najwyższego z dnia 16 grudnia 2014 roku, III CSK 42/14). W orzecznictwie przyjęto, że zarząd sprawowany przez
Skarb Państwa nad nieruchomościami opuszczonymi w rozumieniu przepisów dekretu z 1946 roku o majątkach
opuszczonych i poniemieckich z reguły miał postać faktycznego władztwa, jednakże nie był posiadaniem w rozumieniu
art. 296 dekretu z 1946 roku - Prawo rzeczowe lub art. 336 k.c. po dniu 1 stycznia 1965 roku (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 24 maja 2005 roku, V CK 664/04). Wskazano także, że władanie przez Państwo takim majątkiem
do końca 1955 roku nie stanowiło posiadania cum animo rem sibi habendi. Państwo było jedynie jego zarządcą, a więc
nie władało tym majątkiem "jako właściciel" (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2003 roku, III
CZP 35/03).
Jeśli natomiast chodzi o kwestię publicznej gospodarki mieszkaniowej (lokalowej), to dekret z dnia 21 grudnia 1945
roku o publicznej gospodarce lokalami wprowadził publiczną gospodarkę lokalami mieszkalnymi i użytkowymi w celu
racjonalnego wykorzystania uszczuplonego wskutek wojny zapasu lokalu oraz planowego uregulowania publicznych
potrzeb mieszkaniowych, przy czym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 października 1946
roku o wprowadzeniu publicznej gospodarki lokalami w miastach V. i F., (Dz.U. z 1946 roku, Nr 64, poz. 358)
wprowadzono w V. w całości publiczną gospodarkę lokalami. Dekret ten obowiązywał do 12 lutego 1959 roku.
Skoro rozporządzenie to wprowadziło w V. w całości publiczną gospodarkę lokalami, to oczywistym pozostawał
wniosek, że tą regulacją objęto także i przedmiotową nieruchomość - jako zabudowaną budynkiem wielolokalowym. Z
samego zaś dekretu wynikało, że poza pewnymi wyjątkami (które nie dotyczyły przedmiotowej nieruchomości) prawo
zajmowania samodzielnego mieszkania lub lokalu użytkowego w całości lub w części przysługuje jedynie na podstawie
przydziału, wydanego przez właściwą władzę kwaterunkową. Z jego art. 10 wynikało z kolei, że wszelkie umowy o
najem lokali, zawarte wbrew przepisom niniejszego dekretu, są zabronione i nieważne (ust. 1) a z chwilą objęcia lokalu
na podstawie udzielonego przydziału, zawiązuje się z mocy samego prawa pomiędzy właścicielem nieruchomości
lub głównym lokatorem a osobą, której lokal przydzielono, stosunek najmu lub podnajmu (ust. 2). Widać zatem
wyraźnie, że czynności publicznego administrowania takimi lokalami miały charakter zarządu wykonywanego nie
we własnym interesie i na swoją rzecz, tylko za właściciela i ze skutkiem dla właściciela, któremu odebrano prawo
do samodzielnego zawierania umów najmu lokali. Nie można zatem przyjąć, że czynności dokonywane przez Skarb
Państwa w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej budynkiem wielorodzinnym, polegające na